Perspectief

Wat onderscheidt een goede foto van een mislukt exemplaar? Er zijn uiteraard een handvol technische vereisten: is de belichting goed, staat het onderwerp scherp in beeld, heb je de juiste witbalans gekozen, enzovoort. Maar minstens even belangrijk, zeker bij portretten, is dat het onderwerp goed opgesteld staat. Als je daar niet genoeg aandacht aan besteedt, kan dat zware gevolgen hebben…

Met dank aan collega R. (intussen ook hier gevonden)

Zou je soms ook niet willen dat je bril een ingebouwde camera had waarmee je alles kon vastleggen wat je zag? Als er iets opmerkelijks gebeurt, zou je dan – uiteraard via een apparaatje dat je altijd moet bijhebben – gewoon even kunnen terugspoelen en het beeld dat je was opgevallen ergens bewaren. Als ik me niet vergis, wordt hier effectief ook aan gewerkt, al kan ik me echt niet meer herinneren waar ik hier ooit over heb gelezen.

Intussen dient de camera op mijn gsm maar als mijn derde oog. Dat heeft me al heel wat leuke kiekjes van de kids opgeleverd, die ik zeker zou hebben gemist als ik enkel een gewoon fototoestel had. En ik zou zeker deze beelden niet hebben gemaakt:

Is het kunst? Of medewerkers van een of andere stadsdienst die gewoon naar huis zijn gegaan toen hun uren erop zaten? Hoedanook, een paar dagen geleden stond deze vreemde installatie tussen de gebouwen van Het Volk. Best wel mooi, hoor.

Hoe spreek je Pools? Gewoon overal ‘-ski’ achter hangen, natuurlijk. En een pakjesdienst in het Pools heet dus…? Juist.

De jeugdwerking heeft de hele zomer de kinderen uit de wijk beziggehouden. Hun korte reglement (twee items) zijn misschien iets voor het volgende rondje communautair overleg? (disclaimer: ik ben geen rabiate aanhanger van de Vlaamsche Zaak, maar als ze zich gedragen, mogen andere mensen dat wat mij betreft wel best zijn)

Zwijgen is zilver, spreken is goud. En bloggen? Geen Olympische discipline, hoop ik, of ik was al lang gediskwalificeerd. Acht weken stilte, begot – ben ik niet beschaamd? Welnee. Wie heeft me gemist? Wie heeft me gebeld, gemaild, ge’sms’t, gemessenget, opgezocht, laten opsporen? Zo’n zorgwekkende verdwijning was het blijkbaar niet. Of ik heb lezers met veel vertrouwen in mij. Of luie, onverschillige lezers, dat kan ook, natuurlijk.

Maar laten we de koe bij de horens vatten en meteen naast een gegeven paard zetten. BVLG heeft me namelijk een blog award toegekend – weliswaar eerder ter aansporing dan als beloning van een weergaloze prestatie – en het zou niet schoon van mij zijn om zijn vertrouwen te beschamen, natuurlijk. Vandaar deze verrijzenis.

Ik ben blijkbaar niet de enige. An blijft dapper zwijgen over haar meisjes, maar is in een andere gedaante teruggekeerd naar de blogwereld. Een seksistisch initiatief, daar kunnen we doorgaans niet mee lachen, maar wel interessant. Als je geïnteresseerd bent in fotografie, tenminste.

Nog een ex-collega die aan het bloggen is geslaan, is… euh, Maya, zoals ze haar alter ego heeft gedoopt. Ze levert geregeld leuke verhaaltjes af, en fans van kolderieke kinderpraat (dat is pas een naam voor een blog) zijn hier ook al aan het juiste adres. Als iemand die je kent plots voor zichzelf en haar gezin andere namen gebruikt, komt dat behoorlijk onwennig over. Maar ik begrijp het ergens wel. Ik heb ook de namen van mijn vriendin en onze kinderen nog nooit gebruikt (ook al omdat ik weet dat la mama daar maar matig op gesteld is…). Lastig, hoor, aangezien we niet getrouwd zijn, kan ik haar niet eens omschrijven als “mijn wijf”. Ach, ieder huisje…

Dat is overigens niet eens de ergste vorm van zelfcensuur die ik hanteer. Je moest eens weten waarover ik allemaal niet blog! Hier wordt danig op de lip gebeten. Paragrafen sneuvelen als wereldrecords op de Olympische Spelen. Geniale invallen stranden op een zucht van de server. Dat is overigens zowat de voornaamste reden waarom het hier de voorbije maanden zo stil is geweest. Heeft het wel zin om ermee door te gaan als het dan toch met de handrem op gebeurt? Het oordeel van de jury is nog steeds hangende, maar ik ben voorlopig vrij op borgtocht. We zien wel…

Tijd vinden om eens wat gedachten samen te rapen en in vlot verteerbare lectuur te gieten, is natuurlijk een ander probleem. Wat dat betreft, sta ik er over enkele weken misschien wat beter voor. Ik ga namelijk nog eens van werk veranderen. Zo’n typisch offer you can’t refuse, vrees ik. Enkele weken geleden – op een heel hete dag die eindigde in een hels onweer – nodigde de baas van het pr-bureau Quadrant Communications (voor alle duidelijkheid: niet deze jongens) me uit om een pint te gaan drinken, en voor ik het wist, lag daar een mooi voorstel voor mijn neus. Alleen al het feit dat ze in Gent gevestigd zijn, was eigenlijk al voldoende. En het kantoor is zo dicht bij de deur dat ik er in geval van nood zelfs te voet naartoe kan. Het feit dat ik enorm geloof in hun manier van werken – zij waren het externe bureau waar Microsoft mee werkte toen ik daar nog PR deed – en al mijn toekomstige collega’s al vrij tot enorm goed ken, speelt natuurlijk ook in hun voordeel. Ik kijk er echt naar uit, al vind ik het doodjammer dat mijn tijd op de planeet Minoc er bijna op zit. (Ja, Sir Buddhard, ik weet dat Minoc een wereld is en geen planeet, maar het klinkt wel als een andere planeet, niet?) Het is daar zo’n toffe club en er zit daar zoveel talent bijeen – en dat zeg ik echt niet omdat ik daar nog terug naartoe moet om allerlei verhalen en interviews te pitchen  – maar qua timing konden we het wellicht niet slechter hebben getroffen. En Turnhout lijkt soms ook wel op een andere planeet, zeker als je weer maar eens een eeuwigheid staat aan te schuiven in het verre van idyllische Waasland…

Blijft enkel nog de vraag: wie verdient er nog een Brilliante Bloggio of zo? (Schorzio!) Ik heb niet altijd gecontroleerd of onderstaande genomineerden de prijs al eerder hadden gekregen, en het kan me ook eerlijk gezegd gene ene moer schelen als jullie er iets mee doen of niet (mijn vorige ervaring met blogstokjes heeft me niet bepaald veel enthousiaster gemaakt voor dit soort praktijken), maar dit is gewoon een bedankje voor het leesplezier.

- Andhi.be (kan wel een hart onder de riem gebruiken, dacht ik zo)
- ‘Cross The Breeze (wie van Mustangs houdt, kan niet slecht zijn)
- De Graeve & Dochters (geen familie, wel verwant)
- Picchicks (verdient de prijs voor de strijdlust)
- Public Related (een van de weinige PR-mensen die fijn – maw: niet-academisch – bloggen)
- Stoffel’s Place (is zo vriendelijk om te berichten over De Vijand)
- Suits You (een aanmoedigingsprijs)

Knock ‘em dead.

Misschien niet de P-Magazine waaraan je eerst dacht, maar er zijn wel meer koeien die Bella heten, nietwaar? Mooie online editie, met plaatjes om op te geilen…

copyright foto: Wim Danneels / De Standaard

Het is een schande. Weerwolven (elke maandag veel te laat op Canvas) is intussen al wekenlang bezig en ik heb nog niet één poging gedaan om de kijkcijfers tot duizelingwekkende hoogtes te doen stijgen. Als alle bezoekers van mijn blog de volgende keer kijken, zal de studiedienst van de VRT ’s anderendaags weliswaar geen fenomenale piek zien verschijnen, maar toch…

Nog een grotere schande: waar blijven de paginalange interviews met Dimitri Van Zeebroeck, de maker van dit weergaloze programma? De grootste onnozelaar die opduikt in een derderangs – en vaak ook derdehánds – tv-concept, krijgt meteen en microfoon onder de neus geschoven, maar Van Zeebroeck, met voorsprong de meest getalenteerde tv-maker van zijn generatie, hoor of zie je nergens.

Ik mocht hem zelf ooit, in 2004, eens interviewen voor De Standaard, en dat werd een gezellig gesprek (de link werkt enkel voor abonnees van DS Online, sorry) in een Antwerpse volkscafé waar de pintjes nog 1 euro kostten, en soep (mét brood) 2,5 euro. Een tijdje later sprak ik hem nog eens (opnieuw enkel voor abonnees) en zowaar, nu ik dat artikel nog eens herlees, werd daarin zijn overstap van Kanaaltwee, waarvoor hij toen nog De Dag maakte, naar Canvas al aangekondigd. Ik citeer:

Van Zeebroecks aanpak krijgt navolging. In Villa politica was afgelopen vrijdag een reportage te zien waarin premier Guy Verhofstadt door een tweemansploeg met een kleine digitale videocamera gevolgd werd. Deze fly-on-the-wall-stijl zou wel eens een nieuwe rage kunnen worden op de Vlaamse televisie. Zouden ze dan aan de Reyerslaan niet beter het origineel in huis halen? ,,Ik heb geen exclusiviteitsovereenkomst met Kanaaltwee”, zegt Van Zeebroeck. ,,Ik ben nu formats aan het ontwikkelen en het zou best kunnen dat ik daar ook met de mensen van Canvas over zal praten.”

‘Nuff said. Dat was dus in 2004. We zijn nu vier jaar verder. Dat heeft dus véél te lang geduurd. Aan dit tempo maakt Van Zeebroeck pas in 2012 iets voor één, waardoor eindelijk iedereen zal doorhebben wat deze gast in zijn mars heeft.
 
Twee afleveringen uit Weerwolven zijn me bijgebleven, te beginnen met de aflevering met JMH Berckmans. Ok, een groot deel van het programma verkocht hij zatte praat, maar het was wel boeiende zatte praat, poëtische zatte praat zelfs! En tussendoor kreeg je toch een beetje toegang tot het wondere universum waarin deze schrijver dapper standhoudt. Alles in Weervolven is pikdonker en korrelig, maar de mentale littekens van Berckmans kwamen duidelijk in beeld. Zoals elke alcoholicus heeft Berckmans een personage gecreëerd dat hij aan de buitenwereld toont, en dus is het per definitie al hopeloos om te proberen er een authentiek portret van te maken. Maar dit kwam volgens mij verdomd dicht in de buurt. En dan heb ik het nog niet over de beelden gehad! Van Zeebroeck is eigenlijk een fotograaf, en dat is eraan te merken. Eigenlijk maakt hij gewoon portretten met een videocamera in plaats van een fototoestel. Zeker de vertraagde zwartwitbeelden zijn eigenlijk zachtjes bewegende prachtfoto’s.

Ook de aflevering met Eyskens sprong eruit, vond ik (en Dwarskijker in Humo ook, merkte ik van de week). Ik heb dat altijd al een bedenkelijke figuur gevonden (Eyskens, niet Dwarskijker). Héél intelligent, dat wel, maar een tsjeef tot in het diepste van zijn ongetwijfeld oranje bloedcellen. Glad, sluw, vals: in die termen dacht ik over de man. Nu ik de reportage in Weerwolven heb gezien eigenlijk nog altijd, maar toch is er een vreemd soort menselijkheid aan dat beeld toegevoegd. Eyskens wordt een oud heertje, die op een gegeven moment sukkelt met een weerbarstige staande lamp en er zowaar wat ontmoedigd door raakt. Wat menselijker dus. Het kan geen kwaad.

Zoals gebruikelijk strooide hij allerlei gedachten in het rond, het ene al wat zinniger als het andere. Maar deze vond ik wel mooi: “De nacht wordt vaak voorgesteld als iets beangstigend. Nochtans moet je geen schrik hebben voor de nacht. De nacht misdoet je niets. Het is het licht dat je kan verblinden als het te fel schijnt. Dáár moet je voor opletten.”

Misschien was Eyskens op dat moment óók wel zat. God knows I was…

Hoedanook: maandag aanstaande én de week erop is Pierre-Alain Volondat aan de beurt, die pianist met zijn maffe robotbuiging toen hij 25 jaar geleden de Koningin Elisabeth-wedstrijd won. Ik zou maar eens kijken als ik u was.

Ach, laten we die vervelende discussie meteen overbodig maken… 

 Afgesproken?

En God sprak en zeide met luider stemme (en met een keiwijs galmeffect):

Heb jij mijn sleutels hier nergens zien liggen?

Kijk, Beavis & Butthead zijn terug:

Is deze foto echt? De “Huh-huh, huh-huh…” en “Geh-geh-geh-geh…” zijn gewoon bijna hoorbaar.

© Wim Daneels. Origineel hier.

Wat lazen we bij de onvolprezen collega’s van ZDNet een tijdje geleden?

Het grote internationale fotoarchief Corbis, eigendom van Bill Gates, geeft webloggers gratis toegang tot een deel van zijn foto’s. In ruil voor publicatie vraagt Corbis dat de afnemers advertenties tonen (…).

Ah, da’s goed gezien, was mijn eerste reactie. Die hebben het begrepen: in dit Web 2.0-tijdperk moet je je intellectuele eigendom niet zomaar afschermen tegen ongepermitteerd gebruik, maar het op een creatieve manier aanbieden. Dan kun je het zelfs in je voordeel ombuigen: er meer inkomsten of naambekendheid uit halen, bijvoorbeeld. Zie ook de beslissing van FT.com om bloggers te laten linken naar de krantenartikels in het archief van de Financial Times.

Maar toen deed ik eens iets geks: ik dacht er nog eens over na. (Een beetje onwennig in het begin, maar na een tijdje werd het nog wel leuk.) En zo kwam ik tot de conclusie dat dit complete nonsens is. Hoe vaak hebben bloggers foto’s nodig uit die fotodatabase van Corbis? Kijk eens rond: op hoeveel blogs zie je foto’s staan die de blogger niet zelf heeft gemaakt? En hoe vaak komen ze in dat geval niet gewoon van een bevriend fotograaf of een andere kennis?

Je hebt natuurlijk van die blogs die zich voordoen als nieuwsmedium, zoals The Huffington Post, bijvoorbeeld. Maar die hebben al lang een abonnement bij de grote fotoagentschappen, of werken met een netwerkje van eigen en aangesloten fotografen. En zelfs zij hebben minder nood aan beelden dan de media waarmee men bij Corbis vertrouwd is, zoals kranten en tijdschriften. Zulke publicaties kunnen niet meer zonder beelden, ook al voegen die niet altijd iets toe aan de artikels. (Terzijde: hoeveel foto’s moeten er eigenlijk nog van Leterme en co gemaakt worden tot men eens zegt: “Voilà, nu hebben we er genoeg. Als hij nog eens iets zegt of doet, zetten we er een van de duizenden foto’s bij die we de voorbije maanden hebben gemaakt. Niemand zal merken dat die foto gisteren niet genomen is, of wel?”) In kranten en tijdschriften zijn de foto’s er vaak voor het leescomfort en om de lezer te verleiden om een bepaald artikel te lezen. Op een blog moet je die keuze niet maken; meestal staat er maar één artikel per dag (blogs als Gentblogt en zo buiten beschouwing gelaten).

Nee, ik denk dat we er weer eentje mogen onderbrengen in de categorie “wanhopige pogingen om aansluiting te vinden met de nieuwe media”. Mocht het je toch interesseren, dan moet je hier zijn.

Deze pagina was me een paar dagen geleden al opgevallen, maar ik had toen geen tijd om er iets over te schrijven.

Volgens mij doen ze dat bij De Standaard met opzet, zoals een paar weken geleden. Ze scheppen er gewoon genoegen in om eenvoudigweg door de schikking van de artikels, titels en foto’s een dubbele bodem toe te voegen aan de inhoud van de krant. Chapeau!

Of de soldaat in kwestie het even leuk vind, durf ik echter te betwijfelen…