Een half uur lukt nog wel. Maar langer slaag ik er echt niet in om naar Neil Young te luisteren. Een schitterende artiest – een van de weinigen in de rockwereld die zich zo mag noemen – maar ooit had hij misschien toch eens zangles moeten nemen.

Maar wat hij naar mijn bescheiden mening – de fans houden er wat mij betreft gerust een heel andere op na – te kort komt in de uitvoering, compenseert hij ruimschoots met zijn Take-it-or-eave-it-but-leave-me-the-fuck-alone-houding. Zijn vorige platenfirma heeft hem ooit voor de rechter gedaagd omdat ze vonden dat hij niet de platen maakte die men van hem kon verwachten, en omdat zijn productie daardoor naar zijn normen ondermaats was. Die rechter heeft zich die dag eens heel flink in de pruik gekrabt, als je het mij vraagt.

Maar ook bij zijn huidige platenfirma wordt er vast geregeld op de tanden gebeten alsof de uitgever van het Guinness Book of Records ernaast staat te wachten tot ze er een vermelding mee verdienen. Zo heeft hij op zijn nieuwe plaat, Chrome Dreams II, het nummer “Ordinary People” gezet, een lap van ruim 18 minuten. Maar wel 18 heerlijke minuten, met gitaren die laten horen hoe machteloze woede klinkt, blazers zonder vast contract die onverwachts het verzet komen vervoegen en een tekst die Paul Goossens (de journalist, niet die wandelende leren frak van op tv) nu keihard van buiten aan het leren is.

Ok, een nummer van 18 minuten is niet zo uitzonderlijk, werp je nu terecht op. Maar Young heeft doodleuk afgedwongen dat het nummer ook uitgebracht wordt… als single. En om het nog erger te maken: iedereen kan het nummer intussen gratis integraal beluisteren via de niet bepaald in een uithoek van het internet gesitueerde site van Amazon. Het is eigenlijk een video, maar die bestaat uit tergend traag afwisselende beelden van de onderdelen van een oldtimer, dus je kunt niet anders dan zitten luisteren.

Ordinary People video

Dat je het nummer niet gratis kunt downloaden van Youngs site (die voor de helft een joekel van een aanklacht tegen de oorlog in Irak vormt), komt wellicht omdat hij het tegen dan allemaal alweer een beetje beu was, en zich afvroeg wie hij nog zoal kon dwars zitten. Gotta love that guy. Vanop afstand toch…