GentBlogt

Alle redacteurs (én bezoekers) van Gentblogt, Groepsblog
van het Jaar 2007 (copyright foto: Michel Messens)

Op die sukkels van Clickx kun je echt wel rekenen als het erop aan komt om een en ander op professionele wijze in de soep te laten draaien. Zeg nu zelf, wat verwacht je als je een prachtige theaterzaal binnenstapt, waar – gratis! – alcohol wordt geschonken en de beschikbare ruimte zo benepen is dat de ego’s er tegen elkaar opbotsen als cavia’s in een droogzwierder? Wat moet zoiets opleveren, tot vermaak van elk en iedereen? Op zijn minst toch een klein beetje drama, toch?

Maar nee hoor, niet als deze luitjes erover beslissen. Het resultaat: urenlang hebben we met z’n allen zitten te koekeloeren naar een nauwelijks uitgewerkt decor, waarop een gewezen steracteur op zijn retour en een “allround entertainer” van lokaal niveau de ceremonie in goede banen probeerden te leiden.

Het bleek een vijfvaksbaan van Italiaanse oorsprong. De ene na de andere loser kwam er – vaak met nauwelijks onverholen tegenzin – naar voor gesloft om er eerst een commercieel ingesteld lid van de organisatie af te lebberen, en daarna met een schabouwlijke lijst onder de arm weer af te druipen. En voorbij waren die vijftien nanoseconden van roem.

Werd af en toe van de gelegenheid gebruik gemaakt om jarenlange vetes voor eens en voor altijd te beslechten? Werden er welgemeende fuck you’s de zaal in geslingerd, waar prompt geweeklaag en tandengeknars opsteeg? Werden onterechte winnaars van het podium gejaagd door een regen van bierglazen (nee, want die mochten de zaal niet in, tsss…)? Werd het kaf van het koren gescheiden als waren het Palestijnse families in de bezette gebieden? Verlieten de triestigaards die nog grotere losers bleken te zijn dan de labbekakken die wél met zo’n plastieken onding naar huis mochten wild schoppend en slaand de zaal, daarbij de goorste bedreigingen in de richting van de laureaten, organisatoren en hun naaste familieleden slingerend?

Nope.

Er werd geduldig geapplaudisseerd, beleefd gelachen, vriendelijk naar elkaar gezwaaid en zelfs gebeesd dat het geen naam had. Naar verluidt was er ’s anderendaags zelfs meer animositeit tijdens de uitreiking van de Nobelprijzen voor de vrede. Dat wil al wat zeggen.

Echt waar: meestal werd er niet eens een poging gedaan om te verbergen dat de winnaars dit jaar per opbod werden toegekend. De webmaster van Belgische Bieren: “Mijn lievelingsbier? Een Carlsbergsken. Wat zeg je, West-Vleteren? Nog nooit gedronken, sorry.” Ik stond naast de jongen aan de bar toen het spel afgelopen was. Hij bestelde een cola.

Winnaar bij de community-sites: Seniorennet. Pascal Vyncke kon zijn prijs zogezegd niet komen afhalen. Tiens, tiens, hoorden we dat vorig jaar ook niet toen die “twee meisjes” als winnaar uit de bus kwamen? En waren zelfs de grootste twijfelaars toen niet eindelijk overtuigd dat die “twee meisjes” eigenlijk niet echt waren, net zoals ook Pascal Vyncke niet echt kan zijn? Geef toe: zo’n succesrijke en knappe (die voetjes!) webmaster, auteur, televisiemaker en uitgever – en toch zo sympatiek, dat gelooft toch niemand?

De zender één als tv/radio-site van het jaar, die van FC De Kampioenen beste fansite en Sporza als sportsite van het jaar? Aimé en Bettina zijn wellicht uit gewoonte blijven dóórstorten op de rekening van de organiatoren, ook al is beider parkeerplaats aan de Reyerslaan al lang niet meer dan een fijne herinnering.

Het grootste bewijs dat die gangsters van Clickx werkelijk alles doen voor de poen: Het Laatste Nieuws mocht winnen in de categorie Kranten & tijdschriften. Toffe collega’s, hoor, die van De Standaard Online en Het Nieuwsblad.be, maar een beetje krap qua budget, blijkbaar. Schaamte, dat woord bestáát niet in het Kempisch, mijnheer (vraag het maar aan Tom Boonen!).

Was er dan heel de avond helemáál niets leuk te beleven, vraag je je nu misschien af? Wel: neen.

Of het moest het interviewtje met Joke van Onnozelheid Mag geweest zijn, de enige die drie zinnen met alles erop en eraan ook live kon formuleren. Al viel ze op het einde wel een beetje in herhaling. Herhaling. Herhaling. Heb je’m? Dan had je maandag vast je lol niet opgekund.

En later kunnen we onze kleinkinderen vertellen dat we de legendarische Michel Vuylsteke zowaar eens een mop hebben horen vertellen. Dat komt er natuurlijk van als je Lucas Van den Eynde inhuurt tegen het standaardtarief en niet wil afdokken voor de all-in-formule, waarbij hij zélf voor de grappige tussenkomsten zorgt in plaats van ze op irritante wijze uit het publiek proberen los te peuteren. En Maarten Schenk was er ook nog natuurlijk, als een soort digitale dinosauriër, de laatste als dusdanig herkenbare nerd. Een T-shirt dat oplicht als er een wifi-connectie is, kan wat dat betreft uiteraard aardig helpen. En nee, dat je samen met twee drinkebroers het Chiro-lied ten berde bracht op het podium van het NTG is volgens mij écht niet wat Bert Anciaux bedoelde met cultuurparticipatie.

Over Bert Anciaux gesproken: waar was ik? Ah, juist: de andere usual suspects waren er uiteraard ook allemaal. De Asfaltkonijnen begonnen net niet te wenen toen bleek dat ze wéér niets hadden gewonnen. Ook die kerels van Stew lijken wel gedoemd om voor de rest van hun dagen reportages te maken over evenementen waar ze zelf niet aan de bak kwamen. Gelukkig was Mixette er nog om hen te filmen terwijl ze de Asfaltkonijnen met de camera volgden! En Pietel was daar maar dapper foto’s aan het maken tot Bert van X-Pose hem in het oor kwam fluisteren dat het lenskapje er nog op zat. En al de rest zat natuurlijk vrolijk te twitteren dat ze… euh, aan het twitteren waren.

Boeiende lui, hoor, die voortrekkers van de internetgeneratie. Vooral op een maandagavond.