Perspectief

Of tenminste toch klaar voor de long way down, denk ik. Het heeft zijn moment de gloire gehad – Arctic Monkeys en Lilly Allen zouden hiermee zijn doorgebroken, herinner je nog? (yeah right…) – en het is voor een flink pak geld verkocht aan News Corp, maar nu valt er niets boeiends meer over te vertellen.

Komt iemand er nog voor iets anders dan om naar de nummertjes te luisteren die beginnende artiesten er aanbieden? Als platform voor het delen van foto’s is het een ramp. En om te bloggen op MySpace moet je ook al over een flinke dosis masochisme beschikken. “Maar MySpace is vooral een community!”, hoor ik een verloren ziel opwerpen. Klopt, een kladversie van Facebook, zou je kunnen zeggen. En over Facebook gesproken, die zouden MySpace wel eens de doodsteek kunnen bezorgen als dit doorgaat. 

Vorige week kreeg ik ineens een nieuwsbrief van MySpace in de bus. Ik kan me niet herinneren dat ze dat ooit al eerder hebben gedaan, hoewel ik er al bijna drie jaar een account heb. Maar ze hadden dan ook heel wat Groot Nieuws te melden! (waarmee ze overigens lijken te bewijzen dat ze allesbehalve een community-site zijn)

Classifieds! Zoekertjes, dus. Oh ja, laten we eBay gaan beconcurreren, altijd een goed idee.

TheChannel! Filmpjes Die Bijna Allemaal Al (Lang) Op YouTube Staan. Al even briljant.

MySpace Trailer Park! Voorfilmpjes van nieuwe Hollywood-films. Twee jaar geleden inderdaad even megahot op het internet. Twee jaar geleden…

Behind –the-scenes-video van op de Warped Tour! Met 3OH!3, Forever the Sickest Kids, The Color Fred. “And more!”, mocht dat nog niet volstaan. Geen idee wie die jongelui allemaal zijn, maar hun groepsnamen voorspellen weinig goeds…

Kate Voegele Back-to-School Tour! Kate Wie?

LA Weekly Detour Fest! Tof. Als je in LA woont, tenminste.

Featured artist: Damien Jurado! Ook een geval van “Wie?”, maar daar dient deze rubriek natuurlijk voor. Vond ik na een korte luisterbeurt eigenlijk niet onaardig. Zeker fans van Duyster zullen dit wel appreciëren.

Maar dan: Featured comedian: Cheech and Chong. OK, als ze zó beginnen…

Als MySpace ooit de dieperik in gaat – en mijns inziens zal dat toch niet zolang meer duren – dan hebben de makers daar zelf alle schuld aan. Eén: ze hebben nog altijd niet door dat er meer internetgebruikers buiten de VS zijn dan exemplaren met een Amerikaans paspoort. Twee: de hoer van de platenindustrie spelen heeft zo zijn gevolgen. En drie: zijn de designers daar allemaal blind of zo? Mooie MySpace-pagina’s zijn verdorie als al even zeldzaam als betrouwbare beleggingsadviseurs. De lelijkheid van de meeste pagina’s is zelfs misdadig te noemen. (including…) 

Nee, ik zou die zooi niet missen mochten ze die plots van het net af flikkeren.

Een sfeerbeeld van de ICT Quiz van 2007

Over quizzen gesproken: op 20 november is het weer zover. Dan vindt de tweede editie plaats van de onvolprezen ICT-quiz.  De eerste editie was een gigantisch succes, en dat moet op zijn minst worden geëvenaard, natuurlijk.

QuizIT 2008, zoals de denkwedstrijd tegenwoordig heet, verhuist van de oververhitte lokalen van Telenet naar de SAP Lounge in Brussel (zowat mijn stamcafé tegenwoordig…). Verder blijft alles min of meer bij het oude: groepjes van vijf hersenen sterk proberen zo goed mogelijk te antwoorden op vragen die op een of andere manier met computertechnologie te maken hebben. Maar die vragen zijn net als in een klassieke quiz ingedeeld in categorieën als film, sport, literatuur, muziek, geschiedenis, wetenschap, enzovoort. Je hoeft dus niet noodzakelijk een nVIDIA GeForce GTX 200 GPU van een 256MB 800MHZ Non-ECC 184pin Rambus kit te kunnen onderscheiden om hoog te eindigen. Vraag het maar aan de winnaars van vorig jaar…

De initiatiefnemers zijn alweer de onvermoeibare Stef Gyssels en Tim Nagels, en de opbrengst gaat ook dit keer naar de Cliniclowns. Voor journalisten en bloggers is het gratis, gewone mensen betalen 250 euro per team. Snel naar www.quizit.be dus om je in te schrijven.

Enne… let een beetje op met wat je zegt in de toiletten, ok?

Vrijdagavond gaan quizzen in de metropool Humbeek en zesde geëindigd. Ok, niet indrukwekkend, maar wij waren maar met drie, terwijl haast alle andere teams uit vijf leden bestond. We hebben nog overwogen om bij de jury te gaan pleiten om onze punten te mogen vermenigvuldigen met 1,6666666666667, maar dat was vóór we zagen met welke prijzen de winnaars naar huis zouden gaan…

Ach, quizzen, het is toch altijd wat. Schuldgevoel bijvoorbeeld (“Miljaar, dat had ik moeten weten!”), frustratie (“Ik Zou Het Duizend Keer Zeggen!”) en dorst (omdat je er al helemaal niets van bakt als je het op een zuipen zet). En koppijn, omdat honderden mensen de hele avond zo hard hun hersenen zitten te pijnigen dat Al Gore vaak persoonlijk komt klagen dat de zoiets de opwarming van de aarde aanzienlijk verergert.

Tijdens de quiz zelf zijn genante momenten ons gelukkig bespaard gebleven (de tip die ik enkele ex-collega’s van De Standaard aan de hand deed bleek bijvoorbeeld te kloppen, wat ons overigens een pint van die mannen opleverde – chique!). Maar tijdens de pauze beleefde ik helaas wel een persoonlijk “In mijn poep”-moment.

Ik wilde namelijk van de gelegenheid gebruik maken om te gaan plassen, maar vond aanvankelijk de toiletten niet. Een andere deelnemer was net als ik wat aan het rondkijken en we bespraken even de verschillende mogelijkheden. Gezamenlijk besloten we toen ons geluk – althans wat de toiletten betreft – een verdieping hoger te zoeken, wat een goed idee bleek. Even later stonden we naast elkaar aan de pissijnen, en om een ongemakkelijke stilte te vermijden, besloot ik de small talk wat verder te zetten.

“En, wil het een beetje lukken vanavond?”, vroeg ik achteloos.

“Goh, niet echt….”, stamelde hij. “Maar ik ben een tijdje geleden geopereerd en ik moet medicijnen nemen die euh…”

Ongeveer tegelijkertijd had hij door dat ik het eigenlijk over de quiz had, en besefte ik op mijn beurt dat hij probeerde te verklaren waarom er bij hem geen klaterende straal te horen was…

Je begrijpt vast dat wij daarna zwijgend onze business at hand hebben afgewerkt, en – zonder elkaar nog aan te kijken – stilletjes naar de veiligheid van de zaal beneden zijn gevlucht.

Quizzen, het is altijd wat.

“Ik zit hier nu een paar weken actief op en weet eigenlijk niet goed waarom,” laat mijn buurman en online buddy Bernard weten op de Facebook-pagina die ik van de week heb aangemaakt. Hij is vast niet de enige. Zeker voor wie ouder is dan zestien is het allemaal een beetje silly, natuurlijk.

Daarom dat ik ook zolang heb getwijfeld om tot dit clubje toe te treden. Maar ik was eigenlijk te nieuwsgierig, denk ik. Via via wist ik namelijk dat nogal wat oude vrienden een Facebook-profiel hadden (terwijl ze bijvoorbeeld geen zier geven om LinkedIn, waar ik al jaren gebruik van maak). Het lijkt me leuk om daar nog eens contact mee op te nemen, zeker nu we – volop werkend en kinderen opvoedend – veel te weinig buitenkomen (al dient in dit verband te worden opgemerkt dat we afgelopen zaterdag wel mooi op een privé-feestje stonden te pintelieren naast schoon volk als Tom Lanoye, Wim Helsen, Rick De Leeuw en Helmut Lotti, wat op een onnozele manier wel iets had, vond ik).

En kijk: de dag nadien kreeg ik van iemand die ik al in geen tijden meer had gezien prompt een uitnodiging om nog eens een pint te gaan pakken. Je ziet het: Facebook werkt! Ik kan het iedereen aanraden!

(Hmm, zouden die kerels al een pr-bureau hebben?)

Ik heb naast de pot gepist. Op een ander geweest. Op verplaatsing gespeeld.

Ik beken: ik heb een gastblog geschreven. Ik kon er niets aan doen, ik werd – zij het enkel emotioneel – gechanteerd. En het ergste is: ik ben nu terechtgekomen in een web van leugens en bedrog, van intriges en achterklap. ‘t Is te zeggen: ik heb me laten meeslepen in de mallemolen van blogstokjes, al had ik me voorgenomen me daar niet te laten aan vangen. Zoals je je op een trouwfeest toch laat overtuigen om – “Heel even maar, hoor! Alleen maar om de trouwers een plezier te doen!” – mee te doen aan die verderfelijke choreografie van lichaamssappen, schaamte en gêne: de kuskensdans.

Guilty pleasures? In elk geval: geen onschadelijk plezier – hier vallen slachtoffers! In mijn… euh, gastpost moest ik drie andere bloggers uitnodigen om enige ruimte te vullen op dit blog. Alweer dringt de gelijkenis met de kuskensdans zich op – je kunt er wel voor gaan staan en ze uitnodigen, maar gaan ze de rij verlaten en op je knie komen zitten om zich bloot te stellen aan je natte lippen, verkleurd door de combinatie van de slechte rode wijn die je hebt zitten zuipen wegens gebrek aan beters en die zure frambozencoulis op het nagerecht? We will soon find out…

Ik hou mijn mailbox in de gaten als was het een kanarie in een koolmijn.

Op het eerste gezicht ziet het er nochtans mooi uit. Hoe hij daar zo guitig en sportief languit op de cover ligt, daar hadden we alleen maar van kunnen dromen. En dromen hebben we gedaan de laatste weken, dat kan ik je verzekeren. Iedereen in onze fanclub, de Pascalboys, heeft enorm uitgekeken naar het eerste nummer van Pasc@l.  Al sinds de eerste berichten over de nakende lancering ons bereikten, beheerste de gedachte aan dat eerste nummer ons doen en laten. Op 25 oktober zouden onze vurigste wensen in vervulling gaan, dachten we. Maar het is ons blijkbaar niet gegund.

Want behalve op de cover – Kijk maar eens naar die voeten! Nog nooit werden voeten zo mooi op het voorblad van een Vlaams magazine geportretteerd (en zo prominent – ik dacht even dat ik Fucking Foot Fetish Magazine in handen had) – ligt het Pascal-gehalte duidelijk véél te laag. Serieus: we voelen ons bekocht. Nauwelijks een letter over ons aller idool, het petekind van de surfende senior, die zichzelf zo treffend omschreef in het bijbehorende, door hem persoonlijk geschreven en verstuurde persbericht:

Het succesverhaal van Pascal Vyncke startte als webmaster van zijn welgekende SeniorenNet.be, dé website voor actieve 50-plussers.  Daarnaast ontwikkelde hij de Franstalige tegenhanger, Canal50.be en de Nederlandse versie, SeniorenNet.nl.  Hiermee bereikt Pascal meer dan 1,2 miljoen unieke 50-plussers per maand.
Als auteur slaagt hij erin 3 bestsellers op de markt te brengen (…).
Vorige maand trad hij op de voorgrond als televisiemaker, bij de lancering van zijn interactief digitaal internet TV-platform, Kanaal50.be.  Succes?  Jazeker, reeds meer dan 22.500 kijklustige senioren per dag vinden er hun gading.
En vandaag stelt Pascal als uitgever van PASC@L, zijn splinternieuw maandblad van de senioren voor. 
What’s next?

What’s next? We zouden het ook niet weten. We zouden al blij zijn dat we in Pasc@l iets meer te weten zouden komen over deze fenomenale webmaster, auteur, televisiemaker (ok, het is alleen maar op het internet, maar het is met camera’s en zo en dus is het televisie) en uitgever. Nu is er behalve de cover en het edito alleen nog een leuk stukje over een schilder die een portret maakt van Pascal. Nu weten we eindelijk hoe dat moet. Straks maken we er ook eentje.

Maar waarom werd die lijn niet doorgetrokken in de rest van het blad? Neem nu dat item over wijn. Toegegeven, Pascal heeft de wettelijke leeftijd nog niet bereikt om al wijn te mogen drinken, maar dat was toch een unieke gelegenheid geweest om hem er eens kennis mee te zien maken, niet? Met een mooie fotoreportage erbij had dat echt iets kunnen worden. Of heeft de sloeber toch al aan het gegiste druivensap gezeten en is dat de verklaring waarom hij op de cover voor pampus ligt met een lichtjes glazige blik in de ogen?

 En luister: met een artikel over buxussen snoeien mag je ons altijd lastig vallen. Niets leuker dan buxussen snoeien, echt waar. Als wij op reis gaan, is dat altijd naar een land waar we buxussen kunnen snoeien. Maar wie dacht dat we eindelijk gingen leren hoe we onze buxus de edele trekken van onze favoriete webmaster, auteur, televisiemaker en uitgever konden geven, is eraan voor de moeite. Een gemiste kans, dat spreekt voor zich.

Een artikel over nordic walking – prachtig! Waar en wanneer worden we verwacht om met onze favoriete webmaster, auteur, televisiemaker en uitgever een nordic wandeltochtje te maken door de schier ondoordringbare bossen van Vielsalm, Rochefort of andere woestenijen? Stilte… Weer niets.

En met dat stuk over de technische knowhow achter Seniorennet.be schieten we evenmin veel op. We komen te weten dat er veertien servers zijn, een load balancer, een monitor server, en een RAID, en dat hij er “door file onderweg” soms een uur over doet om naar het serverlokaal te rijden. Boeiend allemaal, maar de mens achter Pascal Vyncke leren we hiermee helaas niet beter kennen.

Misschien hebben we volgende maand meer geluk. Afspraak in de krantenwinkel! Want ja, nog zoiets: is dat niet een beetje – hoe zou ik het zeggen – vreemd dat je geen abonnement kunt nemen op Pasc@l en dat het enkel te verkrijgen is bij de dagbladhandelaar? Je zou toch denken dat een deel van het lezerspubliek – het niet onaanzienlijke minder mobiele deel, zeg maar – hierdoor verstoken blijft van zijn maandelijkse dosis informatie over deze wonderlijke webmaster, auteur, televisiemaker en uitgever, niet? Maar goed, Pascal zal wel weten wat hij doet, zeker? Anders was hij vast nooit zo’n succesrijke webmaster, auteur, televisiemaker en nu ook uitgever geworden.

Wat schreef ik een tweetal weken geleden? Dat die mannen van Clickx gangsters waren? Welnu, ik neem dat terug. Woord voor woord. Ik had dat echt niet mogen doen. En wel hierom: het zijn wussies! Tsjollen! Piesblommekes! Ha! Je moet er maar één keer naar blaffen en ze liggen al in hun mand.

Een woordje uitleg: na de vorige uitreiking van de Site Van Het Jaar heb ik gedreigd om hun showke ferm in het honderd te laten lopen als ze dat nog één keer in die vreselijke Carré zouden organiseren. Ik bedoel: als ik een coiffeur wil zien, zoek ik er wel één in de Gouden Gids, ok?

Eén keer ben ik dat gaan zeggen. (Weliswaar met mijn meest ontzagwekkende blik. Ze zoeken daar sindsdien nog altijd naar die ene eindredacteur die opeens naar de nooduitgang spurtte.).

Eén keer. En wat staat er vandaag op de SvhJ-blog (als hij niet down is, tenminste, zoals nu bijvoorbeeld)?

We hebben een G E W E L D I G E locatie voor de prijsuitreiking van deze 11de editie. We partneren voor de nieuwe editie met het NTG in – jawel – Gent. Juicht, o bloggende Gentenaars en Gentse webmasters, want zij moeten niet in de wagen springen voor de uitreiking, en vermogen dus nét dat pintje meer! En voor de niet-Gentse medemens: Gent is perfect centraal, goed bereikbaar en, above all, ne wree wijze stad! Oh ja – de datum. Hou die alvast vrij (allez – voor de sites/blogs die in de eindselectie raken, that is): maandag 10 december. Tot dan, in levende lijve!

Is dat niet schoon van die mannen? Nu kan ik er met de fiets naartoe.

En dat geldt ook voor de meeste winnaars, als de uitslag van de bwards een indicatie mag zijn… Grappig, overigens, dat deze uitreiking net als die van de bwards (in HetPaleis in Antwerpen) ook in een theater plaatsvindt. Straks komt Bert Anciaux himself de prijzen nog overhandigen, uit dankbaarheid dat er nog eens iemand in een Vlaams theater binnenstapt. Pas op als hij je wil zoenen – zijn adem ruikt meestal niet fris de laatste tijd. Heeft met zijn eetgewoontes te maken, naar het schijnt.
 

Ok, ik beloof dat ik nooit meer over een tv-serie – of wat dan ook – zal oordelen voor ik er iets van heb gezien, want na het bekijken van de eerste aflevering moet ik toegeven dat Weeds (Vijftv, maandagavond) me verdomd goed is bevallen. Wat ik vooral geslaagd vond, is dat ze in de eerste aflevering eigenlijk geen enkele moeite te doen om de voorgeschiedenis te schetsen. Je kent het wel: een aantal doorgaans ongeloofwaardige feiten die leiden tot de lichtjes bizarre situatie waarin de serie van start gaat – zie Six Feet Under, Desperate Housewives, enzovoort. Gelukkig maar, want in deze serie krijg je dat gegeven – modale huisvrouw wordt wiet-dealer nadat haar man is gestorven – toch niet op een zinnige manier verkocht.

Nog meer troeven: de hippe soundtrack, de intelligente én effecicënte humor, én Mary-Louise Parker. De naam zei me aanvankelijk niet zoveel, en toen ik haar op het scherm zag verschijnen, kon ik haar aanvankelijk ook nog niet thuisbrengen, maar de IMDb bracht zoals gebruikelijk weer raad. We kennen haar natuurlijk allemaal – ja toch? – als Amy Gardner uit The West Wing.

Enfin, bij deze nog een mea culpa of tien. Voor wie daar iets aan heeft: ik ben me nu helemaal naakt aan het flaggeleren met katwilgetwijgen.

Volgende week maandag start een nieuwe serie op VIJFtv:

In de nieuwe komische topserie Weeds wordt huismoeder Nancy Botwin onverwachts weduwe. Ze moet noodgedwongen een baan zoeken om brood op de plank te brengen. Haar sollicitatiegesprekken zijn echter geen succes en noodgedwongen besluit ze om cannabis te dealen in haar eigen buurt.

Kun je je voorstellen dat iemand ooit met die premisse naar een tv-studio is getrokken, en dat ze daar dan nog “Jaaaaa! Laten we dat uitzenden!” hebben gezegd? En dat die serie ook handenvol Golden Globe- en Emmy-awards in de wacht heeft gesleept? Ik bedoel: wat zou jij doen als je niet meteen aan werk geraakt? Cannabis dealen is toch het éérste waar je aan denkt, nietwaar? Zeker als je net “onverwachts weduwe” bent geworden. Vandaar allicht dat ze “noodgedwongen” cannabis begint te dealen. “Sorry, meneer de juge, ik kan er ook niet aan doen – ik heb nog vanalles overwogen, maar ik moest echt cannabis beginnen te dealen.”

Serieus: ze zijn er een beetje mee aan het spelen, vind ik. Doen alsof je stout bent (hoo-wee… Cannabis! Da’s durven!), intussen een idee uit Couplands jPod pikken en uiteindelijk toch nog een serie afleveren waaruit die goeie, ouwe, onvermijdelijke kleinburgerlijke moraal opwelt? Hulde daarvoor.  

Laten we maandagavond maar eens een goed boek lezen.

Luister, ik wil hier niet beweren dat deze blog binnen de kortste keren moet worden opgenomen in het lijstje met de meest invloedrijke Vlaamse blogs, verre van (toch niet in de top-tien, dat zou er echt over zijn), maar als je met één schamele posting je schier onmogelijke doel kunt bereiken, dan wil dat toch iets zeggen, of niet? Want wat staat er vandaag op de cover van de nieuwe Humo?

       —>       

Ha! Laat de feestelijkheden maar meteen een aanvang nemen! Overigens zou het best kunnen dat over deze Humo de komende dagen nog een en ander te doen zal zijn, maar dat heeft alles te maken met de geweigerde radio-advertentie. Die kun je uiteraard hier beluisteren. Door ze te weigeren, maakt de VRT natuurlijk nog meer mensen nieuwsgierig naar die reclamespot – is dat niet het tegendeel van wat ze wilden bereiken? Of dient de weigering vooral om de kans gaaf te houden dat Jan Becaus binnenkort ook een schoon portret mag maken van ons Mathiel, zodat hij vorig jaar dat van haar teerbeminde schoonmama heeft mogen maken?