Drama’s! Gejammer en geweeklaag! Harten die breken, traanklieren die ontsteken.

Enfin, zo was het ons dus voorspeld. Ongeveer toch.

Ons zoontje is vandaag naar de eerste kleuterklas gegaan. Bye, bye, crèche. Een overstap die kan tellen. En hij is al geen held. Wij dus zwaar mentaal voorbereid op een hartstochtelijk snikkend ventje dat zich aan mijn been zou vastklampen (B. vond het verstandiger dat ik hem zou brengen) zodra ik hem zou achterlaten.

Tarara. Toen we de klas binnenkwamen, leek hij zich van zijn vorige bezoekjes – op een opendeurdag en een kennismakingsdag – te herinneren dat er héél véél speelgoed stond. En jawel hoor, nog geen vijf tellen later stond de eerste Lego-toren al flink overeind. Ik ben er nog even bijgebleven, maar dat bleek nergens voor nodig.
– “Ga je flink zijn?”
(met veel overtuiging) “Ja!”
– “Ga je luisteren naar de juf?”
(met een tikkeltje minder overtuiging) “Ja.”
– “Krijgt papa nog een dikke kus?”
– “Ja.” (voegt de daad bij het woord)
– “Papa is weg, hé? Da-ag!”
(enigszins verstrooid, want dat rode blokje wil maar niet blijven zitten op die schuine) “Dada…”

En dat was het dan. Ik was een beetje ontgoocheld, moet ik zeggen. Maar ook wel een beetje fier, natuurlijk.

Eerste schooldag