Zoals heel wat andere bloggers heb ik het gevoel dat ik de lezers van deze blog een verklaring schuldig ben als het hier voor lange tijd stil blijft. Vreemd, eigenlijk. Niemand verplicht ons er toch toe om aan een bepaalde frequentie te bloggen, dus waarom vinden we het dan nodig om ons te verantwoorden? (In mijn geval is het vast mijn katholieke opvoeding, maar dat doet hier niet terzake.) En – mocht dát de motivatie zijn – is het niet wat hoogmoedig om ervan uit te gaan dat je lezers zich zorgen maken omtrent je welzijn als je een tijdje niets van je laat horen?

Zo’n bericht in de trant van “Sorry dat het hier zo kalm is de laatste tijd, maar dat komt hier of daar door…” mag dan wel interessant zijn voor je vaste lezers – als je tenminste een boeiende reden hebt voor je stilzwijgen, zoals “Ik zat de voorbije maanden in den bak wegens pedofilie” of “Ik heb Ubuntu geïnstalleerd op mijn pc, er weer afgehaald omdat het zoog als een Nilfisk, gemerkt dat ik daarna Windows XP niet opnieuw kon installeren, mijzelf dan maar naar de Fnac gesleept voor Windows Vista, daar een knappe griet ontmoet, waarmee ik naar Costa Rica ben verhuisd, waar ze blijkbaar maar één internetcafé hebben. Adios!” – maar voor occasionele bezoekers is het hoogstens een beetje vreemd (en meestal oervervelend).

Bovendien vind ik dat de mensheid ons dankbaar moet zijn als we niet bloggen, want dat is toch telkens weer een paar minuten waarin je iets nuttiger met je tijd kunt doen, nietwaar? Dus: leve de stilte! Wees blij dat we lui zijn! Geniet van elke dag waarop geen nieuw bericht verschijnt!

Vandaag is bij deze dus een beetje om zeep. Sorry!