Gaming Twitter

Of je het nu leuk vindt of niet, social media worden steeds vaker ingeschakeld voor commerciële doeleinden. Bedrijven gebruiken Facebook om volk te lokken naar PR-stunts, op Youtube duiken steeds vaker geestige filmpjes op die uiteindelijk reclamefilmpjes blijken te zijn, en ook Twitter ontsnapt uiteraard niet aan deze trend. Dat kan interessant zijn – wie problemen heeft met zijn Dell-computer, moet dat maar melden op Twitter of er hangt al iemand van de helpdesk aan de lijn – maar vaak is dat met minder inspiratie en ziet men Twitter als het zoveelste marketingvehikel.

Bedrijven of experts die Twitter willen gebruiken om potentiële klanten te ronselen moeten er natuurlijk voor zorgen dat ze “gehoord” worden. Dat betekent: zoveel mogelijk “volgelingen” zien te verzamelen. Als je, zoals ik bijvoorbeeld, zorgvuldig een netwerkje hebt opgebouwd van enkele tientallen sympathieke, beleefde en fris geschoren Twitter-gebruikers (man/vrouw), dan is je impact natuurlijk beperkt. Hoewel daar uiteraard nog discussie over bestaat – sommigen stellen, misschien terecht, dat het niet uitmaakt hoeveel mensen je volgen, maar wie de mensen zijn die je volgen – wordt algemeen aanvaard dat je massa’s volgelingen moet hebben om efficiënt te twitteren. En daar loopt het vaak fout.

Er zijn verschillende manieren om aan veel volgelingen te geraken: héél interessant zijn, beroemd zijn, veel leuke replies posten op berichten van mensen met veel volgelingen (zodat hun volgelingen ook jouw posts zien en hopelijk benieuwd zijn naar wat je nog zoal te vertellen hebt), een mailing uitsturen naar al je LinkedIn-contacten, enzovoort.

Je kunt natuurlijk ook schandelijk misbruik maken van de Twitter-etiquette, waarbij je verondersteld wordt iedereen te volgen die aangeeft dat hij/zij jou volgt. “Gaming twitter” heet dit fenomeen blijkbaar, wellicht best te vertalen: met grof geschut op Twitter-volgelingen jagen (of Twitteraars als grof wild beschouwen, natuurlijk).

Neem bijvoorbeeld een zekere Martin, aka @yerfolin. Die man twittert sinds 3 maart en heeft vandaag al 1.386 volgers. Omdat hij zo’n interessante twitteraar is? Niet echt, hij heeft trouwens nog maar… 10 berichtjes gepost. Het grootste deel van zijn tijd heeft hij besteed aan het volgen van andere twitteraars, ruim 2.000 stuks. Meer dan de helft daarvan heeft gedaan wat hij ervan verwachtte: hem ook toegevoegd in hun lijstje van twitteraars die ze volgen. Benieuwd of ze al erg hebben genoten van zijn 10 berichtjes… Overigens lijkt het me onwaarschijnlijk dat hij van die 2.000 twitteraars die hij volgt ook maar één bericht leest. Ik volg 83 andere twitteraars, waarvan een kwart zelden of nooit een bericht plaatst, maar met de rest heb ik al leesvoer genoeg. Dus 2.000 kwetterende zielen…? Nee, bedankt. Geef mij portie maar aan Martin.

MySpace is dood

Of tenminste toch klaar voor de long way down, denk ik. Het heeft zijn moment de gloire gehad – Arctic Monkeys en Lilly Allen zouden hiermee zijn doorgebroken, herinner je nog? (yeah right…) – en het is voor een flink pak geld verkocht aan News Corp, maar nu valt er niets boeiends meer over te vertellen.

Komt iemand er nog voor iets anders dan om naar de nummertjes te luisteren die beginnende artiesten er aanbieden? Als platform voor het delen van foto’s is het een ramp. En om te bloggen op MySpace moet je ook al over een flinke dosis masochisme beschikken. “Maar MySpace is vooral een community!”, hoor ik een verloren ziel opwerpen. Klopt, een kladversie van Facebook, zou je kunnen zeggen. En over Facebook gesproken, die zouden MySpace wel eens de doodsteek kunnen bezorgen als dit doorgaat. 

Vorige week kreeg ik ineens een nieuwsbrief van MySpace in de bus. Ik kan me niet herinneren dat ze dat ooit al eerder hebben gedaan, hoewel ik er al bijna drie jaar een account heb. Maar ze hadden dan ook heel wat Groot Nieuws te melden! (waarmee ze overigens lijken te bewijzen dat ze allesbehalve een community-site zijn)

Classifieds! Zoekertjes, dus. Oh ja, laten we eBay gaan beconcurreren, altijd een goed idee.

TheChannel! Filmpjes Die Bijna Allemaal Al (Lang) Op YouTube Staan. Al even briljant.

MySpace Trailer Park! Voorfilmpjes van nieuwe Hollywood-films. Twee jaar geleden inderdaad even megahot op het internet. Twee jaar geleden…

Behind –the-scenes-video van op de Warped Tour! Met 3OH!3, Forever the Sickest Kids, The Color Fred. “And more!”, mocht dat nog niet volstaan. Geen idee wie die jongelui allemaal zijn, maar hun groepsnamen voorspellen weinig goeds…

Kate Voegele Back-to-School Tour! Kate Wie?

LA Weekly Detour Fest! Tof. Als je in LA woont, tenminste.

Featured artist: Damien Jurado! Ook een geval van “Wie?”, maar daar dient deze rubriek natuurlijk voor. Vond ik na een korte luisterbeurt eigenlijk niet onaardig. Zeker fans van Duyster zullen dit wel appreciëren.

Maar dan: Featured comedian: Cheech and Chong. OK, als ze zó beginnen…

Als MySpace ooit de dieperik in gaat – en mijns inziens zal dat toch niet zolang meer duren – dan hebben de makers daar zelf alle schuld aan. Eén: ze hebben nog altijd niet door dat er meer internetgebruikers buiten de VS zijn dan exemplaren met een Amerikaans paspoort. Twee: de hoer van de platenindustrie spelen heeft zo zijn gevolgen. En drie: zijn de designers daar allemaal blind of zo? Mooie MySpace-pagina’s zijn verdorie als al even zeldzaam als betrouwbare beleggingsadviseurs. De lelijkheid van de meeste pagina’s is zelfs misdadig te noemen. (including…) 

Nee, ik zou die zooi niet missen mochten ze die plots van het net af flikkeren.

Maak kennis met… Frank De Graeve

Maar kijk eens wie we nu in onze kennissenkring mogen verwelkomen, zie! Niemand minder dan onze goede vriend Frank De Graeve!

 

 

Ik word al heel mijn leven verward met naamgenoten. Toen ik nog een jonge tiener was, merkte mijn moeder op een gegeven moment dat kennissen haar wat probeerden te vermijden of nogal kortaf waren toen ze elkaar op straat tegen het lijf liepen. Dat duurde tot ze te weten kwam dat een andere Frank De Graeve – overigens de zoon van de burgemeester destijds – in de gevangenis terechtgekomen was wegens baldadig gedrag. [update: dat blijkt niet te waar te zijn, cfr commentaar hieronder.] En velen dachten blijkbaar dat ik die snoodaard was (terwijl ik al terugdeins voor een beetje witteboordcriminaliteit).

De voorbije jaren kreeg ik dikwijls vragen omtrent podcasting voorgeschoteld, “want daar weet jij toch alles over, niet?” Nu is bescheidenheid niet mijn grootste troef, maar van podcasting weet ik nu eens werkelijk amper meer dan de ballen af. Ook hier bleek de verwarring te wijten aan de activiteiten – zij het iets minder illegale – van een naamgenoot. Ik liep al langer met het plan rond om eens contact met hem op te nemen (De plannen waar ik mee rondloop! Ik heb er haast een boodschappenkarretje voor nodig!), en toen ik hem vandaag op LinkedIn zag opduiken in dat veldje “People you may know”, heb ik hem maar uitgenodigd om te connecteren. Hij blijkt zich zowaar ook in het Gentse op te houden. Nu nog een paar pinten gaan drinken, zwaar op de vuist gaan, meegenomen worden door de politie en dan eens zien hoe ze dát proces-verbaal gaan opstellen, zie!

Overigens vind ik dat de Annen Nelissen ook als kennissen of vrienden geregistreerd moeten staan.

 Zijn er nog mensen die interessante naamgenoten hebben?

Luna

Voor onze klanten hebben we alles over – zelfs een trip naar Luxemburg. Ook na een dag die aaneenhangt van de meetings, en zélfs als wind en regen ons van de weg proberen te vegen.

Zo kwamen de fotograaf en ik dinsdagavond aan in Strassen, met nog net genoeg fut om ons naar de dichtstbijzijnde Italiaan te slepen. La Luna, heette het etablissement, waar vreemd genoeg een Oosterse jongedame en een donkere collega ons verwelkomden. Het menu en de wijnkaart waren ook best aantrekkelijk, maar helaas bleken enkel de escalopes en een verrassend geneeskrachtige Bardolino voorradig. Strassen loopt vól liefhebbers van de Italiaanse keuken, dat zie je zo.

Onze ebbenhouten dienster bleek ook nog in België te hebben gewoond.
“Chaussée de Charleroi, zestien jaar. Mijn ex-man woont er nog altijd. Daarom zit ik nu hier.”
“In Luxemburg.”
“Eh oui. In Luxemburg.” Zucht. “Maar het valt hier echt wel mee, hoor. Alleszins beter dan Brazilië, waar ik vandaan kom.” Ze noemt een stad. Nog nooit van gehoord. Zo zijn er wel meer in Brazilië, vermoed ik.
“Mijn familie woont er nog altijd. Mais c’est grave, là-bas. Twee weken geleden is mijn broer er doodgeschoten.”
De fotograaf en ik kijken elkaar aan. Zei ze nu net: “Ik heb deze middag een nieuwe broek gekocht.”? Of was het “Overdag rijden hier veel vrachtwagens langs.” Wat zo klonk het alleszins. Zo losjes, emotieloos.
“Eh oui. Hij stond in een bar toen er van op straat werd geschoten.” Ze wijst behendig verschillende delen van haar anatomie aan. “Des balles ici, ici, ici et ici.” Alsof ze er vlak naast had gestaan.
“Eh oui. Mijn moeder heeft al zoveel meegemaakt. Daar wil ik ooit eens een boek over schrijven. Een broertje van me is gestorven toen hij zes maanden oud was. Vergiftigde melk, wat doe je eraan?”
Dat was twee.
“En een ander broertje is vlak voor onze deur doodgereden door een jeep. Zijn kop vloog langs één kant, zijn lijf ging een andere kant uit. Ik herinner me nog dat het bloed – zijn bloed – in mijn ogen spatte.”
Er was ook nog een vierde broer, maar ik ben al vergeten hoe die aan zijn einde is gekomen. Vast niet in zijn slaap. Nee, Luxemburg was halfway to paradise, als je die verhalen hoorde.

Toen ze even werd weggeroepen, keken de fotograaf en ik elkaar een tijdje aan. Was dit nu echt zo’n dieptragische figuur, of speldde ze ons wat op de mouw? Onmogelijk te zeggen. Voor alle zekerheid hebben we maar snel afgerekend.

Voor ze over haar zusters kon beginnen.

Quickie looooooooves them Apples

We verwachten wellicht teveel van politici. Dat ze al onze problemen oplossen, bijvoorbeeld. Dat ze de wereld beter maken. Onzin, natuurlijk. Er zitten straffe mannen – én vrouwen – bij, maar voor mirakels moet je je bij een andere club aansluiten.

Ik verwacht er niet zo heel veel van. Ik heb er ooit eens een paar van nabij meegemaakt, en wat bleek: het zijn mensen. Nagenoeg zonder uitzondering heel hard werkende mensen, en soms heel intelligente mensen. Maar geen helden, en zeker geen heiligen.

Soms doen ze zelfs hele domme dingen. Neem nu Vincent Van Quickenborne: een heel intelligente én hardwerkende minister. Soms werkt hij zelfs zo hard dat hij kan berekenen hoeveel files kosten die er niet hebben gestaan als gevolg van een treinstaking. Dat was dus niet heel intelligent. En zijn gedweep met Apple is dat evenmin. Zeker niet als “ICT-minister”.

(Eerst even iets rechtzetten: ik ben geen Apple-hater, al heb ik de perceptie blijkbaar tegen. “Tuurlijk, want jij bent nog woordvoerder van Microsoft geweest.”. Et alors? “En je hebt Windows Vista Magazine opgestart, ha!” So? Met artikels over Apple-producten in zowat elke editie die ik maakte. Ik zal je eens wat zeggen: mijn eerste computer was een Apple: een Classic II. Fantastisch machientje, had ‘m nooit mogen wegdoen. Maar ik dacht dat ik een groter ding nodig had – ik was toen nog vatbaar voor reclame, wellicht – waardoor ik opeens achter een LC630 of zoiets zat. De grootste hoop rommel waar ooit een stroomsnoer aan heeft gehangen. Apple was toen echt niet “goe bezig”. ’t Was dus bye-bye Apple, en sindsdien ben ik nog niet naar het Ware Geloof teruggekeerd.)

Dat komt misschien nog wel, zeker als het van Quickie afhangt. Ik kan me zo voorstellen dat hij op een dag de droom van alle Belgische Linux-nerds lijkt waar te maken door het gebruik van Windows in heel België te verbieden… om dan tot ontzetting van de pinguïnofielen het gebruik van Mac’s te verplichten.

Waanzin! Een karikatuur! Gezwans! Uiteraard, maar hoe hij loopt te pronken met zijn geliefkoosde merk, is ook een beetje waanzinnig. Een week of twee geleden liet hij aan iedereen die het hoorde wilde – én de anderen – dat hij een gekraakte iPhone gebruikte. Toegegeven, de wet is niet helemaal duidelijk wat die praktijk betreft, maar helemaal zuiver is het uiteraard niet, en het is zeker een inbreuk tegen de “geest” van de wet. Kun je je voorstellen dat Etienne Schouppe een achterpoortje in de verkeerswet gebruikt om tegen 200 per uur door een dorpskern te scheuren? Dat Didier Reynders alle inkomsten van de belastingen een week lang op zijn persoonlijke rekening zet “tot de probleem in de financie sector een beetsen minder zijn geworden”? Dat Pieter De Crem een tankeenheid inzet om het hoofdkwartier van zijn politieke tegenstanders in Aalter plat te rijden, zwaaiend met een rapport van de Staatsveiligheid dat het een cel van Al-Qaeda was? (Euh, dát eigenlijk wel, ja)

En vorige week stond deze foto bij een interview met Sir Q in De Standaard. De VRT werd nog niet zolang geleden flink op de vingers getikt voor minder erge gevallen van product placement.

 (c) Bart Dewaele

Ik denk dat dit nog eens slecht gaat aflopen. Wordt zijn liefde voor Apple minister Q’s achillespees? Heeft hij in de verboden vrucht gebeten?

 

Hot replica watches

Kan iemand mij in godsnaam eens uitleggen wat er fucking hot is aan replica watches? Wie of wat laat spammers geloven dat die rommel zo gegeerd is dat ze de halve wereldbevolking moeten bestoken met e-mail? Viagra, tot daaraan toe. Zelf heb ik natúúrlijk nergens last van, maar ik kan me best voorstellen dat een mens daar al eens behoefte aan heeft. En penisverlengingen – ik denk dat Goedele het onderwerp ooit eens heeft omschreven als een “heet hangijzer” – daar kan ik ook nog inkomen. Euh, schrap die laatste zin maar…

Maar klotehorloges, of beter nog: namaakklotehorloges? Als ik de spam bekijk die tegenwoordig mijn mailbox binnensijpelt, dan moet ik daaruit afleiden dat dit het derde meest gegeerde artikel ter wereld zou moeten zijn. Hoe komen ze erbij, de fuckers? Dat blijft maar komen, dat blijft maar duren. Wil dat dan zeggen dat er effectief dwazekloten zijn die daarop ingaan?

Als er je op straat een groezelig ventje aanspreekt om je namaakhorloges van 500 euro te verpatsen onder het mom van “De echte kosten 5.000 euro, en deze zijn er nauwelijks van te onderscheiden”, haal je dan breed lachend – “Goh, wat een koopje, zeg! Geweldig dat ik u hier aantref!” – uw portefeuille boven om een klein, smerig boefje een aanzienlijk deel van uw maandloon in de handen te stoppen in ruil voor een horloge dat al uiteenvalt voor je de straat uit bent? Nee? Waarom dan wel op het internet, minkukel? Hou daar toch eens mee op! Misschien stopt die e-diarree dan ook ooit eens.

En blijf meteen ook van die Viagra en die penisverlengingsmiddelen. Een slappe lul verdient niet beter. Voor je het weet leidt een en ander tot nakomelingen, en de genenpoel is al genoeg vervuild zonder de kroost van het soort idioten dat verdomme brolhorloges koopt via het internet.

 

Naast de pot gepist

Ik heb naast de pot gepist. Op een ander geweest. Op verplaatsing gespeeld.

Ik beken: ik heb een gastblog geschreven. Ik kon er niets aan doen, ik werd – zij het enkel emotioneel – gechanteerd. En het ergste is: ik ben nu terechtgekomen in een web van leugens en bedrog, van intriges en achterklap. ‘t Is te zeggen: ik heb me laten meeslepen in de mallemolen van blogstokjes, al had ik me voorgenomen me daar niet te laten aan vangen. Zoals je je op een trouwfeest toch laat overtuigen om – “Heel even maar, hoor! Alleen maar om de trouwers een plezier te doen!” – mee te doen aan die verderfelijke choreografie van lichaamssappen, schaamte en gêne: de kuskensdans.

Guilty pleasures? In elk geval: geen onschadelijk plezier – hier vallen slachtoffers! In mijn… euh, gastpost moest ik drie andere bloggers uitnodigen om enige ruimte te vullen op dit blog. Alweer dringt de gelijkenis met de kuskensdans zich op – je kunt er wel voor gaan staan en ze uitnodigen, maar gaan ze de rij verlaten en op je knie komen zitten om zich bloot te stellen aan je natte lippen, verkleurd door de combinatie van de slechte rode wijn die je hebt zitten zuipen wegens gebrek aan beters en die zure frambozencoulis op het nagerecht? We will soon find out…

Ik hou mijn mailbox in de gaten als was het een kanarie in een koolmijn.

Hans Otten, modelchauffeur

Een paar maanden geleden heb ik me in deze kolommen vrolijk zitten maken over Hans Otten, en wat voor een uitstekende keuze hij wel – of beter: niet – was om een campagne rond carpoolen te ondersteunen. Ik besef nu dat ik dat niet had mogen doen. Dat was verkeerd van mij en het spijt me.

Ik had moeten wachten tot vorige week. Toen werd het namelijk pas écht grappig.

Want wat lazen we onlangs in de krant: 

Tv-presentator Hans Otten heeft de nacht van dinsdag op woensdag in een Mechelse cel doorgebracht. Volgens de politie bevond hij zich in staat van openbare dronkenschap en was hij agressief toen hij gecontroleerd werd. (…)

Otten had 1,3 gram promille alcohol in het bloed en is zijn rijbewijs veertien dagen kwijt.

Als er mensen zijn die de komende dagen geregeld in de buurt van de Fabrieksstraat in Zaventem moeten zijn: ik ken iemand die graag zou carpoolen…

Soms liggen ze toch gewoon voor het rapen, niet?

Shite van het jaar: het bedrog!

Right. Twee weken heb ik gezwegen (het Allerheiligen-weekend niet meegerekend, want dan zwijgt iedereen met een beetje verstand toch, niet?). Twee weken.

Maar nu is mijn geduld ten einde. Ze hebben erom gevraagd. Je raadt het al: “ze” zijn natuurlijk: de gangsters van Clickx.  Toen ze me enkele weken gedwee, aandoenlijk bibberend en lichtjes stamelend kwamen melden dat de winnaars van de Site van het Jaar dit jaar in Gent zouden worden gevierd, leek het me klaar als een klontje. De smoking was al gestoomd (en, toegegeven, met een maatje of twee uitgenomen), het tarief voor exclusieve interviews aanzienlijk opgetrokken (“Maar alleen Roularta-bladen gaan dat kunnen betalen!”, piepte mijn manager. Heb ‘m uiteraard met een “So what?” de straat op gejaagd, maar hij bracht me toch wat aan het twijfelen…) en de kapper was al naarstig in de proefdrukken van de nieuwste Wallpaper* – het juni-nummer, meen ik – aan het bladeren voor wat inspiratie. Kortom: dat zootje freeloaders dat op zo’n prijsuitreiking afkomt als de doorsnee Wetstraat-journalist op Jean-Marie Dedecker ging op 10 december eens zien hoe je een overwinning in stijl viert.

Maar toen er al een hele week geen levende ziel te bekennen viel ter hoogte van de Clickx-redactie – terwijl er van een eenvoudig “Allez, proficiat!” toch niemand is doodgegaan (die ene onnozelaar is gewoon op dat bierglas gevallen, ok?) – begon ik een beetje onraad te ruiken.

(Zo ziet de Clickx-redactie er dus uit als er iets aan de hand is:)  

En ik kan je verzekeren: de geur van onraad lijkt verdacht veel op de geur van verraad: een beetje zurig, met een duidelijk aroma van afgunst, aangezet met een vleugje angstzweet en een snuifje – hoe zal ik het zeggen? - schijterigheid.

En toen kwam de aap uit de mouw. Enfin, toen kwam de hoofdredacteur uit de kartonnen doos waarin volgens het opschrift een 22-inch monitor van Viewsonic hoorde te zitten. “Heu ja, waarde collega, kijk, euh…”, begon hij. “We kunnen er ook niet aan doen, hoor. Wij… euh, wij vinden jouw blog natuuuuuuuuuuuurlijk de beste blog van het jaar! Absoluut. In alle categorieën zelfs, misschien met uitzondering van Groepsblog… Al-al-alhoewel, wacht, nee, ook in die categorie, ja, toch wel. Sorry. Maar euh… Luister, ik zal het zeggen zoals het is: het gaat over geld. Je weet het: het gaat niet zo goed meer met Clickx. Als we nog vijftien nummers per editie verkopen, zijn we al content. Zo erg is het, echt waar. Tja, dan moeten we natuurlijk op zoek naar alternatieve bronnen van inkomsten, nietwaar? En die Site van het Jaar, geloof me, da’s een echte goudmijn. Je moest eens weten wat we hier al hebben zien binnenkomen sinds we de nominaties bekendgemaakt hebben. Kijk, hier: Bart Van Belle van Youth Sentiment: 2.000 euro! En Jimmy Kets: die stuurde ons al het materiaal op dat hij gewonnen heeft met de Nikon Press Photo Awards – “Moet die Japansen brol toch niet hebben”, schrijft hij, maar voor ons is dat natuurlijk wel schoon gerief, natuurlijk. De mannen van Asfaltkonijn doen nog straffer. Ik weet het, het zou een totaal onterechte winnaar zijn, maar ze hebben me vorige week wel de sleutels in mijn handen gestoken van die Chevrolet Captiva, waarmee ze na de uitreiking van de bwards twee weken mee mochten rijden – en die ze uiteraard nooit hebben teruggegeven! Wat wil je, ze hebben er Clo mee naar huis gevoerd na die bwards en euh… Maar soit, we dwalen af. Kijk hier, nog een mooie: een gratis schrijfcursus voor de hele redactie van Clickx van ene Michel Vuylsteke. Weliswaar als we hem niet als winnaar uitroepen, maar toch mooi meegenomen, nietwaar? Dat kunnen we hier allemaal toch best… Nee, nee, jij niet, natuurlijk, jij niet. Dat was maar bij wijze van… Goh, moet je hier kijken: 10.000 euro van Disk Idee (“Hebben we vijf massatests voor moeten verkopen aan de hoogst biedende”), 7.500 euro van Resto.be (“Ons eigen tarief voor een goed recensie, volstaat dat?”), 12.000 euro van Anderlecht Online (“Ja, we hebben er wat voor over om nog eens iets te winnen”) en hier – niet te geloven: 50.000 euro van Humo. Wat stond daar ook alweer bij? Ah ja: “de integrale onkostennota voor de eerste week van november van Aimé Van Hecke”. Over opoffering gesproken!”

Enfin, zo ging het nog een tijdje door (“11.11.11 – waarom hebben die zoveel stickers verkocht dit jaar, denk je?”) en door (“Basket Jeppe Eppegem? Heu, da’s mijne nonkel.”), tot het er uiteindelijk nog uitkwam ook: “En daarbij: jij kan niet meedoen, want je bent een werknemer van deze uitgeverij en dat zou nogal eens naar belangenvermenging kunnen ruiken, vindt de baas. Nèm.”

Ik heb ‘m uiteraard meteen iets héél anders laten ruiken. Belangenvermenging, belangenvermenging… Wie zit er achter Gamespot.be en ZDNet.be, denk je? Ik ben eens benieuwd wat die hebben geboden…

Wacht maar, ze zijn nog niet van me af, die bende amateurgangsters!

Jukebox of bullshit detector?

Hoe de platenwinkel in het stomme stadje W. destijds heette, ben ik helaas vergeten. De naam van de kerel achter de toonbank ook. Maar wat ze ooit betekenden zal me altijd bijblijven: de min of meer geheime poort naar een wereld waarin allerlei undergroundgroepjes ten dans speelden. Het was onze introductie tot Joy Division (de echte, niet die disneyversies van Interpol en Editors), de vroege Simple Minds, Echo & The Bunnymen, The Sound, et j’en passé. Foute boel, zult u zeggen, en daar verdient u terecht een toek op uw nu al weinig flatterend bakkes voor.

Het was gewoon de soundtrack van onze generatie. De rekwisietenlijst voor de film is kort: zwarte kledij, grijze hemels, kapotte fietsen en een fles Pisang fucking Ambon.

Het internet was toen nog maar een vaag idee dat maar bleef liggen wachten tot Al Gore zijn vrouw had geholpen om op zowat elke opwindende plaat een sticker met “Advisory Lyrics” te plakken. En dus waren we wel verplicht om op tijd en stond naar de platenwinkel te trekken om er te luisteren wat voor nieuws er nu alweer op dat heerlijk glimmende vinly (jaja, oude-zakken-spoiler!) was toevertrouwd. Die platen kopen hoefde blijkbaar niet, de uitbater – laten we hem Nico noemen – was al blij dat hij ons kon verbazen met de nieuwste van Throbbing Gristle of andere Einsturzende Neubauten. Ik denk dat ik ooit maar vijf platen van de man heb gekocht.

Nico’s platenwinkel is al lang dicht. Als ik me niet vergis, worden er nu pralines verkocht. Maar Nico leeft nog, zo heb ik van de week ontdekt. Hij zet allerlei nieuwe plaatjes op Deezer, zodat we er eens van kunnen proeven. En zo bijvoorbeeld zelf uitmaken hoe goed de cd’s zijn die in de krant of in de Humo een veelbelovende recensie hebben gekregen. Wat dat wil in werkelijkheid nogal eens tegenvallen. Fijn dat er nu een goed werkende online bullshit detector is.

De oogst tot nu toe: val me niet meer lastig met hippe bandjes als Apparat Organ Quartet, Isolee, Camera Obscura en Goldfrapp, want die zijn allemaal door de mand gevallen alsof Newton ze zelf nog een duwtje is komen geven. Psapp (geen typo) en Gravenhurst mogen dan weer in de categorie Ontdekkingen neervlijen. Downloaden die handel? Geen denken aan. Ik zal ze wel netjes ergens online kopen (als ze tenminste online te vinden zijn, want ook dat is niet altijd zo evident).

Er is blijkbaar nog een onnozele discussie aan de gang over het feit of Deezer al dan niet legaal is.  Ze willen het maar niet snappen, die lui van de platenfirma’s. Begrijpen ze echt niet dat zo’n site mensen als mij aanzet tot het kopen van muziek? De diehard downloaders zul je niet tegenhouden met zo’n juridisch achterhoedegevecht, dus verwelkom in godsnaam dit initiatief en werk ermee samen! Maar nee, er verschijnen advertenties op de site en daarvan moeten en zullen de inkomsten met de artiesten worden gedeeld. Ze zullen blij zijn.

Ach, Nico had zijn winkeltje nooit mogen sluiten.