Ik heb naast de pot gepist. Op een ander geweest. Op verplaatsing gespeeld.

Ik beken: ik heb een gastblog geschreven. Ik kon er niets aan doen, ik werd – zij het enkel emotioneel – gechanteerd. En het ergste is: ik ben nu terechtgekomen in een web van leugens en bedrog, van intriges en achterklap. ‘t Is te zeggen: ik heb me laten meeslepen in de mallemolen van blogstokjes, al had ik me voorgenomen me daar niet te laten aan vangen. Zoals je je op een trouwfeest toch laat overtuigen om – “Heel even maar, hoor! Alleen maar om de trouwers een plezier te doen!” – mee te doen aan die verderfelijke choreografie van lichaamssappen, schaamte en gêne: de kuskensdans.

Guilty pleasures? In elk geval: geen onschadelijk plezier – hier vallen slachtoffers! In mijn… euh, gastpost moest ik drie andere bloggers uitnodigen om enige ruimte te vullen op dit blog. Alweer dringt de gelijkenis met de kuskensdans zich op – je kunt er wel voor gaan staan en ze uitnodigen, maar gaan ze de rij verlaten en op je knie komen zitten om zich bloot te stellen aan je natte lippen, verkleurd door de combinatie van de slechte rode wijn die je hebt zitten zuipen wegens gebrek aan beters en die zure frambozencoulis op het nagerecht? We will soon find out…

Ik hou mijn mailbox in de gaten als was het een kanarie in een koolmijn.