Perspectief

“Sex sells” is een van de meest gekende en schaamteloos toegepaste marketingwijsheden. Het werkt altijd en overal, behalve wellicht in een aantal islamitisch georiënteerde naties…

Meestal zijn het blote tieten – God’s beste werk, volgens velen – die worden gebruikt om de de argeloze koper in de val te lokken. Maar vandaag is wat dat betreft weer een grens verlegd. In Goedele, het nieuwe maandblad rond… euh, Goedele staat een reeks vagijnen zo groot afgebeeld dat zelfs Stevie Wonder de g-plek kan zien zitten. Toegegeven, dat past naadloos binnen het concept, en Goedele kan zich beroepen op haar achtergrond als seksuologe om het te verantwoorden, maar het is natuurlijk in de eerste plaats een geslaagde PR-stunt. Zowat elk krantenartikel had het erover en uiteraard hebben ook enkele bloggers het gemeld.

Loopt iedereen daarom meteen naar de krantenwinkel om het nieuwe blad – uiteraard stiekem verborgen in een exemplaar van De Tijd – mee naar huis te nemen? Neen, dat zou maar al te gemakkelijk zijn. En daarvoor is de erotische uitstraling van zo’n medisch uitgelichte hoofdingang ook wat te beperkt. Wat telt, is dat het nieuwe blad meteen een imago heeft: het is niet zomaar een nieuw blad, maar een boekske met een foto van een preut in. Het is dus stout, gedurfd, grensverleggend, geen kleur- en smaakloze prul. Zelfs al zouden alle artikels in deze editie van een schabouwlijk niveau zijn (wat ik sterk betwijfel), dan maakt dat allemaal niet uit. Goedele – het boekje – heeft vanaf dag één een smoel, dat is wat telt. Een enigszins harige smoel, dat wel, maar beter dat dan niets…

Benieuwd of het vertrouwen van de adverteerders gaat volgen. Amper 16 pagina’s advertenties op een totaal 156, waarvan minstens de helft intern (voor andere Sanoma-bladen bijvoorbeeld) of in ruil, dat is niet meteen een weergaloos succes te noemen.

Volgens de Vlerick Management School zijn medewerkers te kort voor onze bedrijven, zeker voor de groeiende bedrijven. Klinkt logisch, natuurlijk. Een gouden tip als je gaat solliciteren: draag stelten.

Of proberen de vlerken van Vlerick ons een groeimiddel te verpatsen? Dat zou de slogan “we develop what’s already inside you” enigszins verklaren. Al zou het ook kunnen dat ze zich aan het bekwamen zijn in de kweek van griepvirussen. Wie zal het zeggen?

Nooit veel moeten weten van die Vlerick-boys, eigenlijk. De brave man die Vlerick Magazine maakte, heeft me er een paar keer naartoe gestuurd toen ik nog freelancete. De eerste keer ben ik er iemand gaan interviewen met een enorme kater onder de lendenen (ikzelf, niet de persoon die ik moest interviewen), met een… euh, navenant resultaat. Daarna ging het een paar keer goed (nou ja, redelijk goed toch), tot ik er een prof moest interviewen die al eens een IT-expert wordt genoemd. Ik betwijfel of de man ooit al vijf regels code heeft geschreven, maar je weet hoe dat gaat: een handvol dure woorden, een onderzoek dat niemand voldoende kan schelen om na te gaan of het wel grondig uitgevoerd werd en een paar conclusies die zo vaag en ingewikkeld zijn dat je er alle kanten mee uit kan.

Dat interview duurde – ruw geschat – drie minuten. Toen klonk het van achter zijn imposant bureau, in een ergerlijk pedant toontje: “Jongeman, wat voor vragen stelt u daar allemaal? Wat u me eigenlijk hoort te vragen, is dit, en dat, en nog wat.”
“Ok,” antwoordde ik zo diplomatisch mogelijk. “Daar kunnen we straks op terugkomen. Maar ik heb een aantal vragen voorbereid waarop het antwoord me nodig lijkt om een artikel over dit onderwerp te schrijven. En aangezien ik het artikel moet schrijven, zou ik toch…”
“Geen sprake van, jongeman!” Wéér dat toontje. “Ik zal wel beslissen wat er allemaal in dat artikel zal komen. Noteer! In de eerste plaats…”

Maar toen stond ik al terug op de parking. Ik herken een hopeloos geval als ik er een zie. Dat was ook mijn laatste poging om hetgeen die lui daar uitvoeren te combineren met journalistiek.

Een fotograaf die vaak meeging om een portret te maken van de geïnterviewden zag er ook vaak tegenop. “Het zijn allemaal valieskes”, legde hij me ooit uit. “Er zit niets in, of overal hetzelfde, het maakt niets uit. Het zijn gewoon valieskes. Kun jij een portret maken van een valieske?”

Misschien niet de P-Magazine waaraan je eerst dacht, maar er zijn wel meer koeien die Bella heten, nietwaar? Mooie online editie, met plaatjes om op te geilen…

Meer moet dat soms niet zijn: 

 ”Een mens denkt maar aan majorettes als ze er niet meer zijn.”

(Jan Hertoghs, in een artikel over volkscafé’s, in de Humo van 22 januari. Jaja, ik zit een beetje achter.)

Right. Twee weken heb ik gezwegen (het Allerheiligen-weekend niet meegerekend, want dan zwijgt iedereen met een beetje verstand toch, niet?). Twee weken.

Maar nu is mijn geduld ten einde. Ze hebben erom gevraagd. Je raadt het al: “ze” zijn natuurlijk: de gangsters van Clickx.  Toen ze me enkele weken gedwee, aandoenlijk bibberend en lichtjes stamelend kwamen melden dat de winnaars van de Site van het Jaar dit jaar in Gent zouden worden gevierd, leek het me klaar als een klontje. De smoking was al gestoomd (en, toegegeven, met een maatje of twee uitgenomen), het tarief voor exclusieve interviews aanzienlijk opgetrokken (“Maar alleen Roularta-bladen gaan dat kunnen betalen!”, piepte mijn manager. Heb ‘m uiteraard met een “So what?” de straat op gejaagd, maar hij bracht me toch wat aan het twijfelen…) en de kapper was al naarstig in de proefdrukken van de nieuwste Wallpaper* – het juni-nummer, meen ik – aan het bladeren voor wat inspiratie. Kortom: dat zootje freeloaders dat op zo’n prijsuitreiking afkomt als de doorsnee Wetstraat-journalist op Jean-Marie Dedecker ging op 10 december eens zien hoe je een overwinning in stijl viert.

Maar toen er al een hele week geen levende ziel te bekennen viel ter hoogte van de Clickx-redactie – terwijl er van een eenvoudig “Allez, proficiat!” toch niemand is doodgegaan (die ene onnozelaar is gewoon op dat bierglas gevallen, ok?) – begon ik een beetje onraad te ruiken.

(Zo ziet de Clickx-redactie er dus uit als er iets aan de hand is:)  

En ik kan je verzekeren: de geur van onraad lijkt verdacht veel op de geur van verraad: een beetje zurig, met een duidelijk aroma van afgunst, aangezet met een vleugje angstzweet en een snuifje – hoe zal ik het zeggen? - schijterigheid.

En toen kwam de aap uit de mouw. Enfin, toen kwam de hoofdredacteur uit de kartonnen doos waarin volgens het opschrift een 22-inch monitor van Viewsonic hoorde te zitten. “Heu ja, waarde collega, kijk, euh…”, begon hij. “We kunnen er ook niet aan doen, hoor. Wij… euh, wij vinden jouw blog natuuuuuuuuuuuurlijk de beste blog van het jaar! Absoluut. In alle categorieën zelfs, misschien met uitzondering van Groepsblog… Al-al-alhoewel, wacht, nee, ook in die categorie, ja, toch wel. Sorry. Maar euh… Luister, ik zal het zeggen zoals het is: het gaat over geld. Je weet het: het gaat niet zo goed meer met Clickx. Als we nog vijftien nummers per editie verkopen, zijn we al content. Zo erg is het, echt waar. Tja, dan moeten we natuurlijk op zoek naar alternatieve bronnen van inkomsten, nietwaar? En die Site van het Jaar, geloof me, da’s een echte goudmijn. Je moest eens weten wat we hier al hebben zien binnenkomen sinds we de nominaties bekendgemaakt hebben. Kijk, hier: Bart Van Belle van Youth Sentiment: 2.000 euro! En Jimmy Kets: die stuurde ons al het materiaal op dat hij gewonnen heeft met de Nikon Press Photo Awards – “Moet die Japansen brol toch niet hebben”, schrijft hij, maar voor ons is dat natuurlijk wel schoon gerief, natuurlijk. De mannen van Asfaltkonijn doen nog straffer. Ik weet het, het zou een totaal onterechte winnaar zijn, maar ze hebben me vorige week wel de sleutels in mijn handen gestoken van die Chevrolet Captiva, waarmee ze na de uitreiking van de bwards twee weken mee mochten rijden – en die ze uiteraard nooit hebben teruggegeven! Wat wil je, ze hebben er Clo mee naar huis gevoerd na die bwards en euh… Maar soit, we dwalen af. Kijk hier, nog een mooie: een gratis schrijfcursus voor de hele redactie van Clickx van ene Michel Vuylsteke. Weliswaar als we hem niet als winnaar uitroepen, maar toch mooi meegenomen, nietwaar? Dat kunnen we hier allemaal toch best… Nee, nee, jij niet, natuurlijk, jij niet. Dat was maar bij wijze van… Goh, moet je hier kijken: 10.000 euro van Disk Idee (“Hebben we vijf massatests voor moeten verkopen aan de hoogst biedende”), 7.500 euro van Resto.be (“Ons eigen tarief voor een goed recensie, volstaat dat?”), 12.000 euro van Anderlecht Online (“Ja, we hebben er wat voor over om nog eens iets te winnen”) en hier – niet te geloven: 50.000 euro van Humo. Wat stond daar ook alweer bij? Ah ja: “de integrale onkostennota voor de eerste week van november van Aimé Van Hecke”. Over opoffering gesproken!”

Enfin, zo ging het nog een tijdje door (“11.11.11 – waarom hebben die zoveel stickers verkocht dit jaar, denk je?”) en door (“Basket Jeppe Eppegem? Heu, da’s mijne nonkel.”), tot het er uiteindelijk nog uitkwam ook: “En daarbij: jij kan niet meedoen, want je bent een werknemer van deze uitgeverij en dat zou nogal eens naar belangenvermenging kunnen ruiken, vindt de baas. Nèm.”

Ik heb ‘m uiteraard meteen iets héél anders laten ruiken. Belangenvermenging, belangenvermenging… Wie zit er achter Gamespot.be en ZDNet.be, denk je? Ik ben eens benieuwd wat die hebben geboden…

Wacht maar, ze zijn nog niet van me af, die bende amateurgangsters!

Op het eerste gezicht ziet het er nochtans mooi uit. Hoe hij daar zo guitig en sportief languit op de cover ligt, daar hadden we alleen maar van kunnen dromen. En dromen hebben we gedaan de laatste weken, dat kan ik je verzekeren. Iedereen in onze fanclub, de Pascalboys, heeft enorm uitgekeken naar het eerste nummer van Pasc@l.  Al sinds de eerste berichten over de nakende lancering ons bereikten, beheerste de gedachte aan dat eerste nummer ons doen en laten. Op 25 oktober zouden onze vurigste wensen in vervulling gaan, dachten we. Maar het is ons blijkbaar niet gegund.

Want behalve op de cover – Kijk maar eens naar die voeten! Nog nooit werden voeten zo mooi op het voorblad van een Vlaams magazine geportretteerd (en zo prominent – ik dacht even dat ik Fucking Foot Fetish Magazine in handen had) – ligt het Pascal-gehalte duidelijk véél te laag. Serieus: we voelen ons bekocht. Nauwelijks een letter over ons aller idool, het petekind van de surfende senior, die zichzelf zo treffend omschreef in het bijbehorende, door hem persoonlijk geschreven en verstuurde persbericht:

Het succesverhaal van Pascal Vyncke startte als webmaster van zijn welgekende SeniorenNet.be, dé website voor actieve 50-plussers.  Daarnaast ontwikkelde hij de Franstalige tegenhanger, Canal50.be en de Nederlandse versie, SeniorenNet.nl.  Hiermee bereikt Pascal meer dan 1,2 miljoen unieke 50-plussers per maand.
Als auteur slaagt hij erin 3 bestsellers op de markt te brengen (…).
Vorige maand trad hij op de voorgrond als televisiemaker, bij de lancering van zijn interactief digitaal internet TV-platform, Kanaal50.be.  Succes?  Jazeker, reeds meer dan 22.500 kijklustige senioren per dag vinden er hun gading.
En vandaag stelt Pascal als uitgever van PASC@L, zijn splinternieuw maandblad van de senioren voor. 
What’s next?

What’s next? We zouden het ook niet weten. We zouden al blij zijn dat we in Pasc@l iets meer te weten zouden komen over deze fenomenale webmaster, auteur, televisiemaker (ok, het is alleen maar op het internet, maar het is met camera’s en zo en dus is het televisie) en uitgever. Nu is er behalve de cover en het edito alleen nog een leuk stukje over een schilder die een portret maakt van Pascal. Nu weten we eindelijk hoe dat moet. Straks maken we er ook eentje.

Maar waarom werd die lijn niet doorgetrokken in de rest van het blad? Neem nu dat item over wijn. Toegegeven, Pascal heeft de wettelijke leeftijd nog niet bereikt om al wijn te mogen drinken, maar dat was toch een unieke gelegenheid geweest om hem er eens kennis mee te zien maken, niet? Met een mooie fotoreportage erbij had dat echt iets kunnen worden. Of heeft de sloeber toch al aan het gegiste druivensap gezeten en is dat de verklaring waarom hij op de cover voor pampus ligt met een lichtjes glazige blik in de ogen?

 En luister: met een artikel over buxussen snoeien mag je ons altijd lastig vallen. Niets leuker dan buxussen snoeien, echt waar. Als wij op reis gaan, is dat altijd naar een land waar we buxussen kunnen snoeien. Maar wie dacht dat we eindelijk gingen leren hoe we onze buxus de edele trekken van onze favoriete webmaster, auteur, televisiemaker en uitgever konden geven, is eraan voor de moeite. Een gemiste kans, dat spreekt voor zich.

Een artikel over nordic walking – prachtig! Waar en wanneer worden we verwacht om met onze favoriete webmaster, auteur, televisiemaker en uitgever een nordic wandeltochtje te maken door de schier ondoordringbare bossen van Vielsalm, Rochefort of andere woestenijen? Stilte… Weer niets.

En met dat stuk over de technische knowhow achter Seniorennet.be schieten we evenmin veel op. We komen te weten dat er veertien servers zijn, een load balancer, een monitor server, en een RAID, en dat hij er “door file onderweg” soms een uur over doet om naar het serverlokaal te rijden. Boeiend allemaal, maar de mens achter Pascal Vyncke leren we hiermee helaas niet beter kennen.

Misschien hebben we volgende maand meer geluk. Afspraak in de krantenwinkel! Want ja, nog zoiets: is dat niet een beetje – hoe zou ik het zeggen – vreemd dat je geen abonnement kunt nemen op Pasc@l en dat het enkel te verkrijgen is bij de dagbladhandelaar? Je zou toch denken dat een deel van het lezerspubliek – het niet onaanzienlijke minder mobiele deel, zeg maar – hierdoor verstoken blijft van zijn maandelijkse dosis informatie over deze wonderlijke webmaster, auteur, televisiemaker en uitgever, niet? Maar goed, Pascal zal wel weten wat hij doet, zeker? Anders was hij vast nooit zo’n succesrijke webmaster, auteur, televisiemaker en nu ook uitgever geworden.

Wat lezen we nu weer bij die dekselse Stijn? De site van Het Nieuwsblad schenkt vanaf vandaag drie iPhones aan bezoekers die meedoen aan een simpele wedstrijd (het is Apple-gerief, dus het mocht natuurlijk niet te moeilijk zijn – grapjeuh!). 

Mijn collega’s van Clickx doen blijkbaar ook mee: zij zullen de winnaars “een kleine opleiding” geven. Het staat er niet met zoveel woorden, maar de goede verstaander heeft het al door: zij zullen je uitleggen hoe je hem hackt opdat je niet met zo’n duur AT&T-contract moet bellen.

Gangsters zijn het, die mannen van Clickx. Herinner je nog hun cursus “Hoe kraak ik de beveiliging van mijn bank”, die in bepaalde kringen erg populair werd. Ook de workshop “Van Hary Potter tot Hot Sluts With Big Butts: Bittorrent als gratis bioscoop” staat nog altijd gekend als een van hun grootste successen.

Maar de maffiapraktijk die daar met kop en schouders boven uitsteekt, is natuurlijk nog altijd de verkiezing van de Shite Van Het Jaar. Dit jaar is het weer zover. Zogezegd tegemoet komend aan de kritiek van de bloggers, kunnen deelnemende sites dit jaar zelf kiezen uit maar liefst 22 categorieën waarin ze willen uitkomen. Tarara! De waarheid is prozaïscher: hiermee verhogen ze gewoon hun kans om steekpenningen binnen te rijven van wanhopige webmasters en bloggers die te allen prijze de felbegeerde titel in de wacht wil slepen. Dat er nog 21 met dezelfde titel naar huis gaan op de uitreikingsceremonie, waardoor er toch van een zekere inflatie mag worden gesproken, zal hen geen fluit schelen. Dat komt hun moeder toch nooit te weten. Overigens zullen er uiteraard in totaal maar 21 winnaars moeten worden beloond. Het duivelse brein achter deze charade is zelf met een blog begonnen: Niet Voor Publicatie (nadat de VRT vergoed is voor het auteursrecht op deze titel, zijn hun geldzorgen voorbij), en raad eens wie er met de prijs zal gaan lopen in de categorie Beste Site Met Randinformatie Over Website-verkiezingen? Ik moet daar toch geen tekeningske bij maken, zeker?

Gangsters zijn het, die mannen van Clickx. Je moet ze mij niet leren kennen.

The Empire Strikes Back!

Een tijdje geleden bracht Kanaal Z een nieuwsitem over het feit dat Microsoft zijn zinnen had gezet op een minderheidsparticipatie in Facebook. Zoals dat al eens gaat met dit soort gespecialiseerde onderwerpen, gingen ze bij een specialist aankloppen voor wat duiding. Ver moesten ze niet lopen: gewoon de lift nemen naar de verdieping waar de redactie van Data News huist, was al genoeg. Sinds kort vaart dit blad, ooit het vlaggenschip van VNU Business Publications, namelijk ook onder Roularta-vlag. Guy Kindermans, een van de meest gerespecteerde IT-journalisten van het land, werd voor de camera gesleept en mocht het – zichtbaar zenuwachtig – eens komen uitleggen. Dat is namelijk echt niet evident, hoor. Als gespecialiseerd journalist schrijf (of praat) je doorgaans voor een publiek waarvan je aardig wat voorkennis verwacht. Voor een breed medium als televisie – zelfs al is het een zakenzender als Kanaal Z – moet je toch wat meer uitleggen dan je gewoonlijk zou doen. En dit is het tricky gedeelte: zonder daarbij over te komen als iemand met de herseninhoud van een diepgevroren leguaan.

De wet indachtig dat je niet bestaat als je niet op televisie bent geweest, waren mijn collega’s van IT Professional vandaag waarschijnlijk maar wat blij dat de VRT op hoofdredacteur Dominique Deckmyn een beroep kwam doen voor een item over het hacken van internetbankiersystemen. Het item zat zelfs in Het Journaal van zeven uur (maar lijkt helaas niet terug te vinden op VRTnieuws.net), en geeft de kijker een beeld van de idyllische omgeving waarin wij onze gedachten op harde schijf vastleggen. (Ahum). By the way, mocht je het fragment toch nog ergens zien opduiken: die groene zombie die je daar links achteraan in beeld naar de printer ziet waggelen, ben ik.

Helaas voor Dominique is de journalist van dienst erin geslaagd zijn naam te verbasteren tot “Dacqmyn” of zoiets. Ach, hij is in goed gezelschap. (hier heb je RealPlayer voor nodig)

Maar terzake. De bal ligt nu weer in het kamp van Data News. Kunnen zij hier aan tippen? Even kijken, Het Nieuws op VTM openen met zowat heel de redactie die uitlegt waarom Sun toch de huidige virtualisatiegolf in de servermarkt zal overleven – dat lijkt me nu eens een gepaste uitdaging, zie. Bring it on!

Achteraf gezien is het eigenlijk maf dat ik er – als boekskesfanaat - nog niet eerder naar op zoek was gegaan, of dat ik er nog niet eerder over had gelezen op een of andere blog, maar er bestaat dus stomweg een tijdschrift voor bloggers. Excuseer, voor bloggers en podcasters, want het heet dus… euh, Blogger & Podcaster.

Als je in de VS woont, kan je je gratis abonneren op de papieren editie. De rest van de wereld moet het met de digitale versie stellen (klik op de cover op de homepage om ze te openen in de flipper, een virtuele bladertool). Die is niet onaardig om je een beeld te vormen van het blad, maar de artikels kun je op deze manier niet comfortabel lezen. Daarvoor zul je ze moeten uitprinten, vrees ik.

Het blad ziet er niet slecht uit, al proppen ze vaak verdomd veel tekst op één pagina. Ik heb de indruk dat de initiële lay-out wel door een echte professional werd ontworpen, maar dat de hoofd- of eindredacteur er sindsdien zijn of haar goesting mee doet. Of het inhoudelijk iets voorstelt, kan ik je niet vertellen: ik heb nog geen tijd gehad om er uitgebreid in te lezen.

Een maf gegeven, natuurlijk, zo’n blad voor bloggers. Alles (of toch bijna alles) wat erin staat, hadden ze even goed… in een blog kunnen gieten. Ik zie maar één reden waarom ze er toch een echt blad van hebben gemaakt: om meer te kunnen vragen voor de advertenties. De tarieven voor een gedrukte publicatie liggen nu eenmaal (voorlopig?) veel hoger dan voor een online titel.

Vandaar wellicht ook de keuze voor de dubbele titel. Zowat alle advertenties lijken gericht op podcasters: voor microfoons, digitale recorders, enzovoort. Maar een blad voor podcasters zou wellicht iets té niche zijn geweest, vandaar dat ze er de bloggers aan hebben toegevoegd. Met als bijkomend voordeel dat die dan ook nog eens gegarandeerd – en gratis! – promotie zullen maken voor het blad (wat ben ik hier anders weer aan het doen, denk je?). Terwijl bloggers en podcasters in de meeste gevallen natuurlijk twee verschillende mensensoorten zijn, die je moeilijk met één blad kunt aanspreken.

Nee, dé ontdekking van de week is dit wellicht niet. Maar laat ik er toch maar eens een beetje in lezen…

Luister, ik wil hier niet beweren dat deze blog binnen de kortste keren moet worden opgenomen in het lijstje met de meest invloedrijke Vlaamse blogs, verre van (toch niet in de top-tien, dat zou er echt over zijn), maar als je met één schamele posting je schier onmogelijke doel kunt bereiken, dan wil dat toch iets zeggen, of niet? Want wat staat er vandaag op de cover van de nieuwe Humo?

       —>       

Ha! Laat de feestelijkheden maar meteen een aanvang nemen! Overigens zou het best kunnen dat over deze Humo de komende dagen nog een en ander te doen zal zijn, maar dat heeft alles te maken met de geweigerde radio-advertentie. Die kun je uiteraard hier beluisteren. Door ze te weigeren, maakt de VRT natuurlijk nog meer mensen nieuwsgierig naar die reclamespot – is dat niet het tegendeel van wat ze wilden bereiken? Of dient de weigering vooral om de kans gaaf te houden dat Jan Becaus binnenkort ook een schoon portret mag maken van ons Mathiel, zodat hij vorig jaar dat van haar teerbeminde schoonmama heeft mogen maken?