Het speelt me parten als ik De Kolonisten Van Katan speel, maar in het echte leven nog veel meer: ik heb geen doel voor ogen. Ik ben stikjaloers op mensen die weten wat ze willen en er resoluut voor gaan. Niet dat ik ze vaak tegenkom, maar soit. En als je ze ontmoet, zijn het zelden sympathieke mensen. Egoïsten, natuurlijk. Ze zien alleen hun pad. Eigenlijk heb ik er een hekel aan.

En toch. Ik ben nu al zolang journalist en heb al redelijk wat ervaring wegens al zoveel verschillende dingen gedaan, maar het blijft knagen dat ik nergens lang genoeg blijf hangen om echt zo goed te worden als ik zelf zou willen. Om het soort journalistiek te bedrijven dat ik bij (enkele) anderen bewonder. Variatie is goed, variatie is lekker en het houdt je fris. Maar soms is diepgang beter. Soms is het net verfrissend om de waan van de dag door een oude, versleten en compleet gedemodeerde bril te bekijken. Als je telkens van iets nieuws wil proeven, moet je vaak weer van nul beginnen – en dat komt de kwaliteit van je werk niet altijd ten goede. Als je al een tijdje meedraait, zie je de truken van de foor beter. Dan laat je je minder gauw iets wijsmaken.

Want hoe minder je weet, hoe meer je je laat vertellen.