Kristof

Normaal gezien zou er vandaag in Job@ een interview moeten staan dat ik heb afgenomen van Kristof Van den Branden van La Mosca. Dat is de geestelijke vader van The Target, het gps-gsm-spel dat je tot voor kort enkel in Gent en Antwerpen kon spelen, maar binnenkort in heel wat meer steden. Afgelopen donderdag maakte hij ook bekend dat je binnenkort ook in een aantal Nederlandse steden virtuele gangsters en flikken tegen het lijf zult lopen.

Hoewel we voor Windows Vista Magazine al in mei iemand een artikel hadden laten maken over The Target, had ik Kristof zelf nog nooit ontmoet. Tot ik hem een paar weken geleden tegenkwam op een – overigens belabberd – seminarie van MediaNet Vlaanderen over “mobile entertainment”.’t Is te zeggen: ik liep er een van mijn buren tegen het lijf en dat bleek Kristof te zijn. We wonen nauwelijks vijf huizen van elkaar (ok, sommige daarvan zijn vrij groot).

Kristof is een typevoorbeeld van de zeldzame mensensoort die zich ondernemer mag noemen. Een paar jaar geleden was hij nog webproducer bij wat toen nog de VRT-zender TV1 was (nu dus één), maar hij trapte het daar af om een bedrijfje op te richten dat zijn idee in werkelijkheid moest omzetten – een redelijk wacky idee voor een soort gezelschapspel waarbij je gsm’s en gps-apparaten nodig had, waarmee je dan in de stad een soortement scoutsspel beleeft. Wist hij toen al dat de geek-cultuur volledig zou doorbreken en dat je tegenwoordig helemaal niet meer beschaamd moet zijn om fijne wetenswaardigheden over je smartphone rond te strooien (met mate, uiteraard…), tijdens een etentje je digitale fotocamera kunt bovenhalen (“’t is voor mijn blog) en wildvreemden kunt vragen of ze “op LinkedIn zitten”? In elk geval: dat wacky idee is goed op weg om een groot succes te worden.

Ik heb ergens gelezen dat maar drie procent van de Vlamingen als ondernemer door het leven gaat. Als ik zo eens honderd mensen voor de geest haal die ik ken, zullen er daar inderdaad niet meer dan drie met een eigen bedrijfje bij zitten, denk ik. En de rest, ondergetekende inbegrepen? Loonslaven, ambtenaren en professionele nietsnutten. Is dat het dynamische Vlaanderen dat zo schril contrasteert met het duffe Wallonië? Broekschijters zijn we, zo zit dat. Toen ik vorig jaar een relatief royale, maar daarom niet minder onaangename stamp onder de kont had gekregen van Mickeysoft, heb ik ook – heel even – gedacht dat dit het ideale moment was om “iets op mijn eigen te beginnen”. Maar hoe gaat dat? Je hebt twee kleine kindjes, een hypotheek, een gekneusd zelfvertrouwen, en aanbiedingen die dat zelfvertrouwen weer wat herstellen. Ik herinnerde me ook dat ik een blauwe maandag eens freelancejournalist ben geweest, en dat mijn inkomsten in die tijd letterlijk schommelden van amper 25.000 frank (bruto!) tot (heel af en toe) 250.000 frank per maand. Met andere woorden: ik ben op commercieel vlak evenveel waard als Koen Crucke in de ring van een Pro Wrestling-wedstrijd. De kans dat ik binnen de kortste keren een van mijn kinderen op eBay zou moeten zetten, was niet gering.

Daarom heb ik des te meer bewondering voor echte ondernemers als Kristof. En Natalie, een goede vriendin (allez, ex-lief, maar dat is een ander verhaal), die na enkele erbarmelijke ervaringen als loonslaaf de stap heeft gezet om zelf iets te beginnen. Klinkt allemaal erg avontuurlijk én bevredigend, want elke stap die je zet, is er een die je helemaal aan jezelf hebt te danken. Ben dus een tikkeltje jaloers. Godspeed y’all, dappere lui!

 UPDATE: Het interview is deze week om een of andere reden niet verschenen. Volgende week meer succes!