Archive for the ‘taal’ Category
Heldere communicatie
Dat we met z’n allen online bankieren levert de banken een aanzienlijke besparing op. Minder volk aan de loketten, minder papierwerk, enzovoort. Het bespaart hen ook postzegels. Als ze hun klanten iets te vertellen hebben, doen ze dat gewoonweg via een bericht in de bankierapplicatie zelf. Onlangs vond ik daar dit bericht terug:
Wijziging Algemene Bankvoorwaarden (ABV)
Artikel I.30 en I.31 van de ABV worden aangepast. De
wijzigingen zijn alleen van toepassing op stilzwijgend en
uitdrukkelijk toegestane kredietopeningen op een
zichtrekening met een kredietbedrag kleiner dan 1.250 euro en
een debetperiode van maximaal 3 maanden. Als XXX Bank een
ingebrekestelling verstuurt ter aanzuivering van een
debetsaldo mag zij een wettelijk bepaalde vergoeding
aanrekenen van 7,50 euro, plus verzendingskosten. Als na
beëindiging van de cliëntrelatie het debetsaldo niet wordt
aangezuiverd, is de cliënt een wettelijk bepaalde forfaitaire
schadevergoeding verschuldigd van 10% van de schijf van het
debetsaldo tot 7.500 euro en 5% van de schijf van het
debetsaldo boven 7.500 euro. Voor consumenten wordt in een
gelijkwaardige vergoeding voorzien. De vernieuwde versie is
beschikbaar vanaf 29 september 2010 in uw bankkantoor of op
www.xxxbank.be onder documentatie/reglementen/particulieren. De
nieuwe versie treedt in werking op 30 november 2010. Tenzij u
vóór deze datum zou afzien van de diensten waarop dewijzigingen betrekking hebben, gaan wij ervan uit dat u
akkoord gaat met de aanpassingen.Datum van kennisgeving: 12-08-2010
Zo stond het er. Krom, gebocheld en lichtjes verminkt (die onnodige witregel, zie je?). Nauwelijks begrijpelijk voor de gewone sterveling, die echter al snel door heeft dat dit wellicht geen goed nieuws is. Op zo’n momenten vraag ik me dan af: doen ze dat nu opzettelijk of kunnen ze gewoon niet beter? Is er dan niemand bij zo’n bank die al eens een congres over goede bedrijfscommunicatie bijwoont? Is er daar dan niemand die al eens een boek leest waarin je te weten komt dat het rendeert om je klanten met respect te behandelen?
Ik ben niet meteen van plan om bij mijn bank weg te gaan, zeker niet om zo’n akkefietje. Maar als ze nog eens met extra diensten komen leuren, zal ik ze ook eens iets onverstaanbaars, overdreven moeilijk geformuleerd en ontdaan van elke menselijke consideratie opsturen. Maar vrij vertaald zal het neerkomen op: steek het in uw gat.
Zin van de dag
Meer moet dat soms niet zijn:
”Een mens denkt maar aan majorettes als ze er niet meer zijn.”
(Jan Hertoghs, in een artikel over volkscafé’s, in de Humo van 22 januari. Jaja, ik zit een beetje achter.)
We zijn gekloot: Claus is dood.
Nu komt het er natuurlijk nooit meer van. De voorbije jaren – ik weet bij benadering niet hoelang dit spelletje al duurde – was het elk jaar weer hetzelfde liedje: telkens als de uitreiking van de Nobelprijs voor de literatuur naderde, werd de experts weer maar eens dezelfde vraag voorgelegd: krijgt-ie ‘m of krijgt-ie ‘m niet? Ik kan me voorstellen dat Claus dit fenomeen aanvankelijk nog vrij amusant vond, maar na een tijdje begon het hem vast flink op de zenuwen te werken. Alsof die prijs zijn hoogste ambitie was, het ultieme doel in zijn leven, dat zónder die bekroning dan toch niet zoveel waard zou zijn. Dat circus is nu voorbij – of wordt de Nobelprijs ook postuum uitgereikt?
In Nederland hadden ze Prins Claus (niemand die daar erg blij mee was), maar Hugo was ontegensprekelijk Koning Claus, de Supreme Commander van de Vlaamsche Letteren, de Keizer van de Hardcover. Kwam dat door de omvang van zijn oeuvre? Door zijn levenswandel? (Als jonge snaak in Parijs de kunstenaar gaan uithangen, Sylvia Kristel aan de haak slaan – daar hadden de oer-Vlaamse leraar-schrijvers van zijn generatie niet van terug.) Door zijn veelzijdigheid? (Behalve romans schreef hij ook gedichten, theater en filmscenario’s, en regisseerde hij en schilderde hij erop los. Volgens Jan Hoet was Claus geen onaardig schilder. “Allez, toch niet voor een schrijver.”, meende ik hem op de radio horen te zeggen.)
Of… wegens gebrek aan noemenswaardige concurrentie?
Ga maar na: wie volgt hem op aan de top? Wie is nu de beste Vlaamse nog levende schrijver? Uw antwoord op een gele briefkaart, graag. Liefst in stafrijm. Over rijmen gesproken: als ik Claus’ gedichten las, zat ik vaak al na vijf regels met mijn gedachten elders (meestal in onkuise regionen, maar dat zijn uw zaken niet). Maar als hij ze voorlas, gebeurde er iets wonderbaarlijks. Met die zware, doorleefde, onzekere en toch sonore stem van hem kon hij zijn gedichten vreemd genoeg doen zinderen van het leven. Zeker live – ik heb hem één keer meegemaakt op een 8 Beaux Forts of ander poëzie-evenement van het type waar ik al lang niet meer naartoe ga – was dat een hele belevenis.
Schluss damit. Point final. Tip-toe through the tulips, Hugo.
De nog veel triomfantelijke terugkeer van… Dwarskijker!
Luister, ik wil hier niet beweren dat deze blog binnen de kortste keren moet worden opgenomen in het lijstje met de meest invloedrijke Vlaamse blogs, verre van (toch niet in de top-tien, dat zou er echt over zijn), maar als je met één schamele posting je schier onmogelijke doel kunt bereiken, dan wil dat toch iets zeggen, of niet? Want wat staat er vandaag op de cover van de nieuwe Humo?
Ha! Laat de feestelijkheden maar meteen een aanvang nemen! Overigens zou het best kunnen dat over deze Humo de komende dagen nog een en ander te doen zal zijn, maar dat heeft alles te maken met de geweigerde radio-advertentie. Die kun je uiteraard hier beluisteren. Door ze te weigeren, maakt de VRT natuurlijk nog meer mensen nieuwsgierig naar die reclamespot – is dat niet het tegendeel van wat ze wilden bereiken? Of dient de weigering vooral om de kans gaaf te houden dat Jan Becaus binnenkort ook een schoon portret mag maken van ons Mathiel, zodat hij vorig jaar dat van haar teerbeminde schoonmama heeft mogen maken?
Over whitecasts en flogs
Als heel die Web 2.0-hype al één ding heeft opgeleverd, dan is het een waslijst van nieuwe termen. De redactie van Van Dale zal blij zijn. Ik heb er vandaag twee nieuwe gevonden:
1. Flog: bestaat blijkbaar al een tijdje, want je vindt ‘m al op Wikipedia. Daar vind je verschillende mogelijke betekenissen, waaronder: afkorting voor fake blog. Pietel gebruikte ‘m vandaag in een post over Fake Jean-Luc Dehaene. Als dat geen nieuwe rage is, al die fake blogs, waarbij in ons land een onrustwekkende voorkeur voor CD&V-politici wordt tentoongespreid (zie ook Fake Yves Leterme – in Wallonnië onthaald als “Merde! Il y a deux exemplaires de ce faux type?”). Een overzicht van zowat alle fake blogs vind je hier (al moet je wel een paar links volgen om aan een volledige lijst te geraken). Als er geen fake blog over jou bestaat, stel je dus niets voor. Slecht nieuws dus voor… (lange lijst geschrapt op juridisch advies).
2. Whitecast: Gloednieuw! Vandaag opgevangen op een persconferentie van Manpower over de tewerkstelling van 50-plussers. (Zijn er 45-jarigen in de zaal? Proficiat: u bent nét halfweg uw loopbaan – 20 jaar achter de rug, nog 20 te gaan! Courage!) Maar terzake: een whitecast is volgens de mensen van Manpower een podcast waarin de inhoud van een whitepaper op een bevattelijke wijze wordt uiteengezet en toegelicht. En toen zei er iemand in de meeting waarop het idee werd besproken, op de overdreven enthousiaste toon waarop dat soort mensen praten: “Ja! En we noemen het… een whitecast!”, waarop al de andere aanwezigen vloekten omdat zij daar niet waren opgekomen. Deel 1 vind je hier en deel 2 even verder. Je hoort een dialoogje in mensentaal over de kwesties die in de whitepaper in academische termen worden omschreven. Het heeft wel iets, al had de intro heel wat korter gekund. Wat vind jij?
Dwarskijker, kom terug
Een nieuwe Humo, maar nog steeds geen spoor van Dwarskijker (aka (rv) ofte Rudy Vandendaele). Hij meent het dus. Enkele weken geleden (in Humo 3489) sloot hij immers af met:
“Zo, het is genoeg geweest. Geen meningen meer. U was een fijne lezersschare, denk ik, al zou ik daar geen eed op durven te doen.”
Dat (rv) ermee stopt vind ik persoonlijk een kleine ramp. Rudy’s Dwarskijker is al jaren een oase van stijl, de meest cassante en amusante rubriek ter wereld, de hoogste concentratie aan gevatte opmerkingen die ooit aan papier werden toevertrouwd. Daar kunnen zelfs Koen Meulenaere (“Ik verzin maar wat, plak het aaneen en die mannen publicren dat ook nog, zeker?”) en Hugo Camps (“Even kijken, hoe kan ik deze zin nog minder leesbaar maken om nog beter te scoren bij de intellectuele droogkloten die geilen op dat soort hermetische troep?”) een puntje – of een ander leesteken – aan zuigen.
En daar komt nu dus een einde aan. Kan iemand een petitie beginnen, en snel een beetje, ja?
Vertaling (minder geslaagde)
Leve de leveranciers van stock-fotografie: gigantische databases vol foto’s die je als tijdschriftenmaker kunt gebruiken om je artikels te illustreren. Alleen zouden ze iets minder mogen vertrouwen op machinale vertaling, zoals blijkt uit onderstaand voorbeeld (lees maar eens de beschrijving boven de foto). Dat krijg je dus als je een computer vraagt om “Miami Skyline – view of Key Biscane” om te zetten naar het Nederlands. 
Voor wie zich afvraagt waarom ik foto’s van Miami aan het zoeken was: I wasn’t. Ik ben er terechtgekomen omdat ik op zoek was naar foto’s van torens, godbetert, om mijn zoontje van net geen drie bezig te houden. ‘t Manneke heeft om vooralsnog onduidelijke redenen een fascinatie voor torens ontwikkeld en “Tore kijken?” (al dan niet met een vette huig-r die hij ook niet van ons heeft) is zowat zijn vaste verzoeknummer. In zo’n geval komen sites als Shutterstock goed van pas…
|
Vertaling
Hmmm, zouden hier veel discussies aan vooraf zijn gegaan? Zo van…
- “Mjaa, Gerard, dat klinkt wel plezant, maar ‘k weet toch nie…”.
- “Allez, Willy, ‘t is toch geen vies woord of zo, hé?”
- “‘k Zeg het, jong, ‘k weet het gewoon nie. Wa peisde gij, Jenny?”
- “Ik vind het wreed schoon. Beter dan al dien Engelsen brol tegenwoordig. Allez, zeg nu zelf: Kiss & Ride, dat doet toch aan straatmadeliefkes denken, hé? Ge zoudt peizen dat ge die daar aan ‘t station kunt oppikken. En stationsbuurten hebben al zo’n slechte naam! Nee, dit is veel beter.”
En zo geschiedde. Denk ik dan.
