Laat het me weten als je vindt dat mijn plaat blijft hangen, maar ik blijf me verkneukelenin de knullige persberichten die in onze inbox donderen. Vorige week kregen we bijvoorbeeld dit binnen:

Slecht uitgevoerd onderzoek kan organisaties veel problemen opleveren
~ Onderzoek dat niet goed in elkaar steekt, doet meer kwaad dan goed volgens XXX ~ 

Ik heb uit beleefdheid – en uiteraard ook uit schrik voor juridische represailles, woooeeeh – de naam van het bedrijf weggelaten in wiens naam dit persbericht werd verstuurd. Zij waren hier misschien zelf niet zo gelukkig mee, maar hebben zich wellicht in de luren laten leggen door hun pr-bureau, die met allerlei gladde praatjes de klant wist te overtuigen om hiermee door te gaan. Veel hersenactiviteit is er bij het opstellen van dir bericht blijkbaar niet aan te pas gekomen. Even goed konden ze – maar dan voor andere klanten – komen aanzetten met:

Slecht gebouwde bruggen kunnen overrijdend verkeer in gevaar brengen.

Slecht geschreven software kan gebruikers veel tijd doen verliezen.

Slecht bereide goulash kan restaurantbezoekers een lang bezoek op de plee opleveren.

Al is de meest voor de hand liggende variant:

Slecht geschreven persberichten kan ertoe leiden dat journalisten zich kromlachen of voor de rest van hun leven een gloeiende hekel hebben aan het verantwoordelijke pr-bureau en misschien zelfs hun belangstelling doen afnemen voor de bedrijven die het vertegenwoordigt, wat toch niet de bedoeling kan zijn.

Met andere woorden, lieve PR-dames en heren, denk geen twee keer, maar liefst drie keer of meer na voor je een persbericht opstelt of met zo’n voorstel naar de klant stapt. Er zijn bureaus die bijna dagelijks een persbericht uitsturen over een van hun klanten, het ene al minder relevant of bruikbaar dan het andere. Al eens bij stilgestaan dat dit verdomd sterk op spam lijkt? Al eens nagegaan hoeveel persberichten effectief artikels hebben opgeleverd?

Toen ik nog voor Microsoft werkte, waren er elke week wel een paar persberichten waarvan een of andere bozo in Seattle vond dat we die wereldwijd op de lokale pers moesten loslaten. Hoe vaak onze externe pr-adviseur toen niet heeft gezegd: “Frank, hier zit niemand op te wachten. De enige die dit persbericht interessant gaat vinden is de product manager of projectverantwoordelijke die erin vermeld wordt.” Een gezonde houding, vond ik dat (na verloop van tijd :->), en ik wou soms dat er meer mensen waren die zo redeneerden.

Moeilijk is het nochtans niet, hoor. Stel je gewoon voor dat je de krant of een relevant tijdschrift openslaat en daar het artikel ziet staan dat je zou willen zien verschijnen. En overweeg vervolgens eens héél eerlijk hoe groot de kans is dat dat effectief zal gebeuren aan de hand van jouw persbericht. Stel je je de tronie voor van de journalist waarvan je – hopelijk! – weet dat hij jouw sector of klant volgt op het moment dat hij het persbericht onder ogen krijgt dat je op het punt staat uit te sturen. Als iedereen dit zou doen, wordt onze inbox gegarandeerd een pak rustiger. En het zal geen enkele invloed hebben op de artikels die zullen verschijnen of niet. Maar dat wist je eigenlijk wel al, niet?