Overbodig

Hmm… Het nieuwe adres van Microsoft België luidt:

Microsoft België
Corporate Village
Da Vincilaan 3
1935 Zaventem

Corporate Village? Zou dat daar een soort mini-dorp zijn waarin bedrijven allemaal een huisje hebben gekregen? Nope, het is… euh, een kantoorgebouw.

Corporate Village, Zaventem

Dit is geen alleenstaand geval (en dan bedoel ik niet het kantoorgebouw, alhoewel het daar ook voor geldt). Geregeld zie je op naamkaartjes of folders zo’n benaming staan van het gebouw waar het bedrijf zich bevindt. Nog zo eentje:

Nokia België
Park Lane
Culliganlaan 2/G
1831 Diegem

Park Lane? Er is daar kilometers in de omtrek geen park te bespeuren! Hoe komen ze erbij?

Wat is daar in godsnaam het nut van, vraag ik me dan af. Is dat een makelaarstrucje om de directies van bedrijven een mooier beeld van hun kantoorgebouw voor te spiegelen? Zo ja, waarom blijven die dan die benaming gebruiken in hun officieel adres?

Heeft de postbode er iets aan? Ik kan me moeilijk voorstellen dat die denkt “Nokia? In de Culliganlaan? In Diegem, zeg je? Hmmm, zegt me niet meteen iets. Hola, wacht eens even! Het is in Park Lane. Natuurlijk weet ik dat zijn!”

Ik weet het dus niet. Daarom vertik ik het om zo’n benaming te vermelden als ik een adres op een envelop krabbel. Tijdverlies, zoiets. En een beetje pretentieus.

Tot iemand hier eens komt uitleggen wat daar de zin van is, natuurlijk.

Terug van niet eens weggeweest

Zwijgen is zilver, spreken is goud. En bloggen? Geen Olympische discipline, hoop ik, of ik was al lang gediskwalificeerd. Acht weken stilte, begot – ben ik niet beschaamd? Welnee. Wie heeft me gemist? Wie heeft me gebeld, gemaild, ge’sms’t, gemessenget, opgezocht, laten opsporen? Zo’n zorgwekkende verdwijning was het blijkbaar niet. Of ik heb lezers met veel vertrouwen in mij. Of luie, onverschillige lezers, dat kan ook, natuurlijk.

Maar laten we de koe bij de horens vatten en meteen naast een gegeven paard zetten. BVLG heeft me namelijk een blog award toegekend – weliswaar eerder ter aansporing dan als beloning van een weergaloze prestatie – en het zou niet schoon van mij zijn om zijn vertrouwen te beschamen, natuurlijk. Vandaar deze verrijzenis.

Ik ben blijkbaar niet de enige. An blijft dapper zwijgen over haar meisjes, maar is in een andere gedaante teruggekeerd naar de blogwereld. Een seksistisch initiatief, daar kunnen we doorgaans niet mee lachen, maar wel interessant. Als je geïnteresseerd bent in fotografie, tenminste.

Nog een ex-collega die aan het bloggen is geslaan, is… euh, Maya, zoals ze haar alter ego heeft gedoopt. Ze levert geregeld leuke verhaaltjes af, en fans van kolderieke kinderpraat (dat is pas een naam voor een blog) zijn hier ook al aan het juiste adres. Als iemand die je kent plots voor zichzelf en haar gezin andere namen gebruikt, komt dat behoorlijk onwennig over. Maar ik begrijp het ergens wel. Ik heb ook de namen van mijn vriendin en onze kinderen nog nooit gebruikt (ook al omdat ik weet dat la mama daar maar matig op gesteld is…). Lastig, hoor, aangezien we niet getrouwd zijn, kan ik haar niet eens omschrijven als “mijn wijf”. Ach, ieder huisje…

Dat is overigens niet eens de ergste vorm van zelfcensuur die ik hanteer. Je moest eens weten waarover ik allemaal niet blog! Hier wordt danig op de lip gebeten. Paragrafen sneuvelen als wereldrecords op de Olympische Spelen. Geniale invallen stranden op een zucht van de server. Dat is overigens zowat de voornaamste reden waarom het hier de voorbije maanden zo stil is geweest. Heeft het wel zin om ermee door te gaan als het dan toch met de handrem op gebeurt? Het oordeel van de jury is nog steeds hangende, maar ik ben voorlopig vrij op borgtocht. We zien wel…

Tijd vinden om eens wat gedachten samen te rapen en in vlot verteerbare lectuur te gieten, is natuurlijk een ander probleem. Wat dat betreft, sta ik er over enkele weken misschien wat beter voor. Ik ga namelijk nog eens van werk veranderen. Zo’n typisch offer you can’t refuse, vrees ik. Enkele weken geleden – op een heel hete dag die eindigde in een hels onweer – nodigde de baas van het pr-bureau Quadrant Communications (voor alle duidelijkheid: niet deze jongens) me uit om een pint te gaan drinken, en voor ik het wist, lag daar een mooi voorstel voor mijn neus. Alleen al het feit dat ze in Gent gevestigd zijn, was eigenlijk al voldoende. En het kantoor is zo dicht bij de deur dat ik er in geval van nood zelfs te voet naartoe kan. Het feit dat ik enorm geloof in hun manier van werken – zij waren het externe bureau waar Microsoft mee werkte toen ik daar nog PR deed – en al mijn toekomstige collega’s al vrij tot enorm goed ken, speelt natuurlijk ook in hun voordeel. Ik kijk er echt naar uit, al vind ik het doodjammer dat mijn tijd op de planeet Minoc er bijna op zit. (Ja, Sir Buddhard, ik weet dat Minoc een wereld is en geen planeet, maar het klinkt wel als een andere planeet, niet?) Het is daar zo’n toffe club en er zit daar zoveel talent bijeen – en dat zeg ik echt niet omdat ik daar nog terug naartoe moet om allerlei verhalen en interviews te pitchen  – maar qua timing konden we het wellicht niet slechter hebben getroffen. En Turnhout lijkt soms ook wel op een andere planeet, zeker als je weer maar eens een eeuwigheid staat aan te schuiven in het verre van idyllische Waasland…

Blijft enkel nog de vraag: wie verdient er nog een Brilliante Bloggio of zo? (Schorzio!) Ik heb niet altijd gecontroleerd of onderstaande genomineerden de prijs al eerder hadden gekregen, en het kan me ook eerlijk gezegd gene ene moer schelen als jullie er iets mee doen of niet (mijn vorige ervaring met blogstokjes heeft me niet bepaald veel enthousiaster gemaakt voor dit soort praktijken), maar dit is gewoon een bedankje voor het leesplezier.

- Andhi.be (kan wel een hart onder de riem gebruiken, dacht ik zo)
- ‘Cross The Breeze (wie van Mustangs houdt, kan niet slecht zijn)
- De Graeve & Dochters (geen familie, wel verwant)
- Picchicks (verdient de prijs voor de strijdlust)
- Public Related (een van de weinige PR-mensen die fijn – maw: niet-academisch – bloggen)
- Stoffel’s Place (is zo vriendelijk om te berichten over De Vijand)
- Suits You (een aanmoedigingsprijs)

Knock ‘em dead.

Hans Otten, modelchauffeur

Een paar maanden geleden heb ik me in deze kolommen vrolijk zitten maken over Hans Otten, en wat voor een uitstekende keuze hij wel – of beter: niet – was om een campagne rond carpoolen te ondersteunen. Ik besef nu dat ik dat niet had mogen doen. Dat was verkeerd van mij en het spijt me.

Ik had moeten wachten tot vorige week. Toen werd het namelijk pas écht grappig.

Want wat lazen we onlangs in de krant: 

Tv-presentator Hans Otten heeft de nacht van dinsdag op woensdag in een Mechelse cel doorgebracht. Volgens de politie bevond hij zich in staat van openbare dronkenschap en was hij agressief toen hij gecontroleerd werd. (…)

Otten had 1,3 gram promille alcohol in het bloed en is zijn rijbewijs veertien dagen kwijt.

Als er mensen zijn die de komende dagen geregeld in de buurt van de Fabrieksstraat in Zaventem moeten zijn: ik ken iemand die graag zou carpoolen…

Soms liggen ze toch gewoon voor het rapen, niet?

Beware: baby aan boord

Zo’n zeemzoeterige ‘Baby aan boord’-sticker volstaat blijkbaar niet meer. Tegenwoordig hangen kersverse ouders de hele achterruit van hun auto vol met de blijde boodschap dat ze zich op de openbare weg begeven met hun doorgaans onnozel gedoopte uk op de achterbank. Is het jou ook niet opgevallen dat het zelden de papa’s of mama’s van Jan, Louis, Jefke, Thomas of godbetert Milan zijn die zich hieraan bezondigen? Nee hoor, dit soort praktijken is vooral populair bij de mensensoort die het nodig vindt om hun kind Kaluha, Zindy, Eusabie of een andere benaming van buitenaardse oorsprong cadeau te doen.

Waarom ze dat doen – die belettering, dus – is me absoluut een raadsel. En ik ben nochtans zelf een (bij momenten) trotse ouder van twee. Die ‘Baby aan boord’-sticker kreeg je vroeger automatisch van Kind & Gezin zodra je een kind ter wereld bracht, als ik me niet vergis. Misschien dachten nogal wat mensen dat het verplicht was om die “op een duidelijke plaats aan te brengen op het voertuig waarmede de pasgeborene werd verplaatst”?

Maar wie haalt het in zijn hoofd om naar zo’n letteringbedrijf te stappen met de vraag om de aanwezigheid van hun kroost middels letters van pakweg vijftien centimeter groot kenbaar te maken? Is dat om altruïstische redenen, en willen ze hiermee met name de elementair geschoolde pedofiel ter wille zijn? “Volg mij, ik stop vast wel ergens waar ik mijn schattige baby wel even ondoordacht zal achterlaten.” Is het pure trots, omdat ze erin geslaagd zijn om wat zaad in het daartoe voorbestemde recipiënt te storten en dan voldoende geduld aan boord te leggen tot er iets toonbaars uitkwam? Geef toe: dat is iets wat de hele wereld moet weten, niet?

Ik vrees dat de motivatie minder zuiver is. Als je een paar keer achter zo’n auto in de file hebt gesukkeld of door de stad hebt geschuifeld, dan weet je dat hiermee eigenlijk wordt bedoeld: “Hé, jij daar achter me. Ik wou je gewoon maar even laten weten dat ik doodsbenauwd ben dat mijn zorgvuldig gekweekte kroost iets zal overkomen in het verkeer, waardoor ik van plan ben om ultratraag op te schieten, aan kruispunten zal wachten tot er zelfs uit naburige wijken geen auto’s mijn richting uitkomen en er niet aan denk om fietsers voorbij te steken. Bovendien zou het wel eens kunnen dat ik de inrichting van de kinderkamer uitvoerig zal bespreken met mijn partner (goh, we geraken het maar niet eens over het behang – nemen we nu vliegtuigjes of olifantjes? Moeilijk hoor!) en dat ik daardoor misschien al eens voor een groen verkeerslicht zal blijven staan tot het weer oranje word. Gelieve me dat niet kwalijk te nemen. En ook niet om met behulp van uw claxon uw ongenoegen kenbaar te maken, want ons Kaluha/Zindy/Eusabie/… slaapt. Misschien.”

Stop daarmee. Echt waar. Alsjeblieft.

Misplaatste advertentie?

Een beetje ongelukkige combinatie van het artikel op de linkerpagina (een collage van enkele mooie beelden van Michiel Hendryckx) en de advertentie onderaan de rechterpagina, gespot in De Standaard van afgelopen maandag. Een gevolg van de strikte scheiding van redactie en sales, zegt u? Tarara, met de nieuwe opmaaksystemen zien de eindredacteurs, die de pagina’s samenstellen, doorgaans voor wie advertentieruimtes bedoeld zijn, en vaak komt de advertentie zelf in de loop van de dag ook tevoorschijn in de opmaakmodus. Gewoon niet bij stilgestaan dat die twee toch een beetje veel met elkaar vloeken, zeker door het beeld van de advertentie (een auto in de stad) en de slogan “Maak uw eigen regels.” Met andere woorden: met deze auto mag je ook op een autoloze of autoluwe zondag de baan op, zo lijkt het wel. Of zou dat net zo zijn verkocht aan de adverteerder?

Rustig, De Graeve, neem nog een pilletje tegen zoveeel cynisme… 

Treinramp

Waar? Waar?

In Nederland.

Wanneer? Wanneer?

Zowat altijd als ik er eens langs den ijzeren weg passeer, verdorie.

Ik moest vandaag in Utrecht zijn. Uiteraard onder invloed van de zoveelste fantastische “Wat is uw excuus?”-campagne laat ik de auto thuis en neem ik de trein. Twee keer drie uur sporen, maar goed, er kan intussen wat gewerkt worden, denk je dan.

Dat laatste klopt al niet, want je moet ook overstappen en je komt op treinen terecht waar geen zitplaats meer vrij is. Daar gaat je tijdwinst al.

En op de koop toe was er ergens een “aanrijding” gebeurd, waardoor “een aantal treinen” helaas niet zouden rijden, uiteraard inclusief de eerste rit van mijn driestappenplan om terug te keren. Je kijkt dan op de borden naar alternatieven en gaat wat op de computer tokkelen in het kantoor van de internationale reizen – aanschuiven heeft gezien de immense wachtrij toch geen zin – om doodleuk tot de conclusie te komen dat je gewoon een uur later pas de trein kunt nemen. In totaal dus zeven uur op allerlei treinen gezeten en in kille, lelijke en vuile stations rondgehangen om enkele uurtjes in Utrecht te zijn. Tussen honderden nerveuze tot ontredderde, maar allemaal overduidelijk pisnijdige andere slachtoffers.

Een paar maanden geleden had ik iets gelijkaardigs voor toen ik eens naar Schiphol moest. Toen had ik blijkbaar al geluk dat de bus waarmee ik ter plaatse op mijn bestemming wilde geraken nergens tegenaan was geknald.

De volgende keer neem ik gewoon een taxi. Vanuit Gent. Ik zweer het je.

Carpoolen met Hans Otten

Luister, ik wil geen hetze beginnen tegen de mensen achter de nieuwe verkeerscampagnes van de Vlaamse overheid, maar ze moeten zich dan wel een beetje gedragen, vind ik. Nadat ze de openbare weg – waarvan ik wekelijks helaas honderden kilometers te vreten krijg – al grondig hebben vervuild met idiote, nutteloze en lelijke borden, krijgen we nu ook een debiel tv-spotje te slikken. Over hoe geweldig carpoolen wel niet is. Gepresenteerd door Hans Otten.

Twee bedenkingen:

1. Voor sommige mensen is carpoolen inderdaad een interessante manier om zich naar het werk te verplaatsen. De kans is groot dat die mensen dat dan ook doen. Niet zozeer omdat ze er het milieu mee willen redden of de andere weggebruikers minder in de weg willen lopen, maar gewoon omdat je er je brandstofrekening mee kan verlichten. Voor andere mensen is carpoolen om allerlei redenen niet interessant. Tv-spotjes of om het even welke andere campagne gaan daar geen fluit aan veranderen.

2. Hans Otten moet ons dus aan het carpoolen zetten. Ik heb niets tegen de man persoonlijk, maar ik zie hem toch niet meteen zijn fors uit de kluiten gewassen brulbak – ik stel me bij Otten een SUV van jewelste voor, zo’n echte alpha male egobooster, correct me if I’m wrong – op de carpoolparking achterlaten en dan met enkele toffe collega’s naar Zaventem tuffen. 

Nee, vrienden, wat ik wel eens zou willen weten: wat is uw excuus om met zulke gammele rukideeën voor de dag te komen? Wordt het niet eens tijd om die grijze blubber aan het werk te zetten om acties te bedenken die op zijn minst een kans op slagen hebben om de verkeerssituatie enigszins aangenamer, veiliger of efficiënter te laten verlopen?

Dé oplossing voor het fileprobleem

Negeren. Zoals bij een lastig kind: gewoon even doen alsof ze er niet zijn. Zeg gewoon tegen jezelf: “Waarom zou ik hier alweer als een gek voorbijrazen? Waarom stop ik niet eens om te genieten van de prachtige omgeving? Kijk eens wat een mooi struikje daar? Oh, en die railing ziet er ook niet mis uit. Tiens, wat staat hier op die vrachtwagen? Gyselinck en.. zaan?“

  

Om maar te zeggen dat het vanavond weer flink van dattum was. Een uur en drie kwart om van Turnhout naar Gent te geraken. Stilstaan en slabakken vanop de E313 tot aan de Kennedytunnel. Grrr…

Op de E313 zat ik opeens achter een knalgele schoolbus met gigantische Stubru-stickers op (Dat je dáár geen foto’s van hebt genomen, klungel! – nvdr), wat na enig deductiewerk de bus bleek te zijn waarmee Flip Kowlier het land aan het rondreizen was om zijn nieuwe cd voor te stellen. Wegens toch niets beters te doen, heb ik maar een sms’je gestuurd naar Studio Brussel om te vragen of Kowlier geen concertje op het dak van die bus wou geven. Kwestie van het fileleed wat te verzachten (dat negeren lukte niet zo goed, moet ik eerlijk toegeven…). En ja hoor, nog geen vijf minuten later hoorde ik Tomas De Soete mijn berichtje voorlezen. En hij vond het nog een goed idee ook. “Straks eens aan Flip vragen!”, voegde hij eraan toe. Kijk, op een mega-lullige manier vond ik dat dus eigenlijk redelijk… euh, opwindend. Een aanrader, dames en heren. Echt eens doen!