Overbodig

Hmm… Het nieuwe adres van Microsoft België luidt:

Microsoft België
Corporate Village
Da Vincilaan 3
1935 Zaventem

Corporate Village? Zou dat daar een soort mini-dorp zijn waarin bedrijven allemaal een huisje hebben gekregen? Nope, het is… euh, een kantoorgebouw.

Corporate Village, Zaventem

Dit is geen alleenstaand geval (en dan bedoel ik niet het kantoorgebouw, alhoewel het daar ook voor geldt). Geregeld zie je op naamkaartjes of folders zo’n benaming staan van het gebouw waar het bedrijf zich bevindt. Nog zo eentje:

Nokia België
Park Lane
Culliganlaan 2/G
1831 Diegem

Park Lane? Er is daar kilometers in de omtrek geen park te bespeuren! Hoe komen ze erbij?

Wat is daar in godsnaam het nut van, vraag ik me dan af. Is dat een makelaarstrucje om de directies van bedrijven een mooier beeld van hun kantoorgebouw voor te spiegelen? Zo ja, waarom blijven die dan die benaming gebruiken in hun officieel adres?

Heeft de postbode er iets aan? Ik kan me moeilijk voorstellen dat die denkt “Nokia? In de Culliganlaan? In Diegem, zeg je? Hmmm, zegt me niet meteen iets. Hola, wacht eens even! Het is in Park Lane. Natuurlijk weet ik dat zijn!”

Ik weet het dus niet. Daarom vertik ik het om zo’n benaming te vermelden als ik een adres op een envelop krabbel. Tijdverlies, zoiets. En een beetje pretentieus.

Tot iemand hier eens komt uitleggen wat daar de zin van is, natuurlijk.

Quickie looooooooves them Apples

We verwachten wellicht teveel van politici. Dat ze al onze problemen oplossen, bijvoorbeeld. Dat ze de wereld beter maken. Onzin, natuurlijk. Er zitten straffe mannen – én vrouwen – bij, maar voor mirakels moet je je bij een andere club aansluiten.

Ik verwacht er niet zo heel veel van. Ik heb er ooit eens een paar van nabij meegemaakt, en wat bleek: het zijn mensen. Nagenoeg zonder uitzondering heel hard werkende mensen, en soms heel intelligente mensen. Maar geen helden, en zeker geen heiligen.

Soms doen ze zelfs hele domme dingen. Neem nu Vincent Van Quickenborne: een heel intelligente én hardwerkende minister. Soms werkt hij zelfs zo hard dat hij kan berekenen hoeveel files kosten die er niet hebben gestaan als gevolg van een treinstaking. Dat was dus niet heel intelligent. En zijn gedweep met Apple is dat evenmin. Zeker niet als “ICT-minister”.

(Eerst even iets rechtzetten: ik ben geen Apple-hater, al heb ik de perceptie blijkbaar tegen. “Tuurlijk, want jij bent nog woordvoerder van Microsoft geweest.”. Et alors? “En je hebt Windows Vista Magazine opgestart, ha!” So? Met artikels over Apple-producten in zowat elke editie die ik maakte. Ik zal je eens wat zeggen: mijn eerste computer was een Apple: een Classic II. Fantastisch machientje, had ‘m nooit mogen wegdoen. Maar ik dacht dat ik een groter ding nodig had – ik was toen nog vatbaar voor reclame, wellicht – waardoor ik opeens achter een LC630 of zoiets zat. De grootste hoop rommel waar ooit een stroomsnoer aan heeft gehangen. Apple was toen echt niet “goe bezig”. ’t Was dus bye-bye Apple, en sindsdien ben ik nog niet naar het Ware Geloof teruggekeerd.)

Dat komt misschien nog wel, zeker als het van Quickie afhangt. Ik kan me zo voorstellen dat hij op een dag de droom van alle Belgische Linux-nerds lijkt waar te maken door het gebruik van Windows in heel België te verbieden… om dan tot ontzetting van de pinguïnofielen het gebruik van Mac’s te verplichten.

Waanzin! Een karikatuur! Gezwans! Uiteraard, maar hoe hij loopt te pronken met zijn geliefkoosde merk, is ook een beetje waanzinnig. Een week of twee geleden liet hij aan iedereen die het hoorde wilde – én de anderen – dat hij een gekraakte iPhone gebruikte. Toegegeven, de wet is niet helemaal duidelijk wat die praktijk betreft, maar helemaal zuiver is het uiteraard niet, en het is zeker een inbreuk tegen de “geest” van de wet. Kun je je voorstellen dat Etienne Schouppe een achterpoortje in de verkeerswet gebruikt om tegen 200 per uur door een dorpskern te scheuren? Dat Didier Reynders alle inkomsten van de belastingen een week lang op zijn persoonlijke rekening zet “tot de probleem in de financie sector een beetsen minder zijn geworden”? Dat Pieter De Crem een tankeenheid inzet om het hoofdkwartier van zijn politieke tegenstanders in Aalter plat te rijden, zwaaiend met een rapport van de Staatsveiligheid dat het een cel van Al-Qaeda was? (Euh, dát eigenlijk wel, ja)

En vorige week stond deze foto bij een interview met Sir Q in De Standaard. De VRT werd nog niet zolang geleden flink op de vingers getikt voor minder erge gevallen van product placement.

 (c) Bart Dewaele

Ik denk dat dit nog eens slecht gaat aflopen. Wordt zijn liefde voor Apple minister Q’s achillespees? Heeft hij in de verboden vrucht gebeten?

 

Slecht persbericht, goed gelachen

Laat het me weten als je vindt dat mijn plaat blijft hangen, maar ik blijf me verkneukelenin de knullige persberichten die in onze inbox donderen. Vorige week kregen we bijvoorbeeld dit binnen:

Slecht uitgevoerd onderzoek kan organisaties veel problemen opleveren
~ Onderzoek dat niet goed in elkaar steekt, doet meer kwaad dan goed volgens XXX ~ 

Ik heb uit beleefdheid – en uiteraard ook uit schrik voor juridische represailles, woooeeeh - de naam van het bedrijf weggelaten in wiens naam dit persbericht werd verstuurd. Zij waren hier misschien zelf niet zo gelukkig mee, maar hebben zich wellicht in de luren laten leggen door hun pr-bureau, die met allerlei gladde praatjes de klant wist te overtuigen om hiermee door te gaan. Veel hersenactiviteit is er bij het opstellen van dir bericht blijkbaar niet aan te pas gekomen. Even goed konden ze – maar dan voor andere klanten – komen aanzetten met:

Slecht gebouwde bruggen kunnen overrijdend verkeer in gevaar brengen.

Slecht geschreven software kan gebruikers veel tijd doen verliezen.

Slecht bereide goulash kan restaurantbezoekers een lang bezoek op de plee opleveren.

Al is de meest voor de hand liggende variant:

Slecht geschreven persberichten kan ertoe leiden dat journalisten zich kromlachen of voor de rest van hun leven een gloeiende hekel hebben aan het verantwoordelijke pr-bureau en misschien zelfs hun belangstelling doen afnemen voor de bedrijven die het vertegenwoordigt, wat toch niet de bedoeling kan zijn.

Met andere woorden, lieve PR-dames en heren, denk geen twee keer, maar liefst drie keer of meer na voor je een persbericht opstelt of met zo’n voorstel naar de klant stapt. Er zijn bureaus die bijna dagelijks een persbericht uitsturen over een van hun klanten, het ene al minder relevant of bruikbaar dan het andere. Al eens bij stilgestaan dat dit verdomd sterk op spam lijkt? Al eens nagegaan hoeveel persberichten effectief artikels hebben opgeleverd?

Toen ik nog voor Microsoft werkte, waren er elke week wel een paar persberichten waarvan een of andere bozo in Seattle vond dat we die wereldwijd op de lokale pers moesten loslaten. Hoe vaak onze externe pr-adviseur toen niet heeft gezegd: “Frank, hier zit niemand op te wachten. De enige die dit persbericht interessant gaat vinden is de product manager of projectverantwoordelijke die erin vermeld wordt.” Een gezonde houding, vond ik dat (na verloop van tijd :->), en ik wou soms dat er meer mensen waren die zo redeneerden.

Moeilijk is het nochtans niet, hoor. Stel je gewoon voor dat je de krant of een relevant tijdschrift openslaat en daar het artikel ziet staan dat je zou willen zien verschijnen. En overweeg vervolgens eens héél eerlijk hoe groot de kans is dat dat effectief zal gebeuren aan de hand van jouw persbericht. Stel je je de tronie voor van de journalist waarvan je – hopelijk! – weet dat hij jouw sector of klant volgt op het moment dat hij het persbericht onder ogen krijgt dat je op het punt staat uit te sturen. Als iedereen dit zou doen, wordt onze inbox gegarandeerd een pak rustiger. En het zal geen enkele invloed hebben op de artikels die zullen verschijnen of niet. Maar dat wist je eigenlijk wel al, niet?

Wie kon dat voorzien?

Zeg me dat een film nergens op lijkt en ik zit er vijf minuten later al naar te kijken. Van The Island, dat bij ons in de zomer van 2005 uitkwam, herinner ik me alleen een mooie megaposter die een van de lelijke muren van de Kinepolis enigszins verdoezelde, en dat de film lauwe tot ronduit negatieve kritieken kreeg in de pers. En dus moest ik hem natuurlijk bekijken toen hij zaterdag op VT4 werd getoond. Every dog his trick.

Dankzij de wonderen van de digicorder is dat pas vanavond gebeurd. Viel me dat even tegen. Die film was lang zo slecht niet als ik had verwacht. Tenminste, als je alleen maar hoopt op wat luid, snel, pretentieloos amusement. De halfbakken Boodschap (“Hou Die Wetenschappers In De Gaten, Want Die Durven Nogal, Zulle!”) en zowaar een joekel van een morele kwestie (stel dat we de mens kunnen klonen, waarvoor zouden we onze back-upversie allemaal kunnen gebruiken, en moeten we daar eigenlijk veel zorg voor dragen, of kan het geen kwaad dat er eentje – of een stuk of duizend – van kapot gaan?) liepen gelukkig niet teveel in de weg. Ik denk dat niet dat er destijds veel kijkers de bioscoop hebben verlaten met de gedachte dat het klonen van mensen serieuze morele kwesties met zich meebrengt. Dat zal eerder iets geweest zijn in de trant van: “Zou de Quick nog open zijn?”, “Die Scarlett Johansson is een ferm wijf!” en “Waar staat mijn auto?”.
Waarover bij ons ten tijde van de release nauwelijks iets te doen was, maar wat op een aantal blogs uitgebreid werd becommentarieerd, is de immense hoeveelheid product placement in die film. Onder andere Puma en Calvin Klein passeren de revue, en de vermelding van Cadillac in de film leek me eerder een mini-reclameblok.

Ook Microsoft liet zich niet onbetuigd. Zo spelen de hoofdrolspelers een spelletje virtueel kickboxen waar ze iets minder virtuele blauwe plekken aan lijken over te houden via een VR-versie van de Xbox 360. En later in de film zie je ze een telefooncel binnenstappen met daarop een reuzegroot logo van MSN Search.

Maar wacht eens even? De film kwam uit in de zomer van 2005, nietwaar? En wat kondigden de billion dollar bollebozen uit Redmond enkele maanden later aan (op 1 november 2005, om precies te zijn)? Dat alle MSN-diensten, waaronder ook Search, voortaan… als Windows Live door het leven zouden gaan. MSN en Search hebben sindsdien nauwelijks nog iets met elkaar te maken. Met andere woorden: daar werden op hoogst efficiënte wijze een paar miljoen marketingdollars doorgesast. Product placement voor een dienst waarvan je nog geen half jaar later de naam verandert? Nee, hoor, met hun vision for the future is niks mis.

Schizofreen

Mijn dagelijkse bezigheden (en mijn nachtelijke eigenlijk ook) maken me tegenwoordig lichtjes schizofreen. Gisteren deed ik in de voormiddag een interview met de channel director van Dell (een oud-collega van bij Microsoft nota bene) en ging het over marktopportuniteiten, business models, certificiëring en acquisities. Enkele uren later zat ik recht tegenover Art Rooijakkers – de Nederlandse co-presentator van Roos Van Acker in Peking Express op VT4 – en hadden we het over kapotte iPhones, verdwenen digitale foto’s, wifi op onverwachte plaatsen en Nieuw-Zeelandse digikids.

Een béétje variatie is natuurlijk wel mooi in een job, maar als er zoveel mentale acrobatie bij komt kijken, zou je haast naar een beetje sleur beginnen te verlangen. Allez, een paar minuutjes toch…

Everybody WHAT?

Disclaimer: ik heb ooit nog voor de Dark Side gewerkt en hoewel mijn vertrek er niet bepaald harmonieus is verlopen, hou ik daar best goede herinneringen aan over en heb ik daar heel fijne mensen leren kennen. Af en toe kan ik weliswaar zelfs in mijn ondergoed nog een metaaldetector doen afgaan op de luchthaven (genant? bwah…), maar voor de rest is er maar weinig dat nog aan mijn lidmaatschap van de Borg herinnert…

Mijn voormalige vrienden lanceren binnenkort hun unified communications-oplossing, waar ze nogal veel van verwachten. Daar hoort natuurlijk een leuke website bij (gentlemen, start your silverlight), maar die heeft een beetje een ongelukkige url gekregen, vind ik toch:

http://everybody.knowsuc.be

Komaan zeg. Doen die erom, of zo? Of zet er niemand anders spontaan die “k” helemaal achteraan in plaats van vooraan dat middelste woord? Of willen ze gewoon – en eigenlijk niet al té subtiel – even tonen hoe machtig ze nog wel zijn, ook al heeft Neelie ze fluks in het kruis (en de kluis) gegrepen? Zo van: “Ok, het is mooi geweest. Nu gaat iedereen nog eens lekker slikken wat we ze door de strot rammen!”.

En dan zijn ze verwonderd dat hun favorability rating zo laag ligt en dat ze als “overly agressive” worden gepercipieerd. Du-huh!

Bruno Lee

Bruno stopt er weer mee. Wedden van niet? Bruno is de Bruce Lee van de blogosfeer. Zeg dat ik het gezegd heb.

Jobs op de Microsoft-campus

Tistezeggen: Fake Steve Jobs. Als het waar is, tenminste. Maar als het waar is, had ik daar verdomd graag bij geweest. Zou mijn badge nog werken? En kan iemand snel een vlucht naar Seattle voor me regelen?

Neelie Kroes leidt ons naar het paradijs!

Een standbeeld, en snel een beetje! Want heeft de ijzeren dame van Europa net niet die walgelijk misdadige… euh, misdaadorganisatie die Microsoft heet klein gekregen? Op de knieën, in het zand, toontje lager, enzovoort, enzoverder? Hoera! Nu wordt alles beter!

Nu zullen grote Amerikaanse ondernemingen wel twee keer nadenken voor ze misbruik gaan maken van hun dominante positie, hoor. Ik heb uit goede bron vernomen dat ze bij Apple nu al de code voor iTunes in een gelikt lettertype aan het zetten zijn, zodat ze die straks kunnen uitdelen aan al wie graag hun dominante positie als verkoopplaats van digitale muziek wil bedreigen. En hou deze site maar goed in de gaten, want daar zal Google naar verluidt binnenkort de algoritmes publiceren waarmee ze momenteel elke andere zoeksite in de schaduw stellen en daardoor bedrijven met aanvullende diensten tot deals kunnen dwingen waar alleen Google beter van wordt. Het paradijs is niet ver meer, beste gelovigen, geprezen zij Neelie Kroes!

Ik ben de laatste om Microsoft hier een beetje te zitten verdedigen – ik heb dat in het verleden al veel te vaak moeten doen. Dat bedrijf is een meedogenloos, hongerig, oncontroleerbaar monster dat zijn concurrenten verpulvert en oppeuzelt als het daar de kans toe krijgt, intussen het absolute maximale rendement uit zijn personeel perst en nietsontziend elke opportuniteit op hogere winsten achterna jaagt, kwijlend en grommend als een weerwolf met mond- en klauwzeer. Waarin het niets, maar dan ook niets verschilt met elke andere onderneming van hetzelfde kaliber, in om het even welke andere bedrijfstak, om het even welk land en met om het even wie aan het hoofd ervan. Niets om sympathie voor te hebben, dat spreekt voor zich, maar om er nu de baarlijke duivel van te maken, zoals Kroes en co de laatste jaren hebben gedaan, dat is pure volksverlakkerij. Er is bij mijn weten nog niemand gestorven omdat Media Player in Windows ingebakken zit, of wel?

Wat me aan deze zaak geweldig stoort, is dat de modale burger nu haast het gevoel heeft dat Neelie Kroes persoonlijk waakt over het welzijn van de Europese consument en ons eens zal beschermen tegen die vermaledijde Amerikaanse monopolisten en hun legertje walgelijke lobbyisten. Amehoela! Deze zaak is aanhangig gemaakt door enkele concurrenten van Microsoft, die daarvoor een al even vunzig legertje lobbyisten hebben ingeschakeld. De uitspraak is namelijk vooral een goede zaak voor… een handvol andere Amerikaanse multinationals, zoals Sun, IBM, Oracle, enzovoort. Wat zullen die blij zijn dat de Europese Commissie bestaat.

Hoe de modale consument er beter van zal worden, mag Neelie me altijd eens komen uitleggen. “Betere keuzemogelijkheden, meer research en innovatie, en lagere prijzen”, hoorde ik haar ik het televisienieuws vertellen. Even overlopen:

“Betere keuzemogelijkheden”? Nog betere besturingssystemen dan het alom bejubelde MacOS X? Waar? Waar?

“Meer research en innovatie”? Er is bij mijn weten maar één IT-bedrijf dat meer uitgeeft aan R&D dan Microsoft, en dat is IBM. Voor wie zich die onzalige episode nog herinnert: die hebben ooit OS/2 Warp op de wereld losgelaten. Ik krijg nog steeds koude rillingen als ik eraan terugdenk.

“Lagere prijzen”? Linux is verdorie gratis, en toch kopen de mensen nog liever Windows of MacOS X.

Ik ben overigens benieuwd welk besturingssysteem Neelietje op haar pc heeft draaien. En met welke software ze de nieuwsclips aan het bekijken is waarin ze heldhaftig met de scalp van Microsoft staat te zwaaien.

En de dossiers over de veel minder bekende bedrijven die door hun bedenkelijke praktijken nochtans levens in gevaar brengen of het milieu onherroepelijke schade toebrengen – met welke software zou ze die in een mapje stoppen waar alleen haar opvolger ze (hopelijk) ooit zal terugvinden?

The Battle of the Nerds – iedereen welkom!

Dus jij weet alles af van computers, zeg je? Wel, nu kan je dat ook eens bewijzen. Als je durft, tenminste…

Op 18 oktober organiseren mijn collega Stef Gyssels, adjunct-hoofdredacteur van Smart Business Strategies, en Tim Nagels van het PR-bureau Quadrant Communications (en voormalig hoofdredacteur van Business ICT),  namelijk een grootschalige ICT-quiz, met de steun van de BJIT (het clubje van de Belgische computerjournalisten). Een en ander vindt plaats in de Telenet-kantoren in Mechelen en wordt gepresenteerd door Peter Hinssen. De opbrengst gaat integraal naar de organisatie achter de cliniclowns, die plannen heeft om de succesvolle ziekenhuisbezoeken uit te breiden met een online-luik.

De ICT Quiz 2007 is volgens de initiatiefnemers de eerste “real-life” quiz over computer- en telecommunicatietechnologie. De vorige werden wellicht door robots en mainframes uitgevochten (stel u daarbij een zwartwit-versie van Transformers bij voor. Of zoiets.). Het is ook een volledig papierloze quiz – de teams moeten de vragen beantwoorden via een pc, waarop de quizsoftware draait. Alle antwoorden worden draadloos naar een centrale server gestuurd en daarop meteen verwerkt.

Ondanks het onderwerp – en de misdadig misleidende titel van deze posting – is de ICT Quiz 2007 niet (alleen) bedoeld voor nerds of techneuten. Alle vragen houden weliswaar verband met ICT, maar ze kunnen niettemin ook over sportevenementen, films, literatuur, muziek en geschiedenis gaan.

Meer moet je ongetwijfeld niet weten om meteen naar de website te trekken en je in te schrijven (met een secuur samengesteld team van in totaal vijf whizkids). Je vindt er ook een blog waarop je de aanloop kan volgen, en waarop je kan lezen dat onder andere Microsoft België al een team heeft ingeschreven. Nu, als dat geen  incentive is, dan weet ik het ook niet meer, hoor.