PR for dummies… and smarties

Op het gevaar af zo labiel als een bezopen steltloper over te komen, moet ik bekennen dat ik dit heen-en-weer geslinger tussen pers en PR eigenlijk wel leuk vind. En leerrijk, bovendien. Meer nog: mocht elke journalist ooit een tijdje in een PR-functie hebben gewerkt, en elke PR-verantwoordelijke ooit een tijdje op een redactie hebben gezeten, dan zou iedereen zijn werk veel beter doen. Rotsvast van overtuigd.

Wat niet wil zeggen dat het een vereiste of een garantie is. Toen ik een paar maanden geleden samen met een Ierse partner een opleiding ging geven in Spa, hebben we de avond ervoor gezellig zitten leuteren over PR, de pers, politiek en Bono (dat heb je met die Ieren, hé?). Onze conclusie: een ex-journalist is niet per definitie een goede PR-adviseur. Want niet iedereen is bewust met zijn vak bezig, niet iedereen ziet – vaak door tijdgebrek – de machinaties die kaderen in een grote PR-strategie. Anderzijds heb je heel wat communicatiespecialisten die nog geen bericht voor de gebroken-armen-en-benen-rubriek bij elkaar zouden kunnen pennen, maar wel verdomd goed weten wat werkt en wat niet werkt in PR.

Om niet louter vanuit mijn eigen – in mijn ogen veel te beperkte – praktijkervaring te puren, school ik me graag wat bij. Lectuur genoeg op kantoor. PR for Dummies staat er in de boekenkast. Waarin zowaar het advies prijkt: “Call up on every press release you send. Call, and call again, until you get result.” Yip, echt iets voor dummies. Ter verdediging van het boekwerk: het dateert van 2001, toen e-mail dus nog niet zo wijdverspreid was als nu (en er van LinkedIn, Facebook en godbetert Twitter dus nog geen sprake was). Persberichten moesten toen nog met de Post worden verstuurd, waarvan de betrouwbaarheid laat ons zeggen “interessant” was.

 

 

 
Veel betere lectuur, tenzij je voor een reclamebureau werkt tenminste, is The Fall of Advertising and the Rise of PR van Al & Laura Ries. Dit boek kun je in twee zinnen samenvatten: adverteren werkt niet meer, tenzij als kunstvorm of om bestaande ideeën te bestendigen. Om nieuwe ideeën te verspreiden of te creëren, moet je PR gebruiken. De rest van het boek bestaat uit honderden voorbeelden van die stelling, het ene al wat correcter als het andere. Allemaal heel cassant, maar daardoor uiteraard ook wat eenzijdig geformuleerd.

 

 

 
 

  
Als je op zoek bent naar heel correcte praktische informatie, is Making News van de ex-journalist David Henderson een aanrader. Wat ik er vooral van heb overgehouden, is vooral de bevestiging van een een aantal zaken :

Het belang van persoonlijke contacten met de journalisten die voor jouw bedrijf of klant relevant zijn is onmogelijk te overschatten. Journalisten die je persoonlijk kennen, gaan veel sneller luisteren naar wat je te zeggen hebt, zo simpel is het. Daarbij komen ook social media, zoals Facebook of Twitter van pas: die kunnen helpen om je relatie met journalisten te onderhouden of op te bouwen. Net zoals je vrienden of je toffe ex-collega’s met wie je zeker nog iets ging gaan drinken toen je afscheid van hen nam, komt het er veel te weinig van om hen in het echt tegen het lijf te lopen. (Noot aan al mijn ex-collega’s: dat ik met jullie op deze manier converseer, staat hier natuurlijk los van ).

Hou altijd een open, gemoedelijke vorm van communiceren aan – altijd. Zelfs de grootste bedrijven hebben de neiging om korzelig, terughoudend, zelfs vijandig te reageren als ze worden bekritiseerd – wadda mistaaike to maaike! Hoe groot of sterk of succesvol je ook beweert te zijn, door zo te reageren, word je als zwak of klein gezien.

Het belang van eye candy: een goede foto (maar dan ook een écht goede foto) kan heel mooie coverage opleveren. Iedereen weet het, maar we vergeten het voortdurend. Volgens Henderson is dit “vooral interessant als het onderwerp moeilijk te verwoorden is of op zich niet zo aantrekkelijk is voor de journalist”. Ideaal voor de IT-sector, dus…

Een mooie tip om af te sluiten: schrijf elk persbericht alsof je een artikel voor de voorpagina van een krant aan het schrijven bent.

 

Gelukkig geldt dit niet voor blogposts.

Rijk worden met social media

Wat moeten we hier nu mee? Vanmorgen kreeg ik dit mailtje van een kennis in de inbox:

Hello,

I just became a shareholder in me2everyone and I didn’t have to pay a single Euro for the shares! It could be described as the gold-rush for 2009. This company might be huge and shares might soar in value over the coming months! You can register for free and it never has to cost you a single penny!

me2everyone is going to be a cool new virtual world where you can meet friends, chat, shop, play, watch videos, create an art gallery, open a virtual newspaper, play the free inworld lottery and make money from your own online store! You and everyone you know make the decisions, shape the world, create real incomes and share in the profits. It’s a new place where you meet new people or invite your friends. Learn new skills or expand your business. Find the love of your life or help the planet.

Membership is free and every member automatically becomes a shareholder in me2everyone Limited. Personally I have 1000 shares in the venture I’m going to increase my shares very soon. This is an excellent chance for all of us to make some real progress in 2009 and beyond! Please don’t miss it.

If you are looking for something really good in 2009: something that changes your view on the world, then you really have to spend just one minute and look at this website.

Please click visit www.me2everyone.com for the details

Geef toe: dit ziet er frauduleuzer uit dan een advertentie voor een Nigeriaanse versie van de Lehman Brothers in een Citibank-kantoor. Alleen: het is gratis. Wellicht blijft het na een tijdje niet gratis, en krijg je allerlei mogelijkheden voorgeschoteld waarvoor je wel even in de buidel moet tasten. Wat je dan wellicht weer kan vermijden door zoveel mogelijk van je vrienden en kennissen te ronselen voor deze “unieke opportuniteit”.

Of is het fake – een sociaal experiment waarbij men nagaat hoe goedgelovig de internetgebruiker is als het op social media aankomt? Want geef nu toe – opdat alle “aandeelhouders” hier rijk van zouden worden, moet dit netwerk ongeveer zo groot als Facebook worden en op dat moment een koper vinden die er cash voor wil betalen. En dat lijkt me toch niet zo evident.

In elk geval: het intrigeert me. De kerel die me dit heeft gestuurd is geen losbol, dus ik ga ervan uit dat hij hier toch eens over heeft nagedacht. Of is hij het slachtoffer geworden van een virus, die dit soort mailtjes uit zijn naam verstuurt?

Ben ik nu – na jarenlang te zijn blootgesteld aan berichten over virussen, hackers, wormen, bots, phishing, fraude en hoaxes – te paranoïde geworden? Loop ik hier de kans van mijn leven mis om eindelijk stinkend rijk te worden? Je zal het altijd zien…

“Een beetje naar links…”

Wat onderscheidt een goede foto van een mislukt exemplaar? Er zijn uiteraard een handvol technische vereisten: is de belichting goed, staat het onderwerp scherp in beeld, heb je de juiste witbalans gekozen, enzovoort. Maar minstens even belangrijk, zeker bij portretten, is dat het onderwerp goed opgesteld staat. Als je daar niet genoeg aandacht aan besteedt, kan dat zware gevolgen hebben…

Met dank aan collega R. (intussen ook hier gevonden)

Plebs of celebs?

Microsoft doet leuke dingen met Windows Live de laatste tijd. Onderaan in Messenger berichtjes laten verschijnen dat mensen uit je netwerk iets op Twitter hebben gezet – kijk eens aan. Een andere leuke nieuwigheid is ‘Minimize me’,  wat gelukkig niets te maken heeft met dat akelige personage uit de Austin Powers-films. Het is gewoon een site waar je een avatar voor Messenger kunt creëren die (een heel klein beetje) op jou lijkt. Er is een basisfiguurtje waar je je eigen gelaatstrekken aan kunt toevoegen, bijna identiek aan Face Your Manga, dus. 

Wat je hier echter ook kan, is de smoel van een celebrity als avatar kiezen. Op zich al een vreemde bezigheid, vind ik. Op Facebook zie je dat ook soms, maar waar slaat het in godsnaam op? Wat zegt dat over jou als je een foto van pakweg Tom Cruise als profielfoto zet? Dat je een fan bent van die kerel? Daar bestaan vele andere en betere manieren voor - zelfs op Facebook. Of vind je dat je erop lijkt en dat je even goed een foto van Cruise kunt gebruiken, want van jezelf heb je er toevallig geen liggen? Of hoop je stiekem dat de mensen zich vergissen en denken: “Wat een knappe kerel is die Jo Vandeurzen toch!”?

 

Maar met die celebrity-avatars voor Messenger is er nog een ander probleem: je herkent nauwelijks wie ze zijn. Ik denk dat Christina Aguilera erbij zit, en daarnaast ook Madonna, Justin Timberlake met zijn onnozel hoedje, Amy Winehouse en Beckham, maar dat is het zowat. Wie zijn in godsnaam die andere lui?

Wellicht is mijn score zo laag omdat een pak van die nitwits alleen in de VS bekend zijn (en laat ons hopen dat dat zo blijft…), maar toch ook omwille van de uitvoering, vrees ik. Dat kan beter, Microsoft. Aan het werk! En zorg meteen voor wat lokale beroemdheden. Waar blijven de avatars van Tom Boonen, Tia Hellebaut, Peter Van de Veire, Erik Van Looy, Wesley Sonck en Yves Leterme?

Gedaan met de “sjakosjen”!

Ik ben dat geleuter stilaan beu over het al dan niet toelaten van mannen op de BGGD’S (Brussels Girls Geek Dinners). Intussen is het al zover gekomen dat er geek meets in het leven worden geroepen die enkel voor mannen bestemd zijn. Terwijl de overdaad aan mannelijke geeks op technische events net de aanleiding was voor die girl geek dinners! Waar zijn we dan mee bezig?

 

Gedaan dus met dat separatisme! Gedaan met de “sjakosjen”! Maak er gewoon twee gescheiden evenementen van: de “echte” BGGD’s for women only (ik kan me voorstellen dat dat eens leuk kan zijn, en ik zou niet weten wat mannen bijvoorbeeld konden gaan doen op de “Lipstick Edition”), en een editie waarop beide geslachten welkom zijn. De Belgian Unisex Geek Dinners zou hier bijvoorbeeld een geschikte naam voor zijn, al levert dat een afkorting op die hopelijk niet op het eten slaat dat die avond wordt geserveerd… Of noem het desnoods BGD-XX en BGD-XY – veel geekier dan dat kun je volgens mij niet gaan.

Voila, de wereld weer van een prangend probleem verlost. Next!

YouTube op MyTube, verdorie

Discussies over digitale televisie, Web 2.0, en andere informatietechnologieën worden doorgaans gevoerd door mensen die een gigantisch deel van hun leven doorbrengen achter hun pc of toch met een toetsenbord in de buurt. Jawel, mensen die het nog stukken zwaarder te pakken hebben dan ik. Mensen voor wie een hele avond voor de televisie hangen zowat een exotisch tafereel geworden is.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat in deze cultuur de opvatting is ontstaan dat er een “revolutie” is ontstaan in het kijkgedrag van de hedendaagse mediagebruiker. “De kijker is eindelijk bevrijd van het programmaschema!” “Voortaan kijken we overal, om het even wanneer, op om het even welk apparaat!” “TV-zenders – who needs them?”

De werkelijkheid is volgens mij een stuk minder revolutionair. Digitale televisie via de decoders van Belgacom of Telenet berust nog altijd op het aanbod van de zogenaamd afgeschreven klassieke tv-zenders. Wie ooit al eens tv heeft gekeken op een gsm is er nadien doorgaan heel wat minder enthousiast over. Dus: wie zich wil bevrijden van de dictatuur van de klassieke tv-zenders, moet er nog altijd een pc voor aanzwengelen. En dat is een ferme drempel.

Zelf zet ik mijn computer ’s avonds geregeld wel eens aan, maar dan meestal om wat werk in te halen, interessante blogs te lezen, iets op te zoeken of te bestellen via het web. Maar een hele avond naar YouTube-filmpjes zitten kijken? Neen, bedankt. Maar daar komt binnenkort misschien wel verandering in.

Een van de interessantste IT-aankondigingen van de voorbije weken, vond ik namelijk dat Intel en Adobe samen een versie van Flash willen ontwikkelen om op tv-toestellen te werken. Kortom: YouTube eindelijk op MyTube. Daar zie ik me persoonlijk wel menig uur mee kwijtspelen – gesteld dat de kwaliteit effectief te vergelijken valt met die op een computerscherm.

Helaas: tussen droom en daad… enzovoort. Dat ons tv-toestel die filmpjes kan afspelen, is één zaak – maar hoe halen we ze binnen? Met onze gewone internetverbinding? Dat wordt lachen met de huidige downloadlimieten. En dan moet je ook nog een aangepast tv-toestel in huis halen. Via de decoder dan maar? Ook daar kun je namelijk die chips van Intel in stoppen om YouTube-filmpjes op je tv-scherm te toveren. Alleen: iets zegt me dat dit niet gratis zal zijn. Terwijl: de ene drempel vervangen door een andere is echt geen oplossing.

Nee, die digitale revolutie zal nog niet voor meteen zijn, vrees ik.

Zuurpruim

Liefste buurvrouw van ons vorige kantoor,

Bedankt voor uw schrijven. Wat een originele manier van corresponderen, overigens. Daar kan ik als communicatiespecialist – tja, het kind moet een naam hebben, nietwaar? – ongetwijfeld ooit nog mijn voordeel mee doen. Zo direct, zo… onontkoombaar, prachtig gewoon. Een knalrode sticker op de voorruit van mijn wagen kleven terwijl ik de kofferruimte aan het vullen ben – geniaal!

U had me ook kunnen aanspreken, natuurlijk. Die vier of vijf meter waren zelfs voor iemand met uw fysieke conditie ongetwijfeld snel overbrugd. Maar dat zou natuurlijk maar gewoontjes zijn geweest. U ging resoluut voor het dramatische effect. Dat blijkt ook uit de stijl van uw correspondentie:

Plaat: <mijn nummerplaat, werkelijk foutloos overgeschreven>
U staat OVER de WITTE lijn en
belemmert de ingang van deze
garagepoort.
De POLITIE kan opgeroepen
worden voor WEGSLEPING.
Residentie Parksuite

Krachtig, echt waar. To the point, ook. Ik besef ten volle aan welke catastrofe ik deze morgen nipt ben ontsnapt! En ik voel me uiteraard immens schuldig voor het ongemak dat ik heb teweeggebracht. Nee, echt waar, het was totaal mijn bedoeling niet dat u eerst nog eens achteruit moest rijden voor u uw garage kon binnenrijden. Die extra dertig seconden die u dat ijzingwekkende manoeuvre hebben gekost moeten de ergste uit uw hele bestaan zijn geweest. Tenminste, dat leidde ik af aan uw gelaatsuitdrukking. Ik had – en héb nog altijd – enorm met u te doen.

Toch een paar bedenkingen.

Ten eerste: het was niet uit slordigheid of zo dat mijn voertuig de volle dertig centimeter over die witte lijn – sorry: WITTE lijn – stond. (Toegegeven, het kunnen er ook vijfendertig zijn geweest. Sommige mensen lopen helaas niet de hele dag met een meetlat rond om dat soort zaken vast te stellen. Ik weet zeker dat u zich daar vast ook al vaak aan hebt geërgerd.) Deze ochtend hebben we namelijk ons oude kantoor, gelegen naast uw woning – sorry: Residentie – leeggemaakt en hebben we onze intrek genomen in een nieuw pand, op veilige afstand van uw Residentie. “Verhuizen”, heet zoiets. Je wordt er moe en vuil van, dus het zegt u wellicht niet veel. Ik bespaar u de technische details, maar deze activiteit vereist al eens dat er lange, grote of zware spullen in een auto worden geladen. Daarvoor heb je achteraan die auto wat ruimte nodig, wat in een drukbewoonde stad als Gent niet altijd evident is. En ja, dan gebeurt het al eens dat je je ertoe verlaagt om de wet te overtreden door je voertuig – met Plaat en al! – zo’n dertig (à vijfendertig) centimeter over een WITTE lijn te zetten. Een vermetelheid die ik – na uw wijze woorden – niet gauw meer zal herhalen!

Ten tweede: de politie kán inderdaad worden opgeroepen voor WEGSLEPING (“om uw voertuig weg te slepen”, vinden wij als communicatiespecialisten doorgaans een betere formulering, maar wie zijn wij, natuurlijk?). Maar voor zover ik weet is dat enkel als een voertuig de doorgang effectief blokkeert, en als een zoektocht naar de chauffeur niet snel genoeg resultaat heeft gehad. Dat is tenminste mijn ervaring nadat ik al eens een paar keer volledig ben ingesloten door een of andere onverlaat. Ik heb nog nooit geprobeerd om de politie te bellen in een situatie waarbij ik eerst eens een metertje achteruit moest rijden om te geraken waar ik naartoe wou. Misschien moet ik dat binnenkort toch eens proberen. Mag ik u dan opgeven als referentie als de inderhaast opgetrommelde politieman me dan wellicht in de boeien slaat?

Ten derde (geen nood, we zijn er bijna – en hou er rekening mee dat u deze conversatie bent begonnen): dat kostuum, mevrouw, dat kan veel beter. De persoon die de bewoners van Residentie Parksuite beschermt tegen het tuig dat zonder blikken of blozen zijn voertuig dertig (à vijfendertig) centimeter over een WITTE lijn durft te parkeren, verwacht ik toch in iets… formeler te zien. Iets zwart, bijvoorbeeld, iets dat autoriteit uitstraalt, iets dat uw wonderlijke persoonlijkheid in de verf zet. Iets als dit, bijvoorbeeld:

Rest mij tot slot, lieve mevrouw van Residentie Parksuite, u van harte te bedanken. Uiteraard omdat ik heb kennisgemaakt met een compleet unieke vorm van communicatie. Uiteraard omdat u mij heeft behoed voor een pijnlijke aanraking met de arm der wet.

Maar vooral: als mijn vierjarig zoontje me binnenkort eens vraagt wat nu die verzuring is waar onze maatschappij zo onder te lijden heeft, en of ik daar een goed voorbeeld van kan geven, dan zal ik hem stante pede kunnen helpen. Hij zal nogal blij zijn!

Groetjes!

Statistiek in De Standaard klopt niet

Vandaag in De Standaard:

Eén op vijf vrouwen niet vanzelf zwanger

 Ik kan me natuurlijk vergissen, maar volgens mij ligt dat cijfer nogal laag. Volgens mij geraakt 100% van de vrouwen niet “vanzelf” zwanger. (Bijbelse precendenten even buiten beschouwing gelaten wegens niet afdoende bewezen)

Statistiek, het is geen makkelijke stiel, zo blijkt nog maar eens.

Het PR-offensief van Israel

Een regio die voornamelijk door – tja – onschuldige burgers wordt bewoond, wordt met enorm militair machtsvertoon vermalen tot er niets dan los zand overblijft. Gemakkelijk is dat wel, om graven in te maken, bijvoorbeeld. Zeker kindergraven, daar moet je heel wat minder voor spitten.

Ja, het conflict tussen Israel en de Palestijnen is complex, maar dat deze militaire operatie compleet misplaatst is, daar kan toch geen discussie over bestaan? Zelfs in Israel bestaat er heel wat protest tegen wat de (leger)leiding allemaal aan het uitspoken is. Hoe kan het dan zomaar blijven duren?

Ik las ergens dat Israel de oorlog wel aan het winnen was op militair vlak, maar verliest op PR-vlak. Oh ja? Is dat wel zo? Toegegeven, ze maken elke fout die je maar kunt maken inzake crisiscommunicatie (wat logisch is als je dit niet als een humanitaire crisis beschouwt, natuurlijk). Gaat er iets fout – zoals het bombardement van die VN-school – dan is het niet de Israëlische overheid zelf die het uitbrengt, zoals het handboek Crisiscommunicatie for Dummies voorschrijft. Voortdurend worden ze – althans op communicatief vlak – in het defensief gedreven. Verklaringen laten eeuwig op zich wachten, worden voortdurend veranderd, enzovoort. Een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet, dus.

De grootste fout die ze op dit vlak maken, is natuurlijk dat de onafhankelijke pers wordt geweerd, wat vooral tot gevolg heeft dat de lokale bevolking – met de middelen die haar nog rest – verslag kan uitbrengen over wat er aan het gebeuren is. Door enkel de burgerslachtoffers te tonen, benadrukken ze heel efficiënt de wreedheid van deze operatie. Ongetwijfeld wordt er her en der ook op reguliere wijze gevochten, maar dat wordt wijselijk niet verslaan. Is het dus Hamas-propaganda? Ongetwijfeld? Zint me dat, gezien de weinig verheven tactieken die deze organisatie erop na houdt om zijn doel te bereiken? Niet echt. Mag je je toevlucht zoeken tot propaganda als je buren, vrienden, familieleden afgeslacht worden? Probeer daar maar eens een zinnig bezwaar tegen te vinden…

Maar maakt het allemaal iets uit? Blijkbaar niet. Elk weekend wordt zowat in elk Westers land geprotesteerd dat het niet mooi meer is. Elke dag barst het nieuws van kapotgeschoten huizen, bloedende en huilende mannen en vrouwen, aan- en afrijdende ambulances. Het leven zoals het bijna afgelopen is. Daarna zie je deftige heren in nette maatpakken strenge taal spreken, maar het is roepen in de woestijn. Een VN-bestand? Wat gaan wij ons daarvan aantrekken, zeggen beide partijen, en ze schieten lustig verder. Bij voorkeur zelfs op VN-gebouwen of -voertuigen. Maak van die VN voortaan gerust QN – die van quantité négligable.

Een Belgisch B-Fast team staat al dagen klaar om slachtoffers te helpen, maar mag niet vertrekken… van Egypte. Een fijn staaltje Realpolitik van het piramidenvolk, dat liever heel de bevolking van Gaza mee ten onder ziet gaan samen met Hamas dan besmet te worden door die opruiende rakkers. Cynisme is van alle tijden, en van alle volken.

En intussen is er niemand die echt een vuist kan maken tegen de Israëlische overheid. Die houdt namelijk alleen rekening met wat de Amerikaanse regering zegt. En die zegt… weinig tot niets. “Goh, het komt nogal ongelegen (of net goed getimed, wie zal het zeggen?), nu met die machtsoverdracht en zo. En we hebben hier ook een crisis, hoor, nog niets van gemerkt of zo?”

Ik heb overigens zo’n donkerbruin vermoeden dat Joe-met-de-baseballcap (of George-met-de-Stetson, hangt ervan af van waar je kijkt…) weinig of niets merkt van wat er in Gaza gebeurt. Kijk maar eens naar de nieuwssites van de grote Amerikaanse tv-netwerken, zoals ABC of CBS  (Van Fox News verwacht ik al helemaal geen degelijke verslaggeving). Alleen NBC News vermeldt de oorlog op de homepage. Van massale betogingen in New York, Chicago of LA is er dan ook geen sprake. “Ha neen, want Israel is onze bondgenoot tegen die horden stoute Arabieren. Die gaan we toch niet op de vingers tikken, zeker?”

Men zegt dat de Amerikaanse televisiejournaals een grote rol hebben gespeeld in het beëindigen van de oorlog in Vietnam. Aangezien er geen VS-soldaten meevechten in Gaza is het evident dat de netwerken die ambitie nu niet hebben. Maar ook hun verslaggeving over de oorlog in Irak had dat effect al niet meer. Hun rol is wat dat betreft uitgespeeld.

En dus mag er in Gaza ongehinderd worden verdergeschoten. Over een paar jaar zal een of andere commissie wel oordelen dat er misdaden tegen de menselijkheid zijn gepleegd, en zullen deftige heren in nette maatpakken weer strenge taal spreken. Maar tegen dan zijn er weer een paar honderden, misschien duizenden graven bijgekomen in het mulle zand.

Oh, allemaal een Gelukkig Nieuwjaar, natuurlijk. Als we maar gezond zijn, hé!

Foto © Bissane Ibrahim 

Dokter, ik heb last van een harmoniserende kwantumfysische informatietegengolf!

Kan langdurig gebruik van een mobiele telefoon de temperatuur in je hersenen doen oplopen? Vast wel. Dat is zowat het enige waar de medische wereld en experts in elektromagnetische straling het over eens zijn. Kan de temperatuur in je hersenen oplopen door op een mooie zomerdag blootshoofds rond te lopen? Tuurlijk. Dat is het enige waar ik het met mijn vierjarig zoontje over eens ben. Kan de temperatuur in je hersenen flink oplopen door aankondigingen zoals die rond de E-Waves Phone Chip? Absoluut, maar daar is helaas geen kruid tegen gewassen.

Onder andere Luc Van Braekel  en Koen Vervloesem hadden daar vandaag al zinnige dingen over te vertellen op hun blogs. De kritische toon van hun posts staan in schril contrast met de berichten die ik hierover vandaag opving in de klassieke media – op een reportage in Terzake na. Een typische geval van zeurderige bloggers tegenover objectieve, serieuze journalistiek? Ik vrees dat er meer aan de hand is. Omega Pharma is geen kaartclubje en Marc Coucke is niet de eerste de beste. Om hem tegen te spreken, ben je dus best zeker van je stuk én goed voorbereid, en daar hadden de meeste journalisten gisteren duidelijk geen tijd voor. Wat wil je ook, als ze behalve deze aankondiging nog een drietal andere artikels of reportages moesten maken? En er meteen ook de foto’s bij maken, als het even kan, dank u vriendelijk? Hopelijk komt daar de komende weken nog wat beterschap in. Benieuwd wat men er bij DiskIdee over te melden zal hebben, bijvoorbeeld. En ik kijk uiteraard ook verwachtingsvol in de richting van mijn… euh, jongste oud-collega’s.

Vanuit PR-perspectief lijkt me deze lancering een gigantische gok. Omega Pharma heeft momenteel een degelijke reputatie, maar als deze chip pure kwakzalverij is – en daar ruikt het alleszins ferm naar – dan kan dat gevolgen hebben voor het hele bedrijf. Veel is er tegenwoordig niet nodig om wereldwijd aan de schandpaal te worden genageld. Het kan eigenlijk maar twee kanten uit: ofwel wordt Omega Pharma hierdoor wereldwijd gelanceerd, of wereldwijd geroyeerd… En een beschadigde reputatie herstellen, daar bestaan helaas geen wondermiddeltjes voor.

Helemaal gerust is Coucke er blijkbaar zelf niet op. In Phara had hij het opeens over “de potentiële schadelijke gevolgen van onverantwoord gsm-gebruik” noemt. Iemand bezwaar als als ik morgen een grote rol plakband op de markt breng als het wondermiddel tegen “de potentiële schadelijke gevolgen van onverantwoord woordgebruik”?

Update: De pret lijkt al voorbij… Zie hier.