Wat lazen we bij de onvolprezen collega’s van ZDNet een tijdje geleden?

Het grote internationale fotoarchief Corbis, eigendom van Bill Gates, geeft webloggers gratis toegang tot een deel van zijn foto’s. In ruil voor publicatie vraagt Corbis dat de afnemers advertenties tonen (…).

Ah, da’s goed gezien, was mijn eerste reactie. Die hebben het begrepen: in dit Web 2.0-tijdperk moet je je intellectuele eigendom niet zomaar afschermen tegen ongepermitteerd gebruik, maar het op een creatieve manier aanbieden. Dan kun je het zelfs in je voordeel ombuigen: er meer inkomsten of naambekendheid uit halen, bijvoorbeeld. Zie ook de beslissing van FT.com om bloggers te laten linken naar de krantenartikels in het archief van de Financial Times.

Maar toen deed ik eens iets geks: ik dacht er nog eens over na. (Een beetje onwennig in het begin, maar na een tijdje werd het nog wel leuk.) En zo kwam ik tot de conclusie dat dit complete nonsens is. Hoe vaak hebben bloggers foto’s nodig uit die fotodatabase van Corbis? Kijk eens rond: op hoeveel blogs zie je foto’s staan die de blogger niet zelf heeft gemaakt? En hoe vaak komen ze in dat geval niet gewoon van een bevriend fotograaf of een andere kennis?

Je hebt natuurlijk van die blogs die zich voordoen als nieuwsmedium, zoals The Huffington Post, bijvoorbeeld. Maar die hebben al lang een abonnement bij de grote fotoagentschappen, of werken met een netwerkje van eigen en aangesloten fotografen. En zelfs zij hebben minder nood aan beelden dan de media waarmee men bij Corbis vertrouwd is, zoals kranten en tijdschriften. Zulke publicaties kunnen niet meer zonder beelden, ook al voegen die niet altijd iets toe aan de artikels. (Terzijde: hoeveel foto’s moeten er eigenlijk nog van Leterme en co gemaakt worden tot men eens zegt: “Voilà, nu hebben we er genoeg. Als hij nog eens iets zegt of doet, zetten we er een van de duizenden foto’s bij die we de voorbije maanden hebben gemaakt. Niemand zal merken dat die foto gisteren niet genomen is, of wel?”) In kranten en tijdschriften zijn de foto’s er vaak voor het leescomfort en om de lezer te verleiden om een bepaald artikel te lezen. Op een blog moet je die keuze niet maken; meestal staat er maar één artikel per dag (blogs als Gentblogt en zo buiten beschouwing gelaten).

Nee, ik denk dat we er weer eentje mogen onderbrengen in de categorie “wanhopige pogingen om aansluiting te vinden met de nieuwe media”. Mocht het je toch interesseren, dan moet je hier zijn.