Perspectief

Eerst en vooral: ik heb niets tegen cultuursites. Cultuursites zijn oké. Cultuursites zijn nodig. Meer nog: sommige van mijn beste vrienden zijn cultuursites. Denk ik soms.

En aansluitend: ik heb evenmin iets tegen Cobra.be. Mooie site, meteen al een eigen smoel, overzichtelijk, gevarieerd: meer kan je van een cultuursite niet wensen.

Veel minder geslaagd vind ik de advertentiecampagne, met name de banners die je her en der op websites ziet verschijnen. Een voorbeeld:

Zozo. Daar hebben die twitteratutti fan cosi-wozy’s niet van terug, hoor! Iederéén weet toch dat Twitter bol staat van hersenloos gebral, onzin als “ik ga kakken” en “ik ga boodschappen doen”, van totaal oninteressant gewauwel dus – in schril contrast met onze website, waar elk woord bol staat van betekenis, gewikt en gewogen is als ware het puur goudstof, en met zorg gekozen om de hoogstaande literaire werken die we hier behandelen niet teveel te schofferen.

Geinig hoor. Maar ook een beetje – hoe zal ik het zeggen? – bekrompen, eigenlijk. Niet meteen wat je van een cultuursite anno 2010 zou verwachten, toch. Is Twitter – en dan mag je het van mijn part zo onnozel noemen als je wil – ook geen cultureel verschijnsel? Of is Cobra.be een site waar enkel “Cultuur met een grote K” thuishoort? Een oase van intellectuele verpozing in de brij van banaliteit die het internet toch is?

En kijk hoe schattig: op de pagina waarop de campagne wordt aangekondigd vraagt men de bezoeker om… erover te twitteren.

Ik heb het even overwogen, maar vond het bij nader inzien niet interessant genoeg.

PS: Jaja, ik begrijp dat het eigenlijk al om te lachen is, maar een sector die onder het imago lijdt dat ze maar weinig voeling heeft met de rest van de wereld moet ervoor opletten dat ze die perceptie niet in de hand werkt. En dan heb ik het over de cultuursector en niet over de technologie-geeks, voor alle duidelijkheid. From Twitterfeed nog aan toe.

Sinds de wet toestaat dat je in reclame op een objectieve manier je product vergelijkt met dat van een concurrent hebben we daar eigenlijk nog maar weinig voorbeelden van gezien. Op de Amerikaanse televisie zie je namelijk geregeld spots waarin auto X sneller, zuiniger of goedkoper wordt genoemd dan auto Y, enzovoort. De Vlaming is daar blijkbaar niet erg vatbaar voor. Het is natuurlijk altijd een zwaktebod, jouw waren aanprijzen door die van een ander minderwaardig te noemen.

Nee, als we dan toch naar concurrenten verwijzen in reclame, dan liever op deze manier.

Een veel te bekend biermerk denkt te scoren met deze clip:

Maar een concurrent maakt daar dit van:

Als rechtgeaarde Vlaming én bierliefhebber kan ik zoiets uiteraard alleen maar toejuichen. Al zou ik met mijn oordeel misschien beter wachten tot ik eerst dat andere bier eens heb gedronken…

Met dank aan collega M.!

Op het gevaar af zo labiel als een bezopen steltloper over te komen, moet ik bekennen dat ik dit heen-en-weer geslinger tussen pers en PR eigenlijk wel leuk vind. En leerrijk, bovendien. Meer nog: mocht elke journalist ooit een tijdje in een PR-functie hebben gewerkt, en elke PR-verantwoordelijke ooit een tijdje op een redactie hebben gezeten, dan zou iedereen zijn werk veel beter doen. Rotsvast van overtuigd.

Wat niet wil zeggen dat het een vereiste of een garantie is. Toen ik een paar maanden geleden samen met een Ierse partner een opleiding ging geven in Spa, hebben we de avond ervoor gezellig zitten leuteren over PR, de pers, politiek en Bono (dat heb je met die Ieren, hé?). Onze conclusie: een ex-journalist is niet per definitie een goede PR-adviseur. Want niet iedereen is bewust met zijn vak bezig, niet iedereen ziet – vaak door tijdgebrek – de machinaties die kaderen in een grote PR-strategie. Anderzijds heb je heel wat communicatiespecialisten die nog geen bericht voor de gebroken-armen-en-benen-rubriek bij elkaar zouden kunnen pennen, maar wel verdomd goed weten wat werkt en wat niet werkt in PR.

Om niet louter vanuit mijn eigen – in mijn ogen veel te beperkte – praktijkervaring te puren, school ik me graag wat bij. Lectuur genoeg op kantoor. PR for Dummies staat er in de boekenkast. Waarin zowaar het advies prijkt: “Call up on every press release you send. Call, and call again, until you get result.” Yip, echt iets voor dummies. Ter verdediging van het boekwerk: het dateert van 2001, toen e-mail dus nog niet zo wijdverspreid was als nu (en er van LinkedIn, Facebook en godbetert Twitter dus nog geen sprake was). Persberichten moesten toen nog met de Post worden verstuurd, waarvan de betrouwbaarheid laat ons zeggen “interessant” was.

 
Veel betere lectuur, tenzij je voor een reclamebureau werkt tenminste, is The Fall of Advertising and the Rise of PR van Al & Laura Ries. Dit boek kun je in twee zinnen samenvatten: adverteren werkt niet meer, tenzij als kunstvorm of om bestaande ideeën te bestendigen. Om nieuwe ideeën te verspreiden of te creëren, moet je PR gebruiken. De rest van het boek bestaat uit honderden voorbeelden van die stelling, het ene al wat correcter als het andere. Allemaal heel cassant, maar daardoor uiteraard ook wat eenzijdig geformuleerd.

  
Als je op zoek bent naar heel correcte praktische informatie, is Making News van de ex-journalist David Henderson een aanrader. Wat ik er vooral van heb overgehouden, is vooral de bevestiging van een een aantal zaken :

Het belang van persoonlijke contacten met de journalisten die voor jouw bedrijf of klant relevant zijn is onmogelijk te overschatten. Journalisten die je persoonlijk kennen, gaan veel sneller luisteren naar wat je te zeggen hebt, zo simpel is het. Daarbij komen ook social media, zoals Facebook of Twitter van pas: die kunnen helpen om je relatie met journalisten te onderhouden of op te bouwen. Net zoals je vrienden of je toffe ex-collega’s met wie je zeker nog iets ging gaan drinken toen je afscheid van hen nam, komt het er veel te weinig van om hen in het echt tegen het lijf te lopen. (Noot aan al mijn ex-collega’s: dat ik met jullie op deze manier converseer, staat hier natuurlijk los van ).

Hou altijd een open, gemoedelijke vorm van communiceren aan – altijd. Zelfs de grootste bedrijven hebben de neiging om korzelig, terughoudend, zelfs vijandig te reageren als ze worden bekritiseerd – wadda mistaaike to maaike! Hoe groot of sterk of succesvol je ook beweert te zijn, door zo te reageren, word je als zwak of klein gezien.

Het belang van eye candy: een goede foto (maar dan ook een écht goede foto) kan heel mooie coverage opleveren. Iedereen weet het, maar we vergeten het voortdurend. Volgens Henderson is dit “vooral interessant als het onderwerp moeilijk te verwoorden is of op zich niet zo aantrekkelijk is voor de journalist”. Ideaal voor de IT-sector, dus…

Een mooie tip om af te sluiten: schrijf elk persbericht alsof je een artikel voor de voorpagina van een krant aan het schrijven bent.

 

Gelukkig geldt dit niet voor blogposts.

“Sex sells” is een van de meest gekende en schaamteloos toegepaste marketingwijsheden. Het werkt altijd en overal, behalve wellicht in een aantal islamitisch georiënteerde naties…

Meestal zijn het blote tieten – God’s beste werk, volgens velen – die worden gebruikt om de de argeloze koper in de val te lokken. Maar vandaag is wat dat betreft weer een grens verlegd. In Goedele, het nieuwe maandblad rond… euh, Goedele staat een reeks vagijnen zo groot afgebeeld dat zelfs Stevie Wonder de g-plek kan zien zitten. Toegegeven, dat past naadloos binnen het concept, en Goedele kan zich beroepen op haar achtergrond als seksuologe om het te verantwoorden, maar het is natuurlijk in de eerste plaats een geslaagde PR-stunt. Zowat elk krantenartikel had het erover en uiteraard hebben ook enkele bloggers het gemeld.

Loopt iedereen daarom meteen naar de krantenwinkel om het nieuwe blad – uiteraard stiekem verborgen in een exemplaar van De Tijd – mee naar huis te nemen? Neen, dat zou maar al te gemakkelijk zijn. En daarvoor is de erotische uitstraling van zo’n medisch uitgelichte hoofdingang ook wat te beperkt. Wat telt, is dat het nieuwe blad meteen een imago heeft: het is niet zomaar een nieuw blad, maar een boekske met een foto van een preut in. Het is dus stout, gedurfd, grensverleggend, geen kleur- en smaakloze prul. Zelfs al zouden alle artikels in deze editie van een schabouwlijk niveau zijn (wat ik sterk betwijfel), dan maakt dat allemaal niet uit. Goedele – het boekje – heeft vanaf dag één een smoel, dat is wat telt. Een enigszins harige smoel, dat wel, maar beter dat dan niets…

Benieuwd of het vertrouwen van de adverteerders gaat volgen. Amper 16 pagina’s advertenties op een totaal 156, waarvan minstens de helft intern (voor andere Sanoma-bladen bijvoorbeeld) of in ruil, dat is niet meteen een weergaloos succes te noemen.

We verwachten wellicht teveel van politici. Dat ze al onze problemen oplossen, bijvoorbeeld. Dat ze de wereld beter maken. Onzin, natuurlijk. Er zitten straffe mannen – én vrouwen – bij, maar voor mirakels moet je je bij een andere club aansluiten.

Ik verwacht er niet zo heel veel van. Ik heb er ooit eens een paar van nabij meegemaakt, en wat bleek: het zijn mensen. Nagenoeg zonder uitzondering heel hard werkende mensen, en soms heel intelligente mensen. Maar geen helden, en zeker geen heiligen.

Soms doen ze zelfs hele domme dingen. Neem nu Vincent Van Quickenborne: een heel intelligente én hardwerkende minister. Soms werkt hij zelfs zo hard dat hij kan berekenen hoeveel files kosten die er niet hebben gestaan als gevolg van een treinstaking. Dat was dus niet heel intelligent. En zijn gedweep met Apple is dat evenmin. Zeker niet als “ICT-minister”.

(Eerst even iets rechtzetten: ik ben geen Apple-hater, al heb ik de perceptie blijkbaar tegen. “Tuurlijk, want jij bent nog woordvoerder van Microsoft geweest.”. Et alors? “En je hebt Windows Vista Magazine opgestart, ha!” So? Met artikels over Apple-producten in zowat elke editie die ik maakte. Ik zal je eens wat zeggen: mijn eerste computer was een Apple: een Classic II. Fantastisch machientje, had ‘m nooit mogen wegdoen. Maar ik dacht dat ik een groter ding nodig had – ik was toen nog vatbaar voor reclame, wellicht – waardoor ik opeens achter een LC630 of zoiets zat. De grootste hoop rommel waar ooit een stroomsnoer aan heeft gehangen. Apple was toen echt niet “goe bezig”. ’t Was dus bye-bye Apple, en sindsdien ben ik nog niet naar het Ware Geloof teruggekeerd.)

Dat komt misschien nog wel, zeker als het van Quickie afhangt. Ik kan me zo voorstellen dat hij op een dag de droom van alle Belgische Linux-nerds lijkt waar te maken door het gebruik van Windows in heel België te verbieden… om dan tot ontzetting van de pinguïnofielen het gebruik van Mac’s te verplichten.

Waanzin! Een karikatuur! Gezwans! Uiteraard, maar hoe hij loopt te pronken met zijn geliefkoosde merk, is ook een beetje waanzinnig. Een week of twee geleden liet hij aan iedereen die het hoorde wilde – én de anderen – dat hij een gekraakte iPhone gebruikte. Toegegeven, de wet is niet helemaal duidelijk wat die praktijk betreft, maar helemaal zuiver is het uiteraard niet, en het is zeker een inbreuk tegen de “geest” van de wet. Kun je je voorstellen dat Etienne Schouppe een achterpoortje in de verkeerswet gebruikt om tegen 200 per uur door een dorpskern te scheuren? Dat Didier Reynders alle inkomsten van de belastingen een week lang op zijn persoonlijke rekening zet “tot de probleem in de financie sector een beetsen minder zijn geworden”? Dat Pieter De Crem een tankeenheid inzet om het hoofdkwartier van zijn politieke tegenstanders in Aalter plat te rijden, zwaaiend met een rapport van de Staatsveiligheid dat het een cel van Al-Qaeda was? (Euh, dát eigenlijk wel, ja)

En vorige week stond deze foto bij een interview met Sir Q in De Standaard. De VRT werd nog niet zolang geleden flink op de vingers getikt voor minder erge gevallen van product placement.

 (c) Bart Dewaele

Ik denk dat dit nog eens slecht gaat aflopen. Wordt zijn liefde voor Apple minister Q’s achillespees? Heeft hij in de verboden vrucht gebeten?

Kan iemand mij in godsnaam eens uitleggen wat er fucking hot is aan replica watches? Wie of wat laat spammers geloven dat die rommel zo gegeerd is dat ze de halve wereldbevolking moeten bestoken met e-mail? Viagra, tot daaraan toe. Zelf heb ik natúúrlijk nergens last van, maar ik kan me best voorstellen dat een mens daar al eens behoefte aan heeft. En penisverlengingen – ik denk dat Goedele het onderwerp ooit eens heeft omschreven als een “heet hangijzer” – daar kan ik ook nog inkomen. Euh, schrap die laatste zin maar…

Maar klotehorloges, of beter nog: namaakklotehorloges? Als ik de spam bekijk die tegenwoordig mijn mailbox binnensijpelt, dan moet ik daaruit afleiden dat dit het derde meest gegeerde artikel ter wereld zou moeten zijn. Hoe komen ze erbij, de fuckers? Dat blijft maar komen, dat blijft maar duren. Wil dat dan zeggen dat er effectief dwazekloten zijn die daarop ingaan?

Als er je op straat een groezelig ventje aanspreekt om je namaakhorloges van 500 euro te verpatsen onder het mom van “De echte kosten 5.000 euro, en deze zijn er nauwelijks van te onderscheiden”, haal je dan breed lachend – “Goh, wat een koopje, zeg! Geweldig dat ik u hier aantref!” – uw portefeuille boven om een klein, smerig boefje een aanzienlijk deel van uw maandloon in de handen te stoppen in ruil voor een horloge dat al uiteenvalt voor je de straat uit bent? Nee? Waarom dan wel op het internet, minkukel? Hou daar toch eens mee op! Misschien stopt die e-diarree dan ook ooit eens.

En blijf meteen ook van die Viagra en die penisverlengingsmiddelen. Een slappe lul verdient niet beter. Voor je het weet leidt een en ander tot nakomelingen, en de genenpoel is al genoeg vervuild zonder de kroost van het soort idioten dat verdomme brolhorloges koopt via het internet.

Na tien à vijftien jaar internet ben je natuurlijk al een en ander gewoon, maar van deze banner op Jiwa (geweldige jukeboxsite, overigens!) keek ik toch even op:

Ik kan me voorstellen dat het woord in Nederland al wordt gebruikt, bijvoorbeeld voor een heel onaangenaam vrouwspersoon die voor Google of de Live-afdeling van Microsoft werkt. Of iemand die alles wat je zegt meteen gaat opzoeken op het internet om te zien of het wel klopt. Maar ik denk niet dat de makers van deze site daar veel rekening mee hebben gehouden.

Stel je voor – gemakkelijk is het niet, pas op – dat deze zoeksite opeens Google naar het internetmuseum zouden verwijzen. Zeggen we dan over enkele jaren dat we het wel even gaan “searchkutten”? En als we iets urenlang vruchteloos hebben gezocht, zeggen we dan “Kutsearchkut!”?

Zeg me dat een film nergens op lijkt en ik zit er vijf minuten later al naar te kijken. Van The Island, dat bij ons in de zomer van 2005 uitkwam, herinner ik me alleen een mooie megaposter die een van de lelijke muren van de Kinepolis enigszins verdoezelde, en dat de film lauwe tot ronduit negatieve kritieken kreeg in de pers. En dus moest ik hem natuurlijk bekijken toen hij zaterdag op VT4 werd getoond. Every dog his trick.

Dankzij de wonderen van de digicorder is dat pas vanavond gebeurd. Viel me dat even tegen. Die film was lang zo slecht niet als ik had verwacht. Tenminste, als je alleen maar hoopt op wat luid, snel, pretentieloos amusement. De halfbakken Boodschap (“Hou Die Wetenschappers In De Gaten, Want Die Durven Nogal, Zulle!”) en zowaar een joekel van een morele kwestie (stel dat we de mens kunnen klonen, waarvoor zouden we onze back-upversie allemaal kunnen gebruiken, en moeten we daar eigenlijk veel zorg voor dragen, of kan het geen kwaad dat er eentje – of een stuk of duizend – van kapot gaan?) liepen gelukkig niet teveel in de weg. Ik denk dat niet dat er destijds veel kijkers de bioscoop hebben verlaten met de gedachte dat het klonen van mensen serieuze morele kwesties met zich meebrengt. Dat zal eerder iets geweest zijn in de trant van: “Zou de Quick nog open zijn?”, “Die Scarlett Johansson is een ferm wijf!” en “Waar staat mijn auto?”.
Waarover bij ons ten tijde van de release nauwelijks iets te doen was, maar wat op een aantal blogs uitgebreid werd becommentarieerd, is de immense hoeveelheid product placement in die film. Onder andere Puma en Calvin Klein passeren de revue, en de vermelding van Cadillac in de film leek me eerder een mini-reclameblok.

Ook Microsoft liet zich niet onbetuigd. Zo spelen de hoofdrolspelers een spelletje virtueel kickboxen waar ze iets minder virtuele blauwe plekken aan lijken over te houden via een VR-versie van de Xbox 360. En later in de film zie je ze een telefooncel binnenstappen met daarop een reuzegroot logo van MSN Search.

Maar wacht eens even? De film kwam uit in de zomer van 2005, nietwaar? En wat kondigden de billion dollar bollebozen uit Redmond enkele maanden later aan (op 1 november 2005, om precies te zijn)? Dat alle MSN-diensten, waaronder ook Search, voortaan… als Windows Live door het leven zouden gaan. MSN en Search hebben sindsdien nauwelijks nog iets met elkaar te maken. Met andere woorden: daar werden op hoogst efficiënte wijze een paar miljoen marketingdollars doorgesast. Product placement voor een dienst waarvan je nog geen half jaar later de naam verandert? Nee, hoor, met hun vision for the future is niks mis.

Ok, het is niet echt netjes om te lachen met mensen uit verre landen die het Engels niet helemaal meester zijn, maar deze demo op de site van Plustek kon ik toch niet uitzitten zonder een brede grijns op mijn smoel. Bovendien heeft het bedrijf – dat van oorsprong Taiwanees is, als ik me niet vergis – al lang een Amerikaans kantoor, waar men hier eerst eens naar had kunnen kijken voor het online werd gezet.

Hoogtepunten:

Plustek has brought you the latest renovation for book reading. The Plustek Book Reader.

Each button has been designed for different purpose, by simple pressing one button you will get the results you wish for!

Bovendien achtten ze het wijselijk om hun eigen dogfood op te peuzelen, en dus hebben ze de tekst van de presentatie laten inspreken door hun fameuze Book Reader. Daardoor lijkt het alsof de humanoid android uit The Hitchhiker’s Guide To The Galaxy bij Plustek aan de slag is gegaan als verkoper. En zijn humeur is er blijkbaar niet op vooruitgegaan…

Eigenlijk door hun eigen advertentieverkopers…

 Heeft dit ook maar een beetje zin? Denken ze bij Microsoft: “Hmmm, misschien zijn er wel een paar bezoekers van Macworld.com die twijfelen aan hun keuze voor de Mac? Kom, we gaan ze eens proberen overtuigen om een Vista-pc in huis te halen!”

Of is het gewoon een beetje de Maccers jennen? Mijn geld op dat laatste.