Sinds we een – ahum – kerngezin zijn, komt het er maar zelden meer van om samen nog eens boodschappen te doen in een grootwarenhuis. Een spijtige zaak, want dat is een verdomd stresserende zaak geworden sinds de kassiersters geen prijzen moeten intikken.

Daardoor komen de producten die ze hebben ingegeven tegenwoordig tegen een rotvaart op je af. Zij moeten gewoon even je chocomousseke of wasverzachter over die glazen plaat voor hun neus zwaaien en hop: het ligt al bij de hoop. Zorg maar dat je het tijdig in je plastic zak hebt gestopt of er ligt nog zo’n hele berg vers aangekochte spullen als ze al willen afrekenen.

En je was al zo aan het vloeken op die zakken, want altijd heb je er wel eentje te weinig bij. En door je te haasten, maak je met die doos cereals natuurlijk een scheur van jewelste in een van de weinige zakken die je wel nog bij hebt.  En intussen vraag je je – intussen lichtjes zwetend – af of er eigenlijk nog wel voldoende geld op de rekening staat…

Wat moet dat niet zijn als je al wat ouder bent, vroeg ik me van ’t weekend af, toen ik weer maar eens zo’n shoppingexpeditie tot een goed einde had gebracht. Dat moet toch ronduit angstwekkend zijn? Of erger nog: als je al een hele dag aan de lopende band hebt gestaan. En dan komen ook nog eens je aardappelen en je keukenrol op je afgedenderd. Let op mijn woorden: daar gaan nog malheuren van komen. Het is een kwestie van tijd voor er eens iemand echt door het lint gaat, aan zo’n lopende boodschappenband.

Volgens de Vlerick Management School zijn medewerkers te kort voor onze bedrijven, zeker voor de groeiende bedrijven. Klinkt logisch, natuurlijk. Een gouden tip als je gaat solliciteren: draag stelten.

Of proberen de vlerken van Vlerick ons een groeimiddel te verpatsen? Dat zou de slogan “we develop what’s already inside you” enigszins verklaren. Al zou het ook kunnen dat ze zich aan het bekwamen zijn in de kweek van griepvirussen. Wie zal het zeggen?

Nooit veel moeten weten van die Vlerick-boys, eigenlijk. De brave man die Vlerick Magazine maakte, heeft me er een paar keer naartoe gestuurd toen ik nog freelancete. De eerste keer ben ik er iemand gaan interviewen met een enorme kater onder de lendenen (ikzelf, niet de persoon die ik moest interviewen), met een… euh, navenant resultaat. Daarna ging het een paar keer goed (nou ja, redelijk goed toch), tot ik er een prof moest interviewen die al eens een IT-expert wordt genoemd. Ik betwijfel of de man ooit al vijf regels code heeft geschreven, maar je weet hoe dat gaat: een handvol dure woorden, een onderzoek dat niemand voldoende kan schelen om na te gaan of het wel grondig uitgevoerd werd en een paar conclusies die zo vaag en ingewikkeld zijn dat je er alle kanten mee uit kan.

Dat interview duurde – ruw geschat – drie minuten. Toen klonk het van achter zijn imposant bureau, in een ergerlijk pedant toontje: “Jongeman, wat voor vragen stelt u daar allemaal? Wat u me eigenlijk hoort te vragen, is dit, en dat, en nog wat.”
“Ok,” antwoordde ik zo diplomatisch mogelijk. “Daar kunnen we straks op terugkomen. Maar ik heb een aantal vragen voorbereid waarop het antwoord me nodig lijkt om een artikel over dit onderwerp te schrijven. En aangezien ik het artikel moet schrijven, zou ik toch…”
“Geen sprake van, jongeman!” Wéér dat toontje. “Ik zal wel beslissen wat er allemaal in dat artikel zal komen. Noteer! In de eerste plaats…”

Maar toen stond ik al terug op de parking. Ik herken een hopeloos geval als ik er een zie. Dat was ook mijn laatste poging om hetgeen die lui daar uitvoeren te combineren met journalistiek.

Een fotograaf die vaak meeging om een portret te maken van de geïnterviewden zag er ook vaak tegenop. “Het zijn allemaal valieskes”, legde hij me ooit uit. “Er zit niets in, of overal hetzelfde, het maakt niets uit. Het zijn gewoon valieskes. Kun jij een portret maken van een valieske?”

Dat was toch even schrikken, afgelopen woensdag, toen ik de krant op tafel zag liggen.

Opengevouwen zag dat er ongeveer zo uit.

Boven of onder “de vouw”, daar gaat het vaak om bij het opmaken van een voorpagina. Alleen van wat boven de vouw zit, ben je zeker dat iedereen het zal zien. Al is dat vooral zo voor broadsheets.

Wat onder de vouw zit, heet minder cruciaal te zijn. En dus mag er al eens een grapje mee worden uitgehaald. Of zou dit echt toeval zijn?

Spam is een probleem, dat geef ik grif toe. Maar de persberichten over spam die hier binnenkomen, beginnen toch ook stilaan op mijn zenuwen te werken. Sinds eind april, tel ik net, zijn er in de centrale mailbox hier ten kantore zo’n 34 persberichten binnengelopen waar het woord “spam” in voorkwam. Dat is dus om de twee dagen – eigenlijk zelfs vaker omdat je de weekenddagen niet mag meerekenen.

En wordt het probleem er minder… euh, problematisch op? Nee, dus. Het enige wat softwarebedrijven die zich proberen te onderscheiden als spambestrijders lijken te doen, is lawaai maken. De pers ophitsen, zodat het lijkt alsof het einde van de wereld nabij is. Of toch ongeveer.

Maar we laten ons niet vangen, heb ik indruk. Hoe vaak verschijnen er artikels over spam? Geen twee per dag, dacht ik zo. En waarom niet? Omdat er behalve het ridicule geblaat – “Er zijn spamberichten gesignaleerd die inspelen op de economische teruggang!”, “Die gebruik maken van Google Docs!”, “Op het EK Voetbal!”, “Op de huidige celebritycultus!”, enzovoort – nauwelijks iets zinnigs wordt gesignaleerd. De gretigheid zou je haast toewijzen aan pogingen van de fabrikanten om door middel van sensationele artikel(tje)s in de pers de vraag naar hun producten op te drijven. Maar zo zijn we niet, natuurlijk.

Het bewijs dat spamfilters niet werken? Dit soort persberichten komen er nog altijd door. En dat zou niet mogen.

We verwachten wellicht teveel van politici. Dat ze al onze problemen oplossen, bijvoorbeeld. Dat ze de wereld beter maken. Onzin, natuurlijk. Er zitten straffe mannen – én vrouwen – bij, maar voor mirakels moet je je bij een andere club aansluiten.

Ik verwacht er niet zo heel veel van. Ik heb er ooit eens een paar van nabij meegemaakt, en wat bleek: het zijn mensen. Nagenoeg zonder uitzondering heel hard werkende mensen, en soms heel intelligente mensen. Maar geen helden, en zeker geen heiligen.

Soms doen ze zelfs hele domme dingen. Neem nu Vincent Van Quickenborne: een heel intelligente én hardwerkende minister. Soms werkt hij zelfs zo hard dat hij kan berekenen hoeveel files kosten die er niet hebben gestaan als gevolg van een treinstaking. Dat was dus niet heel intelligent. En zijn gedweep met Apple is dat evenmin. Zeker niet als “ICT-minister”.

(Eerst even iets rechtzetten: ik ben geen Apple-hater, al heb ik de perceptie blijkbaar tegen. “Tuurlijk, want jij bent nog woordvoerder van Microsoft geweest.”. Et alors? “En je hebt Windows Vista Magazine opgestart, ha!” So? Met artikels over Apple-producten in zowat elke editie die ik maakte. Ik zal je eens wat zeggen: mijn eerste computer was een Apple: een Classic II. Fantastisch machientje, had ‘m nooit mogen wegdoen. Maar ik dacht dat ik een groter ding nodig had – ik was toen nog vatbaar voor reclame, wellicht – waardoor ik opeens achter een LC630 of zoiets zat. De grootste hoop rommel waar ooit een stroomsnoer aan heeft gehangen. Apple was toen echt niet “goe bezig”. ’t Was dus bye-bye Apple, en sindsdien ben ik nog niet naar het Ware Geloof teruggekeerd.)

Dat komt misschien nog wel, zeker als het van Quickie afhangt. Ik kan me zo voorstellen dat hij op een dag de droom van alle Belgische Linux-nerds lijkt waar te maken door het gebruik van Windows in heel België te verbieden… om dan tot ontzetting van de pinguïnofielen het gebruik van Mac’s te verplichten.

Waanzin! Een karikatuur! Gezwans! Uiteraard, maar hoe hij loopt te pronken met zijn geliefkoosde merk, is ook een beetje waanzinnig. Een week of twee geleden liet hij aan iedereen die het hoorde wilde – én de anderen – dat hij een gekraakte iPhone gebruikte. Toegegeven, de wet is niet helemaal duidelijk wat die praktijk betreft, maar helemaal zuiver is het uiteraard niet, en het is zeker een inbreuk tegen de “geest” van de wet. Kun je je voorstellen dat Etienne Schouppe een achterpoortje in de verkeerswet gebruikt om tegen 200 per uur door een dorpskern te scheuren? Dat Didier Reynders alle inkomsten van de belastingen een week lang op zijn persoonlijke rekening zet “tot de probleem in de financie sector een beetsen minder zijn geworden”? Dat Pieter De Crem een tankeenheid inzet om het hoofdkwartier van zijn politieke tegenstanders in Aalter plat te rijden, zwaaiend met een rapport van de Staatsveiligheid dat het een cel van Al-Qaeda was? (Euh, dát eigenlijk wel, ja)

En vorige week stond deze foto bij een interview met Sir Q in De Standaard. De VRT werd nog niet zolang geleden flink op de vingers getikt voor minder erge gevallen van product placement.

 (c) Bart Dewaele

Ik denk dat dit nog eens slecht gaat aflopen. Wordt zijn liefde voor Apple minister Q’s achillespees? Heeft hij in de verboden vrucht gebeten?

Kan iemand mij in godsnaam eens uitleggen wat er fucking hot is aan replica watches? Wie of wat laat spammers geloven dat die rommel zo gegeerd is dat ze de halve wereldbevolking moeten bestoken met e-mail? Viagra, tot daaraan toe. Zelf heb ik natúúrlijk nergens last van, maar ik kan me best voorstellen dat een mens daar al eens behoefte aan heeft. En penisverlengingen – ik denk dat Goedele het onderwerp ooit eens heeft omschreven als een “heet hangijzer” – daar kan ik ook nog inkomen. Euh, schrap die laatste zin maar…

Maar klotehorloges, of beter nog: namaakklotehorloges? Als ik de spam bekijk die tegenwoordig mijn mailbox binnensijpelt, dan moet ik daaruit afleiden dat dit het derde meest gegeerde artikel ter wereld zou moeten zijn. Hoe komen ze erbij, de fuckers? Dat blijft maar komen, dat blijft maar duren. Wil dat dan zeggen dat er effectief dwazekloten zijn die daarop ingaan?

Als er je op straat een groezelig ventje aanspreekt om je namaakhorloges van 500 euro te verpatsen onder het mom van “De echte kosten 5.000 euro, en deze zijn er nauwelijks van te onderscheiden”, haal je dan breed lachend – “Goh, wat een koopje, zeg! Geweldig dat ik u hier aantref!” – uw portefeuille boven om een klein, smerig boefje een aanzienlijk deel van uw maandloon in de handen te stoppen in ruil voor een horloge dat al uiteenvalt voor je de straat uit bent? Nee? Waarom dan wel op het internet, minkukel? Hou daar toch eens mee op! Misschien stopt die e-diarree dan ook ooit eens.

En blijf meteen ook van die Viagra en die penisverlengingsmiddelen. Een slappe lul verdient niet beter. Voor je het weet leidt een en ander tot nakomelingen, en de genenpoel is al genoeg vervuild zonder de kroost van het soort idioten dat verdomme brolhorloges koopt via het internet.

Misschien niet de P-Magazine waaraan je eerst dacht, maar er zijn wel meer koeien die Bella heten, nietwaar? Mooie online editie, met plaatjes om op te geilen…

copyright foto: Wim Danneels / De Standaard

Het is een schande. Weerwolven (elke maandag veel te laat op Canvas) is intussen al wekenlang bezig en ik heb nog niet één poging gedaan om de kijkcijfers tot duizelingwekkende hoogtes te doen stijgen. Als alle bezoekers van mijn blog de volgende keer kijken, zal de studiedienst van de VRT ’s anderendaags weliswaar geen fenomenale piek zien verschijnen, maar toch…

Nog een grotere schande: waar blijven de paginalange interviews met Dimitri Van Zeebroeck, de maker van dit weergaloze programma? De grootste onnozelaar die opduikt in een derderangs – en vaak ook derdehánds – tv-concept, krijgt meteen en microfoon onder de neus geschoven, maar Van Zeebroeck, met voorsprong de meest getalenteerde tv-maker van zijn generatie, hoor of zie je nergens.

Ik mocht hem zelf ooit, in 2004, eens interviewen voor De Standaard, en dat werd een gezellig gesprek (de link werkt enkel voor abonnees van DS Online, sorry) in een Antwerpse volkscafé waar de pintjes nog 1 euro kostten, en soep (mét brood) 2,5 euro. Een tijdje later sprak ik hem nog eens (opnieuw enkel voor abonnees) en zowaar, nu ik dat artikel nog eens herlees, werd daarin zijn overstap van Kanaaltwee, waarvoor hij toen nog De Dag maakte, naar Canvas al aangekondigd. Ik citeer:

Van Zeebroecks aanpak krijgt navolging. In Villa politica was afgelopen vrijdag een reportage te zien waarin premier Guy Verhofstadt door een tweemansploeg met een kleine digitale videocamera gevolgd werd. Deze fly-on-the-wall-stijl zou wel eens een nieuwe rage kunnen worden op de Vlaamse televisie. Zouden ze dan aan de Reyerslaan niet beter het origineel in huis halen? ,,Ik heb geen exclusiviteitsovereenkomst met Kanaaltwee”, zegt Van Zeebroeck. ,,Ik ben nu formats aan het ontwikkelen en het zou best kunnen dat ik daar ook met de mensen van Canvas over zal praten.”

‘Nuff said. Dat was dus in 2004. We zijn nu vier jaar verder. Dat heeft dus véél te lang geduurd. Aan dit tempo maakt Van Zeebroeck pas in 2012 iets voor één, waardoor eindelijk iedereen zal doorhebben wat deze gast in zijn mars heeft.
 
Twee afleveringen uit Weerwolven zijn me bijgebleven, te beginnen met de aflevering met JMH Berckmans. Ok, een groot deel van het programma verkocht hij zatte praat, maar het was wel boeiende zatte praat, poëtische zatte praat zelfs! En tussendoor kreeg je toch een beetje toegang tot het wondere universum waarin deze schrijver dapper standhoudt. Alles in Weervolven is pikdonker en korrelig, maar de mentale littekens van Berckmans kwamen duidelijk in beeld. Zoals elke alcoholicus heeft Berckmans een personage gecreëerd dat hij aan de buitenwereld toont, en dus is het per definitie al hopeloos om te proberen er een authentiek portret van te maken. Maar dit kwam volgens mij verdomd dicht in de buurt. En dan heb ik het nog niet over de beelden gehad! Van Zeebroeck is eigenlijk een fotograaf, en dat is eraan te merken. Eigenlijk maakt hij gewoon portretten met een videocamera in plaats van een fototoestel. Zeker de vertraagde zwartwitbeelden zijn eigenlijk zachtjes bewegende prachtfoto’s.

Ook de aflevering met Eyskens sprong eruit, vond ik (en Dwarskijker in Humo ook, merkte ik van de week). Ik heb dat altijd al een bedenkelijke figuur gevonden (Eyskens, niet Dwarskijker). Héél intelligent, dat wel, maar een tsjeef tot in het diepste van zijn ongetwijfeld oranje bloedcellen. Glad, sluw, vals: in die termen dacht ik over de man. Nu ik de reportage in Weerwolven heb gezien eigenlijk nog altijd, maar toch is er een vreemd soort menselijkheid aan dat beeld toegevoegd. Eyskens wordt een oud heertje, die op een gegeven moment sukkelt met een weerbarstige staande lamp en er zowaar wat ontmoedigd door raakt. Wat menselijker dus. Het kan geen kwaad.

Zoals gebruikelijk strooide hij allerlei gedachten in het rond, het ene al wat zinniger als het andere. Maar deze vond ik wel mooi: “De nacht wordt vaak voorgesteld als iets beangstigend. Nochtans moet je geen schrik hebben voor de nacht. De nacht misdoet je niets. Het is het licht dat je kan verblinden als het te fel schijnt. Dáár moet je voor opletten.”

Misschien was Eyskens op dat moment óók wel zat. God knows I was…

Hoedanook: maandag aanstaande én de week erop is Pierre-Alain Volondat aan de beurt, die pianist met zijn maffe robotbuiging toen hij 25 jaar geleden de Koningin Elisabeth-wedstrijd won. Ik zou maar eens kijken als ik u was.

Het internet is en blijft een weergaloze bron van onschatbare informatie. Onlangs zat ik de updates van mijn LinkedIn-netwerk een beetje door te nemen. En wat zag mijn lodderig oog (het andere óók, trouwens)?

Voor mij is het dus zo klaar als een klontje. Heb het al op Wikipedia aangepast, gemeld via SMS 4040, en ga morgen een dagje voor haar deur postvatten met mijn fototoestel. Klein probleem: de enige tv-zender, het enige tijdschrift én de enige krant waarvan ik zeker weet dat ze het nieuws zullen brengen, zijn eigendom van… de werkgever van die ouwe snoeperd. Die vlieger gaat dus niet op. Censuur! Awoert! Schande!

Ik heb naast de pot gepist. Op een ander geweest. Op verplaatsing gespeeld.

Ik beken: ik heb een gastblog geschreven. Ik kon er niets aan doen, ik werd - zij het enkel emotioneel - gechanteerd. En het ergste is: ik ben nu terechtgekomen in een web van leugens en bedrog, van intriges en achterklap. ‘t Is te zeggen: ik heb me laten meeslepen in de mallemolen van blogstokjes, al had ik me voorgenomen me daar niet te laten aan vangen. Zoals je je op een trouwfeest toch laat overtuigen om - “Heel even maar, hoor! Alleen maar om de trouwers een plezier te doen!” - mee te doen aan die verderfelijke choreografie van lichaamssappen, schaamte en gêne: de kuskensdans.

Guilty pleasures? In elk geval: geen onschadelijk plezier - hier vallen slachtoffers! In mijn… euh, gastpost moest ik drie andere bloggers uitnodigen om enige ruimte te vullen op dit blog. Alweer dringt de gelijkenis met de kuskensdans zich op - je kunt er wel voor gaan staan en ze uitnodigen, maar gaan ze de rij verlaten en op je knie komen zitten om zich bloot te stellen aan je natte lippen, verkleurd door de combinatie van de slechte rode wijn die je hebt zitten zuipen wegens gebrek aan beters en die zure frambozencoulis op het nagerecht? We will soon find out…

Ik hou mijn mailbox in de gaten als was het een kanarie in een koolmijn.