Perspectief

Kan langdurig gebruik van een mobiele telefoon de temperatuur in je hersenen doen oplopen? Vast wel. Dat is zowat het enige waar de medische wereld en experts in elektromagnetische straling het over eens zijn. Kan de temperatuur in je hersenen oplopen door op een mooie zomerdag blootshoofds rond te lopen? Tuurlijk. Dat is het enige waar ik het met mijn vierjarig zoontje over eens ben. Kan de temperatuur in je hersenen flink oplopen door aankondigingen zoals die rond de E-Waves Phone Chip? Absoluut, maar daar is helaas geen kruid tegen gewassen.

Onder andere Luc Van Braekel  en Koen Vervloesem hadden daar vandaag al zinnige dingen over te vertellen op hun blogs. De kritische toon van hun posts staan in schril contrast met de berichten die ik hierover vandaag opving in de klassieke media – op een reportage in Terzake na. Een typische geval van zeurderige bloggers tegenover objectieve, serieuze journalistiek? Ik vrees dat er meer aan de hand is. Omega Pharma is geen kaartclubje en Marc Coucke is niet de eerste de beste. Om hem tegen te spreken, ben je dus best zeker van je stuk én goed voorbereid, en daar hadden de meeste journalisten gisteren duidelijk geen tijd voor. Wat wil je ook, als ze behalve deze aankondiging nog een drietal andere artikels of reportages moesten maken? En er meteen ook de foto’s bij maken, als het even kan, dank u vriendelijk? Hopelijk komt daar de komende weken nog wat beterschap in. Benieuwd wat men er bij DiskIdee over te melden zal hebben, bijvoorbeeld. En ik kijk uiteraard ook verwachtingsvol in de richting van mijn… euh, jongste oud-collega’s.

Vanuit PR-perspectief lijkt me deze lancering een gigantische gok. Omega Pharma heeft momenteel een degelijke reputatie, maar als deze chip pure kwakzalverij is – en daar ruikt het alleszins ferm naar – dan kan dat gevolgen hebben voor het hele bedrijf. Veel is er tegenwoordig niet nodig om wereldwijd aan de schandpaal te worden genageld. Het kan eigenlijk maar twee kanten uit: ofwel wordt Omega Pharma hierdoor wereldwijd gelanceerd, of wereldwijd geroyeerd… En een beschadigde reputatie herstellen, daar bestaan helaas geen wondermiddeltjes voor.

Helemaal gerust is Coucke er blijkbaar zelf niet op. In Phara had hij het opeens over “de potentiële schadelijke gevolgen van onverantwoord gsm-gebruik” noemt. Iemand bezwaar als als ik morgen een grote rol plakband op de markt breng als het wondermiddel tegen “de potentiële schadelijke gevolgen van onverantwoord woordgebruik”?

Update: De pret lijkt al voorbij… Zie hier.

copyright: Stadsmagazine / F-Twee / niet Bart Cloet, zoals hier eerst stond, maar wel dus de evenmin te versmaden Anne Deknock

Om naar uit te kijken: Gent in de sjakosj (ondanks de enigszins lullige projectnaam). Dat is een samenwerking van Stad Gent met Siruna (het vroeger Mobixx), een spin-off van het IBBT (op hun beurt bekend als niet-onverdienstelijk kwissersteam, héhé). 

Hiermee zou je met een “gewone” gsm moeten kunnen “surfen”. Op die manier kan je bijvoorbeeld op zoek naar beschikbare parkeerplaatsen, gegevens over evenementen, de openingsuren van winkels, de wachtdiensten van apothekers, enzovoort. Dat zou bovendien niet meer mogen kosten dan één sms-bericht per surfsessie. Dat meldde het Gentse Stadsmagazine vorige maand. 

Hoe een en ander precies in zijn werk gaat – en vooral: eruit zal zien – is nog altijd niet helemaal duidelijk, maar dit lijkt me alleszins een verdienstelijke poging om de enige barrière te slopen tussen de gigantische schatkamer aan informatie die het internet heet en de modale consument: de apparatuur.

Zelf ben ik de voorbije jaren lichtjes verslaafd geraakt aan smartphones, maar ik begrijp best dat niet iedereen het een zinnig idee vindt om honderden euro’s neer te tellen voor een toestel dat zwaarder en groter is dan een gewone gsm, na amper een dag opnieuw moet worden opgeladen, zowaar al eens durft vastlopen en je er voortdurend aan herinnert dat er weer een pak nieuwe e-mails zijn binnengelopen…

Een quizje: welke BA (Bekende Amerikaan) stuurde onlangs dit bericht de wereld in via Twitter?

Thinking about adopting a dalmation and getting a saddle.

Je kunt kiezen uit:

- Lance Armstrong
- Sarah Palin
- John McCain
- Barack Obama
- Gary Coleman
- Britney Spears
- Stephen Fry

In een echte quiz zou het waarschijnlijk een nek-aan-nek-race worden tussen Sarah Palin en Britney Spears (al kan ik me voorstellen dat een aantal deugnieten hun geld op Stephen Fry zouden durven zetten), maar het juiste antwoord is: Gary Coleman. Wie na 1970 is geboren – nét van de tiet af, met andere woorden – zal zich wellicht afvragen wie Gary Coleman is, maar daar dient Wikipedia dus voor. Ik ken hem eigenlijk alleen van de serie Diff’rent Strokes, bij ons – ik denk op een Nederlandse zender – te zien onder de titel Arnold. Dat was een enorm succes in die tijd, maar daarna is het van kwaad tot erger gegaan met het kindsterretje. De laatste jaren kwam hij enkel in de pers in verband met rechtszaken, zijn drankverslaving, zijn ietwat onprecieze rijstijl, zijn echtscheiding (die op tv werd uitgezonden!), enzovoort.

Maar nu is hij terug, op Twitter dan nog. Al is het allesbehalve zeker of het wel om de echte Gary Coleman gaat. Mocht dat zo zijn, dan is hij wel de koning van de zelfspot. Enkele van zijn meest recente berichten:

I’m auditioning to be a Chipmunk! In the bag because I’m actual size.

Boy did I wake up on the wrong side of the toddler bed this morning.

I once drank my weight in beer! It took like..THREE cans!

Na een berichtje op En Nu Even Ernstig ben ik een paar twitterende celebs beginnen “volgen”. Maar dat levert helaas niet veel op. De twitterende Lance Armstrong is wellicht wel de echte, maar helaas veel minder grappig dan Gary Coleman – om niet te zeggen: oersaai. Vaak dingen als “Had a great livestrong ride today. Taylor and I hammered it.” Of “Hit the gym, rode for a bit, checked out the new LAF world HQ (done year-end) and now getting the kids!!”. Oh well, het is natuurlijk zijn job niet om boeiend te zijn (en dat zijn mijn tweets ook vast niet).

Britney Spears is blijkbaar ook de echte, maar het lijkt er sterk op dat een of ander pr-mannetje haar handjes vasthoudt. “Had a great day! Just put the babies down for bed. We were able to sneak out and get halloween costumes.” En dat soort dingen. Ideaal om het beeld van de foute moeder wat bij te stellen, met andere woorden. Sommige van haar berichtjes worden bovendien gepubliceerd door iemand van “Team Brit”. Flauw…

De boeiendste BT (Bekende Twitteraar) is zonder twijfel Stephen Fry, die een halve wereldreis aan het maken voor een documentaire over verdwijnende kruiden (of wat bedoelt hij met “disappearing species”? ). Overal waar zijn gsm een signaal opvangt, stuurt hij Tweets. Af en toe slaagt hij er ook in zijn droge humor in zo’n berichtje te stoppen.

Snakes, a chameleon, three leaf-tailed geckos: the best jungle I’ve ever been in. Nosy Mangabe rocks.

Lawks what a day, I’m on the 4th biggest island on earth, over 80% of whose plant life is unique and I’ve been talking about Ross and Brand!
(verwijzend naar de perikelen rond Jonathan Ross en Russel Brand) 

Ah me! Just had a foot massage. Head massage in the morning, foot in the evening. Should have had a tummy rub at lunchtime…

Ronduit ontgoochelend zijn de Twitter-activiteiten van de protagonisten in de strijd om het Witte Huis. Obama – of beter: iemand uit zijn team – laat gewoon geregeld weten waar hij zal spreken en hoe je de toespraak kunt volgen.

In Des Moines, IA “Early Vote for Change” rally. Watch it live at http://my.barackobama.com/livestream

Het team van Sarah Palin doet doorgaans net hetzelfde, afgewisseld met berichtjes waarin allerlei vaags wordt geïnsinueerd over Obama. De tweets van McCain zijn gewoon nog erger: die gaan bijna allemaal over Obama. “Hij” stuurt vooral links naar commentaren van ongetwijfeld ultraconservatieve politieke analisten die hun gal spuwen over McCains tegenstander. Zielig, gewoon.

Moraal van het verhaal: wie dacht dat hij via Twitter iets (boeiends) te weten zou komen over onze bekende medemens, komt negen op de tien keer bedrogen uit. Maar wie had eigenlijk iets anders verwacht?

Ik heb enorm veel respect voor de lezers van De Standaard. Wellicht zijn het de meest intelligente, kritische en weerbarstige lezers die de Vlaamse media moeten trotseren.

En daarom begrijp ik niet waarom ze de iPhone van Apple hebben verkozen tot Product van 2007. Van de circa 10.000 deelnemers heeft zowat een derde op Steve Jobs’ nieuwste speeltje gestemd. Wellicht heeft nog geen derde daarvan ooit al eens een iPhone van dichtbij gezien, laat staan gebruikt. Met andere woorden: ze hebben hun oordeel volledig gebaseerd op wat er in de pers en op blogs over het ding werd geschreven. Leesvoer genoeg, natuurlijk, maar helaas zijn heel wat van die artikels en blogpots geschreven door mensen die nog geen iPhone van een afstandsbediening kunnen onderscheiden.

Begrijp me niet verkeerd: de iPhone is een knap toestel, maar ook niet meer van dat. Net zoals de iPod geen onaardige mp3-speler is. Het succes van die dingen, hun status als cultureel fenomeen, is buiten alle proporties. Het zijn wereldwijde hypes, die voor een deel gevoed worden door Apple zelf, maar zelf de meest gewiekste pr-afdeling ter wereld is niet in staat om zoiets zonder hulp voor mekaar te krijgen. Om een of andere reden doet een groot deel van de wereld gewillig – en onbezoldigd – mee.

Voortdurend wordt het strakke design van de toestellen geloofd. Het is symptomatisch voor deze oppervlakkige tijden dat we alles ok vinden dat er goed uitziet – zie ook, ik zeg maar wat: Goedele Wachters – en daarbij enthousiast de ogen dichtknijpen voor mogelijke gebreken. Wie met de iPhone bijvoorbeeld probeert te surfen, is daarna bijvoorbeeld spontaan geneigd om die “i” eraf te krabben, want om het internet te verkennen, zijn veel betere alternatieven voorhanden. (Welke letters je van Goedele Wachters zou willen afkrabben, kan ik je helaas niet vertellen, want haar heb ik nog niet onder handen kunnen nemen.)

Het gebruiksgemak is uiteraard wel een terechte troef (van de iPhone, welteverstaan, en wil je nu eens ophouden over Goedele Wachters?) , maar is dat voldoende om product van het jaar te worden? Nokia heeft in de N95 zowaar een gps-apparaat ingebouwd - een veel indrukwekkender prestatie, als je het mij vraagt – maar dat toestel wordt niet eens genomineerd. De Nintendo Wii heeft de grote massa op een totaal andere manier naar computerspelletjes doen kijken, maar moet het afleggen tegen een gsm die er niet onaardig uitziet.

“Don’t believe the hype”, luidt de wijze raad die Public Enemy ons zo’n twintig jaar geleden al aan de hand deed. Wedden dat het niet in Steve Jobs’ playlist staat?

Normaal gezien zou er vandaag in Job@ een interview moeten staan dat ik heb afgenomen van Kristof Van den Branden van La Mosca. Dat is de geestelijke vader van The Target, het gps-gsm-spel dat je tot voor kort enkel in Gent en Antwerpen kon spelen, maar binnenkort in heel wat meer steden. Afgelopen donderdag maakte hij ook bekend dat je binnenkort ook in een aantal Nederlandse steden virtuele gangsters en flikken tegen het lijf zult lopen.

Hoewel we voor Windows Vista Magazine al in mei iemand een artikel hadden laten maken over The Target, had ik Kristof zelf nog nooit ontmoet. Tot ik hem een paar weken geleden tegenkwam op een – overigens belabberd – seminarie van MediaNet Vlaanderen over “mobile entertainment”.’t Is te zeggen: ik liep er een van mijn buren tegen het lijf en dat bleek Kristof te zijn. We wonen nauwelijks vijf huizen van elkaar (ok, sommige daarvan zijn vrij groot).

Kristof is een typevoorbeeld van de zeldzame mensensoort die zich ondernemer mag noemen. Een paar jaar geleden was hij nog webproducer bij wat toen nog de VRT-zender TV1 was (nu dus één), maar hij trapte het daar af om een bedrijfje op te richten dat zijn idee in werkelijkheid moest omzetten – een redelijk wacky idee voor een soort gezelschapspel waarbij je gsm’s en gps-apparaten nodig had, waarmee je dan in de stad een soortement scoutsspel beleeft. Wist hij toen al dat de geek-cultuur volledig zou doorbreken en dat je tegenwoordig helemaal niet meer beschaamd moet zijn om fijne wetenswaardigheden over je smartphone rond te strooien (met mate, uiteraard…), tijdens een etentje je digitale fotocamera kunt bovenhalen (“’t is voor mijn blog) en wildvreemden kunt vragen of ze “op LinkedIn zitten”? In elk geval: dat wacky idee is goed op weg om een groot succes te worden.

Ik heb ergens gelezen dat maar drie procent van de Vlamingen als ondernemer door het leven gaat. Als ik zo eens honderd mensen voor de geest haal die ik ken, zullen er daar inderdaad niet meer dan drie met een eigen bedrijfje bij zitten, denk ik. En de rest, ondergetekende inbegrepen? Loonslaven, ambtenaren en professionele nietsnutten. Is dat het dynamische Vlaanderen dat zo schril contrasteert met het duffe Wallonië? Broekschijters zijn we, zo zit dat. Toen ik vorig jaar een relatief royale, maar daarom niet minder onaangename stamp onder de kont had gekregen van Mickeysoft, heb ik ook – heel even – gedacht dat dit het ideale moment was om “iets op mijn eigen te beginnen”. Maar hoe gaat dat? Je hebt twee kleine kindjes, een hypotheek, een gekneusd zelfvertrouwen, en aanbiedingen die dat zelfvertrouwen weer wat herstellen. Ik herinnerde me ook dat ik een blauwe maandag eens freelancejournalist ben geweest, en dat mijn inkomsten in die tijd letterlijk schommelden van amper 25.000 frank (bruto!) tot (heel af en toe) 250.000 frank per maand. Met andere woorden: ik ben op commercieel vlak evenveel waard als Koen Crucke in de ring van een Pro Wrestling-wedstrijd. De kans dat ik binnen de kortste keren een van mijn kinderen op eBay zou moeten zetten, was niet gering.

Daarom heb ik des te meer bewondering voor echte ondernemers als Kristof. En Natalie, een goede vriendin (allez, ex-lief, maar dat is een ander verhaal), die na enkele erbarmelijke ervaringen als loonslaaf de stap heeft gezet om zelf iets te beginnen. Klinkt allemaal erg avontuurlijk én bevredigend, want elke stap die je zet, is er een die je helemaal aan jezelf hebt te danken. Ben dus een tikkeltje jaloers. Godspeed y’all, dappere lui!

 UPDATE: Het interview is deze week om een of andere reden niet verschenen. Volgende week meer succes!

Yup, Greenpeace heeft het mooi verknoeid. Hun aanval op Apple, meer bepaald hun beschuldigingen dat de iPhone nogal wat schadelijke en in Europa verboden producten zou bevatten, blijkt ongegrond.

Ik schrik er zelfs een beetje van, maar de auteur van dit artikel op The Register, deelt mijn mening wat betreft het opportunistische karakter van de bekendmaking van dat rapport.  Meer nog, volgens hem zou Greenpeace intussen hebben toegegeven dat er helemaal niets mis is met de iPhone. Veel schadelijke stoffen werden uiteindelijk niet gevonden en de verboden “phtalates” blijken volledig legaal te zijn bij de productie van gsm’s. Het twaalf pagina’s lange document waarnaar de auteur van het artikel op The Register naar verwijst, vind ik echter nergens terug en het oorspronkelijke artikel over het rapport staat nog altijd op de Greenpeace-website.

Een en ander is dus nog onder voorbehoud, maar het lijkt erop dat een populaire milieuorganisatie de komende maanden met de voet in het verband en ruikend naar kruitdampen zal rondstrompelen. En dat is jammer. Niemand kan ontkennen dat een organisatie als Greenpeace nuttig – meer nog: nodig – is, maar dan mogen ze hun geloofwaardigheid niet teveel meer op het spel zetten in hun zoektocht naar publicitair succes.

Bij de milieuorganisatie Greenpeace hebben ze het niet zo begrepen op Apple. Enkele maanden geleden haalden ze al uit naar de weinig milieuvriendelijke manier waarop Macs worden geproduceerd, vandaag is de iPhone aan de beurt. In een rapport nemen ze vooral het gebruik van stoffen als “phthalate plasticisers” op de korrel. Ik weet niet wat die dingen zijn, maar ze klinken alleszins niet erg appetijtelijk. In Europa zijn ze blijkbaar verboden bij de fabricatie van speelgoed – oeps, slecht nieuws voor de iPhone, dus. Grapjeuh! (Overigens is het een beetje vreemd dat men vooral bang is dat kinderen in aanraking komen met deze stoffen aangezien ze volgens de Greenpeace-wetenschapper vooral schadelijk zijn voor “de seksuele ontwikkeling van zoogdieren”. Die kleine deugnieten toch!)

Maar alle gekheid op een stokje: ik vraag me toch af of ze bij Greenpeace wel weten waar ze mee bezig zijn. Voor alle duidelijkheid: ik heb ontzettend veel sympathie voor deze organisatie en ben er zelfs lid van. Denk ik. (Die domiciliëringen toch, op den duur weet je niet meer welke goede doelen je allemaal steunt)

Je zou kunnen stellen dat Greenpeace ontzettend dapper is. Het opnemen tegen een bedrijf met zo’n cool imago als Apple is niet evident. Hun eerste aanval op Apple werd bovendien vrij adequaat gepareerd door Jobs’ PR-team: ze stelden dat Greenpeace nogal selectief is in de criteria die ze hanteren in het groene gehalte van bedrijven te bepalen. En dat ze op sommige vlakken veel milieuvriendelijker te werk gaan dan veel van hun concurrenten. Terecht of niet, die zát.

Je zou ook kunnen zeggen dat het verdomd leep was van Greenpeace om hun rapport vandaag bekend te maken, op Blog Action Day. Vandaag wordt elke blogger opgeroepen om iets te posten rond een topic dat met het milieu te maken heeft. Bij Greenpeace rekent men er wellicht op dat bloggers die om zo’n onderwerp verlegen zaten meteen iets hebben om over te schrijven als ze het rapport over de iPhone onder ogen krijgen. (Zelf had ik dat probleem natuurlijk niet. Ahum.)

Je zou kunnen zeggen dat het verdomd opportunistisch is van Greenpeace om uitgerekend de iPhone onder vuur te nemen, zowat het meest gehypete product van de afgelopen 203 jaar (juist, sinds de stoomtrein). Mediabelangstelling gegarandeerd! Honderden artikels en blogpostings van zowel iPhone-liefhebbers als iPhone-haters op Google! Parlementaire vragen (in landen waar ze een regering hebben)! Gegniffel in Redmond en in Finland. Waar overigens de geheime sponsors van dit rapport zitten, volgens enkele fervente en tegelijk flink paranoïde Apple-fans, die zich – excusez le mot – flink in de ballen gebeten voelen door Greenpeace. Maar dat – van die sponsoring, bedoel ik – lijkt me weinig waarschijnlijk.

Maar tenslotte zou je ook kunnen stellen dat Greenpeace zichzelf danig in de voet schiet door zo uit te halen naar Apple. Ik ga ervan uit dat hun doelpubliek de jongeren zijn die ook door Jobs & co zo slim worden bespeeld. En die jongeren zouden zich wel eens van Greenpeace kunnen wegkeren als men zich daar blijft profileren als de Don Quichote van de technologiesector. Op den duur kweek je een vrij negatief, prekerig, zelfs een beetje – hoe ironisch – giftig imago, dat door de snoodaards uit Cupertino overigens zeker in de verf zal worden gezet. Die organisatie gaat men dan afwegen tegen het bedrijf dat ons leven heeft verrijkt met de hipste mp3-speler van de planeet (de hipste, niet de beste, ok?) en ons nu ook hét ultieme hightech-statussymbool aan de hand wil doen.

Een gevaarlijk spelletje, met andere woorden. Zoals de iPhone, quoi. Grapjeuh!