Perspectief

Ik stel tot mijn ontstentenis ontsteltenis (cfr. comments) vast dat wij intussen al bijna 2,5 jaar digitaal tv-kijken. Geen wonder dat het intussen al zo’n gewoonte geworden is. Ik vrees zelfs dat ik het al wat teveel gewoon ben. Als ik tegenwoordig elders iets op tv zie en ik heb een stukje gemist of iets niet goed begrepen, dan heb ik altijd de neiging om te vragen om eens terug te spoelen. Ook als ik bij de Chinees wacht op mijn bestelling, of bij vrienden die nog niet digitaal kijken, bijvoorbeeld.

Erger nog: ik heb dat ook met de radio. Als ik in de auto zit, dan let ik niet altijd goed op wat er wordt gezegd omdat ik ervan uit ga dat ik kan terugspoelen. En dan is het altijd even pijnlijk vaststellen dat die knop op mijn autoradio ontbreekt…

Nog even en ik heb het ook met mensen. “Tater maar door, vriend, als ik iets interessants hoor, spoel ik je wel terug.” Moet kunnen!

Vandaag in De Standaard:

Eén op vijf vrouwen niet vanzelf zwanger

 Ik kan me natuurlijk vergissen, maar volgens mij ligt dat cijfer nogal laag. Volgens mij geraakt 100% van de vrouwen niet “vanzelf” zwanger. (Bijbelse precendenten even buiten beschouwing gelaten wegens niet afdoende bewezen)

Statistiek, het is geen makkelijke stiel, zo blijkt nog maar eens.

Kan langdurig gebruik van een mobiele telefoon de temperatuur in je hersenen doen oplopen? Vast wel. Dat is zowat het enige waar de medische wereld en experts in elektromagnetische straling het over eens zijn. Kan de temperatuur in je hersenen oplopen door op een mooie zomerdag blootshoofds rond te lopen? Tuurlijk. Dat is het enige waar ik het met mijn vierjarig zoontje over eens ben. Kan de temperatuur in je hersenen flink oplopen door aankondigingen zoals die rond de E-Waves Phone Chip? Absoluut, maar daar is helaas geen kruid tegen gewassen.

Onder andere Luc Van Braekel  en Koen Vervloesem hadden daar vandaag al zinnige dingen over te vertellen op hun blogs. De kritische toon van hun posts staan in schril contrast met de berichten die ik hierover vandaag opving in de klassieke media – op een reportage in Terzake na. Een typische geval van zeurderige bloggers tegenover objectieve, serieuze journalistiek? Ik vrees dat er meer aan de hand is. Omega Pharma is geen kaartclubje en Marc Coucke is niet de eerste de beste. Om hem tegen te spreken, ben je dus best zeker van je stuk én goed voorbereid, en daar hadden de meeste journalisten gisteren duidelijk geen tijd voor. Wat wil je ook, als ze behalve deze aankondiging nog een drietal andere artikels of reportages moesten maken? En er meteen ook de foto’s bij maken, als het even kan, dank u vriendelijk? Hopelijk komt daar de komende weken nog wat beterschap in. Benieuwd wat men er bij DiskIdee over te melden zal hebben, bijvoorbeeld. En ik kijk uiteraard ook verwachtingsvol in de richting van mijn… euh, jongste oud-collega’s.

Vanuit PR-perspectief lijkt me deze lancering een gigantische gok. Omega Pharma heeft momenteel een degelijke reputatie, maar als deze chip pure kwakzalverij is – en daar ruikt het alleszins ferm naar – dan kan dat gevolgen hebben voor het hele bedrijf. Veel is er tegenwoordig niet nodig om wereldwijd aan de schandpaal te worden genageld. Het kan eigenlijk maar twee kanten uit: ofwel wordt Omega Pharma hierdoor wereldwijd gelanceerd, of wereldwijd geroyeerd… En een beschadigde reputatie herstellen, daar bestaan helaas geen wondermiddeltjes voor.

Helemaal gerust is Coucke er blijkbaar zelf niet op. In Phara had hij het opeens over “de potentiële schadelijke gevolgen van onverantwoord gsm-gebruik” noemt. Iemand bezwaar als als ik morgen een grote rol plakband op de markt breng als het wondermiddel tegen “de potentiële schadelijke gevolgen van onverantwoord woordgebruik”?

Update: De pret lijkt al voorbij… Zie hier.

Vrijdagavond gaan quizzen in de metropool Humbeek en zesde geëindigd. Ok, niet indrukwekkend, maar wij waren maar met drie, terwijl haast alle andere teams uit vijf leden bestond. We hebben nog overwogen om bij de jury te gaan pleiten om onze punten te mogen vermenigvuldigen met 1,6666666666667, maar dat was vóór we zagen met welke prijzen de winnaars naar huis zouden gaan…

Ach, quizzen, het is toch altijd wat. Schuldgevoel bijvoorbeeld (“Miljaar, dat had ik moeten weten!”), frustratie (“Ik Zou Het Duizend Keer Zeggen!”) en dorst (omdat je er al helemaal niets van bakt als je het op een zuipen zet). En koppijn, omdat honderden mensen de hele avond zo hard hun hersenen zitten te pijnigen dat Al Gore vaak persoonlijk komt klagen dat de zoiets de opwarming van de aarde aanzienlijk verergert.

Tijdens de quiz zelf zijn genante momenten ons gelukkig bespaard gebleven (de tip die ik enkele ex-collega’s van De Standaard aan de hand deed bleek bijvoorbeeld te kloppen, wat ons overigens een pint van die mannen opleverde – chique!). Maar tijdens de pauze beleefde ik helaas wel een persoonlijk “In mijn poep”-moment.

Ik wilde namelijk van de gelegenheid gebruik maken om te gaan plassen, maar vond aanvankelijk de toiletten niet. Een andere deelnemer was net als ik wat aan het rondkijken en we bespraken even de verschillende mogelijkheden. Gezamenlijk besloten we toen ons geluk – althans wat de toiletten betreft – een verdieping hoger te zoeken, wat een goed idee bleek. Even later stonden we naast elkaar aan de pissijnen, en om een ongemakkelijke stilte te vermijden, besloot ik de small talk wat verder te zetten.

“En, wil het een beetje lukken vanavond?”, vroeg ik achteloos.

“Goh, niet echt….”, stamelde hij. “Maar ik ben een tijdje geleden geopereerd en ik moet medicijnen nemen die euh…”

Ongeveer tegelijkertijd had hij door dat ik het eigenlijk over de quiz had, en besefte ik op mijn beurt dat hij probeerde te verklaren waarom er bij hem geen klaterende straal te horen was…

Je begrijpt vast dat wij daarna zwijgend onze business at hand hebben afgewerkt, en – zonder elkaar nog aan te kijken – stilletjes naar de veiligheid van de zaal beneden zijn gevlucht.

Quizzen, het is altijd wat.

Yup, Greenpeace heeft het mooi verknoeid. Hun aanval op Apple, meer bepaald hun beschuldigingen dat de iPhone nogal wat schadelijke en in Europa verboden producten zou bevatten, blijkt ongegrond.

Ik schrik er zelfs een beetje van, maar de auteur van dit artikel op The Register, deelt mijn mening wat betreft het opportunistische karakter van de bekendmaking van dat rapport.  Meer nog, volgens hem zou Greenpeace intussen hebben toegegeven dat er helemaal niets mis is met de iPhone. Veel schadelijke stoffen werden uiteindelijk niet gevonden en de verboden “phtalates” blijken volledig legaal te zijn bij de productie van gsm’s. Het twaalf pagina’s lange document waarnaar de auteur van het artikel op The Register naar verwijst, vind ik echter nergens terug en het oorspronkelijke artikel over het rapport staat nog altijd op de Greenpeace-website.

Een en ander is dus nog onder voorbehoud, maar het lijkt erop dat een populaire milieuorganisatie de komende maanden met de voet in het verband en ruikend naar kruitdampen zal rondstrompelen. En dat is jammer. Niemand kan ontkennen dat een organisatie als Greenpeace nuttig – meer nog: nodig – is, maar dan mogen ze hun geloofwaardigheid niet teveel meer op het spel zetten in hun zoektocht naar publicitair succes.

Bij de milieuorganisatie Greenpeace hebben ze het niet zo begrepen op Apple. Enkele maanden geleden haalden ze al uit naar de weinig milieuvriendelijke manier waarop Macs worden geproduceerd, vandaag is de iPhone aan de beurt. In een rapport nemen ze vooral het gebruik van stoffen als “phthalate plasticisers” op de korrel. Ik weet niet wat die dingen zijn, maar ze klinken alleszins niet erg appetijtelijk. In Europa zijn ze blijkbaar verboden bij de fabricatie van speelgoed – oeps, slecht nieuws voor de iPhone, dus. Grapjeuh! (Overigens is het een beetje vreemd dat men vooral bang is dat kinderen in aanraking komen met deze stoffen aangezien ze volgens de Greenpeace-wetenschapper vooral schadelijk zijn voor “de seksuele ontwikkeling van zoogdieren”. Die kleine deugnieten toch!)

Maar alle gekheid op een stokje: ik vraag me toch af of ze bij Greenpeace wel weten waar ze mee bezig zijn. Voor alle duidelijkheid: ik heb ontzettend veel sympathie voor deze organisatie en ben er zelfs lid van. Denk ik. (Die domiciliëringen toch, op den duur weet je niet meer welke goede doelen je allemaal steunt)

Je zou kunnen stellen dat Greenpeace ontzettend dapper is. Het opnemen tegen een bedrijf met zo’n cool imago als Apple is niet evident. Hun eerste aanval op Apple werd bovendien vrij adequaat gepareerd door Jobs’ PR-team: ze stelden dat Greenpeace nogal selectief is in de criteria die ze hanteren in het groene gehalte van bedrijven te bepalen. En dat ze op sommige vlakken veel milieuvriendelijker te werk gaan dan veel van hun concurrenten. Terecht of niet, die zát.

Je zou ook kunnen zeggen dat het verdomd leep was van Greenpeace om hun rapport vandaag bekend te maken, op Blog Action Day. Vandaag wordt elke blogger opgeroepen om iets te posten rond een topic dat met het milieu te maken heeft. Bij Greenpeace rekent men er wellicht op dat bloggers die om zo’n onderwerp verlegen zaten meteen iets hebben om over te schrijven als ze het rapport over de iPhone onder ogen krijgen. (Zelf had ik dat probleem natuurlijk niet. Ahum.)

Je zou kunnen zeggen dat het verdomd opportunistisch is van Greenpeace om uitgerekend de iPhone onder vuur te nemen, zowat het meest gehypete product van de afgelopen 203 jaar (juist, sinds de stoomtrein). Mediabelangstelling gegarandeerd! Honderden artikels en blogpostings van zowel iPhone-liefhebbers als iPhone-haters op Google! Parlementaire vragen (in landen waar ze een regering hebben)! Gegniffel in Redmond en in Finland. Waar overigens de geheime sponsors van dit rapport zitten, volgens enkele fervente en tegelijk flink paranoïde Apple-fans, die zich – excusez le mot – flink in de ballen gebeten voelen door Greenpeace. Maar dat – van die sponsoring, bedoel ik – lijkt me weinig waarschijnlijk.

Maar tenslotte zou je ook kunnen stellen dat Greenpeace zichzelf danig in de voet schiet door zo uit te halen naar Apple. Ik ga ervan uit dat hun doelpubliek de jongeren zijn die ook door Jobs & co zo slim worden bespeeld. En die jongeren zouden zich wel eens van Greenpeace kunnen wegkeren als men zich daar blijft profileren als de Don Quichote van de technologiesector. Op den duur kweek je een vrij negatief, prekerig, zelfs een beetje – hoe ironisch – giftig imago, dat door de snoodaards uit Cupertino overigens zeker in de verf zal worden gezet. Die organisatie gaat men dan afwegen tegen het bedrijf dat ons leven heeft verrijkt met de hipste mp3-speler van de planeet (de hipste, niet de beste, ok?) en ons nu ook hét ultieme hightech-statussymbool aan de hand wil doen.

Een gevaarlijk spelletje, met andere woorden. Zoals de iPhone, quoi. Grapjeuh!

The Cappaert Sisters zijn niet meer. Geen paniek: de zoetgevooisde zussen Annelies en Sarah liggen (nog) niet onder de zoden, maar ze zijn veranderd van groepsnaam. Rijkelijk laat, als je het mij vraagt: The Cappaert Sisters was ongetwijfeld gewoon een bijnaam die Jean Blaute hen op een gegeven moment heeft gegeven tijdens de opnames van het VTM-programma X Factor – enigszins verwijzend naar The Andrew Sisters, allicht – en was een even geschikte groepsnaam als de Porsche Paprika voor een automodel.

Maar nu heten ze dus A Butterfly Mind. A Butterfly Mind? Een van de twee zussen beweert dat ze iemand die uitdrukking ooit heeft horen gebruiken en dat ze is blijven hangen. Nu, voor zover ik weet, werd deze uitdrukking origineel en daarna geregeld gebruikt als een omschrijving voor de geniale, edoch buitensporig lichamelijk gehandicapte wetenschapper Stephen Hawking: “a butterfly mind trapped in a diving bell body”.

Als het Cappaert-meisje die omschrijving ooit ergens heeft opgepikt, dan stijgt ze weliswaar in mijn waardering (qua zangtalent en attitude zat het al snor met die meiden, vind ik), al blijft het een vreemde inspiratie voor de naam van een groepje dat – we moeten daar eerlijk in zijn – weinig toevoegt aan ons inzicht over het universum, de wisselwerking der dimensies, het ruimte-tijdcontinuüm en het onderhoud van elektrische rolstoelen. Ik vrees dus eigenlijk dat ze ooit iemand heeft misverstaan die over de film A Beautiful Mind bezig was. Met dat West-Vlaams kun je dat soort stoten tegenkomen, nietwaar? Niettemin: fijn groepje.

copyright foto van de zusjes Cappaert: Lieve Blanquaert

Al heel de dag ziek. Misschien iets opgedaan toen ik gisteren – In Mijn Eigen Huis! – werd aangevallen door een vleermuis. Nou ja, aangevallen, ze vloog gewoon wat rond nadat ze in volle snelheid dwars door een gesloten raam (met dubbel glas!) was gevlogen. Eigenlijk is dat ook niet waar (ik ijl, sorry); de kat heeft het beestje wellicht binnengebracht. Het is niet de eerste keer – geen flauw idee hoe ze erin slaagt die kerels te vangen. Rap vliegen dat die kunnen!

In elk geval stond ik gisteren weer met een badlaken te zwaaien op de overloop en in de living om het diertje naar buiten te jagen, door de wijd openstaande tuindeuren. Dat vertikte dit exemplaar echter met veel overtuiging, maar gelukkig was hij na verloop van tijd zo uitgeput dat ik hem gewoon van het plafond kon plukken.

Misschien heb ik dus een kou gevat door ‘s avonds laat in mijn T-shirtje rond te lopen met alle deuren open, ik weet het niet. Misschien heeft het monster me gebeten en verander ik nu geleidelijk aan in een vleermuis. Cool. Heb altijd al eens aan het plafond willen hangen & do the wild thing. Eat your heart out, Kama Sutra connoisseurs!

De bewijzen:

Niet bepaald National Geographic-materiaal, ik weet het, maar PROBEER JIJ MAAR EENS ZO’N BEEST DEFTIG TE KADREREN EN TE BELICHTEN ALS HET MET EEN ROTVAART ROND JE OREN FLADDERT! (Sorry, de koorts weer. Tijd om naar bed te gaan.).