Luna

Voor onze klanten hebben we alles over – zelfs een trip naar Luxemburg. Ook na een dag die aaneenhangt van de meetings, en zélfs als wind en regen ons van de weg proberen te vegen.

Zo kwamen de fotograaf en ik dinsdagavond aan in Strassen, met nog net genoeg fut om ons naar de dichtstbijzijnde Italiaan te slepen. La Luna, heette het etablissement, waar vreemd genoeg een Oosterse jongedame en een donkere collega ons verwelkomden. Het menu en de wijnkaart waren ook best aantrekkelijk, maar helaas bleken enkel de escalopes en een verrassend geneeskrachtige Bardolino voorradig. Strassen loopt vól liefhebbers van de Italiaanse keuken, dat zie je zo.

Onze ebbenhouten dienster bleek ook nog in België te hebben gewoond.
“Chaussée de Charleroi, zestien jaar. Mijn ex-man woont er nog altijd. Daarom zit ik nu hier.”
“In Luxemburg.”
“Eh oui. In Luxemburg.” Zucht. “Maar het valt hier echt wel mee, hoor. Alleszins beter dan Brazilië, waar ik vandaan kom.” Ze noemt een stad. Nog nooit van gehoord. Zo zijn er wel meer in Brazilië, vermoed ik.
“Mijn familie woont er nog altijd. Mais c’est grave, là-bas. Twee weken geleden is mijn broer er doodgeschoten.”
De fotograaf en ik kijken elkaar aan. Zei ze nu net: “Ik heb deze middag een nieuwe broek gekocht.”? Of was het “Overdag rijden hier veel vrachtwagens langs.” Wat zo klonk het alleszins. Zo losjes, emotieloos.
“Eh oui. Hij stond in een bar toen er van op straat werd geschoten.” Ze wijst behendig verschillende delen van haar anatomie aan. “Des balles ici, ici, ici et ici.” Alsof ze er vlak naast had gestaan.
“Eh oui. Mijn moeder heeft al zoveel meegemaakt. Daar wil ik ooit eens een boek over schrijven. Een broertje van me is gestorven toen hij zes maanden oud was. Vergiftigde melk, wat doe je eraan?”
Dat was twee.
“En een ander broertje is vlak voor onze deur doodgereden door een jeep. Zijn kop vloog langs één kant, zijn lijf ging een andere kant uit. Ik herinner me nog dat het bloed – zijn bloed – in mijn ogen spatte.”
Er was ook nog een vierde broer, maar ik ben al vergeten hoe die aan zijn einde is gekomen. Vast niet in zijn slaap. Nee, Luxemburg was halfway to paradise, als je die verhalen hoorde.

Toen ze even werd weggeroepen, keken de fotograaf en ik elkaar een tijdje aan. Was dit nu echt zo’n dieptragische figuur, of speldde ze ons wat op de mouw? Onmogelijk te zeggen. Voor alle zekerheid hebben we maar snel afgerekend.

Voor ze over haar zusters kon beginnen.

Poëtische zatte praat

copyright foto: Wim Danneels / De Standaard

Het is een schande. Weerwolven (elke maandag veel te laat op Canvas) is intussen al wekenlang bezig en ik heb nog niet één poging gedaan om de kijkcijfers tot duizelingwekkende hoogtes te doen stijgen. Als alle bezoekers van mijn blog de volgende keer kijken, zal de studiedienst van de VRT ’s anderendaags weliswaar geen fenomenale piek zien verschijnen, maar toch…

Nog een grotere schande: waar blijven de paginalange interviews met Dimitri Van Zeebroeck, de maker van dit weergaloze programma? De grootste onnozelaar die opduikt in een derderangs – en vaak ook derdehánds – tv-concept, krijgt meteen en microfoon onder de neus geschoven, maar Van Zeebroeck, met voorsprong de meest getalenteerde tv-maker van zijn generatie, hoor of zie je nergens.

Ik mocht hem zelf ooit, in 2004, eens interviewen voor De Standaard, en dat werd een gezellig gesprek (de link werkt enkel voor abonnees van DS Online, sorry) in een Antwerpse volkscafé waar de pintjes nog 1 euro kostten, en soep (mét brood) 2,5 euro. Een tijdje later sprak ik hem nog eens (opnieuw enkel voor abonnees) en zowaar, nu ik dat artikel nog eens herlees, werd daarin zijn overstap van Kanaaltwee, waarvoor hij toen nog De Dag maakte, naar Canvas al aangekondigd. Ik citeer:

Van Zeebroecks aanpak krijgt navolging. In Villa politica was afgelopen vrijdag een reportage te zien waarin premier Guy Verhofstadt door een tweemansploeg met een kleine digitale videocamera gevolgd werd. Deze fly-on-the-wall-stijl zou wel eens een nieuwe rage kunnen worden op de Vlaamse televisie. Zouden ze dan aan de Reyerslaan niet beter het origineel in huis halen? ,,Ik heb geen exclusiviteitsovereenkomst met Kanaaltwee”, zegt Van Zeebroeck. ,,Ik ben nu formats aan het ontwikkelen en het zou best kunnen dat ik daar ook met de mensen van Canvas over zal praten.”

‘Nuff said. Dat was dus in 2004. We zijn nu vier jaar verder. Dat heeft dus véél te lang geduurd. Aan dit tempo maakt Van Zeebroeck pas in 2012 iets voor één, waardoor eindelijk iedereen zal doorhebben wat deze gast in zijn mars heeft.
 
Twee afleveringen uit Weerwolven zijn me bijgebleven, te beginnen met de aflevering met JMH Berckmans. Ok, een groot deel van het programma verkocht hij zatte praat, maar het was wel boeiende zatte praat, poëtische zatte praat zelfs! En tussendoor kreeg je toch een beetje toegang tot het wondere universum waarin deze schrijver dapper standhoudt. Alles in Weervolven is pikdonker en korrelig, maar de mentale littekens van Berckmans kwamen duidelijk in beeld. Zoals elke alcoholicus heeft Berckmans een personage gecreëerd dat hij aan de buitenwereld toont, en dus is het per definitie al hopeloos om te proberen er een authentiek portret van te maken. Maar dit kwam volgens mij verdomd dicht in de buurt. En dan heb ik het nog niet over de beelden gehad! Van Zeebroeck is eigenlijk een fotograaf, en dat is eraan te merken. Eigenlijk maakt hij gewoon portretten met een videocamera in plaats van een fototoestel. Zeker de vertraagde zwartwitbeelden zijn eigenlijk zachtjes bewegende prachtfoto’s.

Ook de aflevering met Eyskens sprong eruit, vond ik (en Dwarskijker in Humo ook, merkte ik van de week). Ik heb dat altijd al een bedenkelijke figuur gevonden (Eyskens, niet Dwarskijker). Héél intelligent, dat wel, maar een tsjeef tot in het diepste van zijn ongetwijfeld oranje bloedcellen. Glad, sluw, vals: in die termen dacht ik over de man. Nu ik de reportage in Weerwolven heb gezien eigenlijk nog altijd, maar toch is er een vreemd soort menselijkheid aan dat beeld toegevoegd. Eyskens wordt een oud heertje, die op een gegeven moment sukkelt met een weerbarstige staande lamp en er zowaar wat ontmoedigd door raakt. Wat menselijker dus. Het kan geen kwaad.

Zoals gebruikelijk strooide hij allerlei gedachten in het rond, het ene al wat zinniger als het andere. Maar deze vond ik wel mooi: “De nacht wordt vaak voorgesteld als iets beangstigend. Nochtans moet je geen schrik hebben voor de nacht. De nacht misdoet je niets. Het is het licht dat je kan verblinden als het te fel schijnt. Dáár moet je voor opletten.”

Misschien was Eyskens op dat moment óók wel zat. God knows I was…

Hoedanook: maandag aanstaande én de week erop is Pierre-Alain Volondat aan de beurt, die pianist met zijn maffe robotbuiging toen hij 25 jaar geleden de Koningin Elisabeth-wedstrijd won. Ik zou maar eens kijken als ik u was.

 

Sympa: Site van het Jaar in Gent!

Wat schreef ik een tweetal weken geleden? Dat die mannen van Clickx gangsters waren? Welnu, ik neem dat terug. Woord voor woord. Ik had dat echt niet mogen doen. En wel hierom: het zijn wussies! Tsjollen! Piesblommekes! Ha! Je moet er maar één keer naar blaffen en ze liggen al in hun mand.

Een woordje uitleg: na de vorige uitreiking van de Site Van Het Jaar heb ik gedreigd om hun showke ferm in het honderd te laten lopen als ze dat nog één keer in die vreselijke Carré zouden organiseren. Ik bedoel: als ik een coiffeur wil zien, zoek ik er wel één in de Gouden Gids, ok?

Eén keer ben ik dat gaan zeggen. (Weliswaar met mijn meest ontzagwekkende blik. Ze zoeken daar sindsdien nog altijd naar die ene eindredacteur die opeens naar de nooduitgang spurtte.).

Eén keer. En wat staat er vandaag op de SvhJ-blog (als hij niet down is, tenminste, zoals nu bijvoorbeeld)?

We hebben een G E W E L D I G E locatie voor de prijsuitreiking van deze 11de editie. We partneren voor de nieuwe editie met het NTG in – jawel – Gent. Juicht, o bloggende Gentenaars en Gentse webmasters, want zij moeten niet in de wagen springen voor de uitreiking, en vermogen dus nét dat pintje meer! En voor de niet-Gentse medemens: Gent is perfect centraal, goed bereikbaar en, above all, ne wree wijze stad! Oh ja – de datum. Hou die alvast vrij (allez – voor de sites/blogs die in de eindselectie raken, that is): maandag 10 december. Tot dan, in levende lijve!

Is dat niet schoon van die mannen? Nu kan ik er met de fiets naartoe.

En dat geldt ook voor de meeste winnaars, als de uitslag van de bwards een indicatie mag zijn… Grappig, overigens, dat deze uitreiking net als die van de bwards (in HetPaleis in Antwerpen) ook in een theater plaatsvindt. Straks komt Bert Anciaux himself de prijzen nog overhandigen, uit dankbaarheid dat er nog eens iemand in een Vlaams theater binnenstapt. Pas op als hij je wil zoenen – zijn adem ruikt meestal niet fris de laatste tijd. Heeft met zijn eetgewoontes te maken, naar het schijnt.
 

Britney Spears heeft fijne fans

Fijn dat je zulke fans hebt die het voor je opnemen, nietwaar? Voor wie de laatste dagen vooral de nieuwe programma’s van Radio 1 heeft proberen te volgen: Britney Spears heeft op de MTV Video Music Awards haar comeback gemaakt. (Of haar definitieve afgang, daar ben ik nog niet volledig uit.) (Vooral omdat het me eigenlijk geen reet kan schelen.) Maar soit, sommige media hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om Britbrit nog eens enthousiast neer te sabelen. En daar kan deze fan dus niet mee lachen.

Hij is blijkbaar niet de enige nutcase die de carrière van de gepruikte troela volgt. Deze mag er ook best wezen… 

Waarbij je je natuurlijk altijd moet afvragen: hoe echt, hoe authentiek is dit allemaal? Hoe plezant moet het niet zijn om de halve wereldbevolking op het verkeerde been te zetten met één onnozel filmpje op YouTube?

Aangevallen door een vleermuis

Al heel de dag ziek. Misschien iets opgedaan toen ik gisteren – In Mijn Eigen Huis! – werd aangevallen door een vleermuis. Nou ja, aangevallen, ze vloog gewoon wat rond nadat ze in volle snelheid dwars door een gesloten raam (met dubbel glas!) was gevlogen. Eigenlijk is dat ook niet waar (ik ijl, sorry); de kat heeft het beestje wellicht binnengebracht. Het is niet de eerste keer – geen flauw idee hoe ze erin slaagt die kerels te vangen. Rap vliegen dat die kunnen!

In elk geval stond ik gisteren weer met een badlaken te zwaaien op de overloop en in de living om het diertje naar buiten te jagen, door de wijd openstaande tuindeuren. Dat vertikte dit exemplaar echter met veel overtuiging, maar gelukkig was hij na verloop van tijd zo uitgeput dat ik hem gewoon van het plafond kon plukken.

Misschien heb ik dus een kou gevat door ‘s avonds laat in mijn T-shirtje rond te lopen met alle deuren open, ik weet het niet. Misschien heeft het monster me gebeten en verander ik nu geleidelijk aan in een vleermuis. Cool. Heb altijd al eens aan het plafond willen hangen & do the wild thing. Eat your heart out, Kama Sutra connoisseurs!

De bewijzen:

                                  

Niet bepaald National Geographic-materiaal, ik weet het, maar PROBEER JIJ MAAR EENS ZO’N BEEST DEFTIG TE KADREREN EN TE BELICHTEN ALS HET MET EEN ROTVAART ROND JE OREN FLADDERT! (Sorry, de koorts weer. Tijd om naar bed te gaan.).