Gedaan met de “sjakosjen”!

Ik ben dat geleuter stilaan beu over het al dan niet toelaten van mannen op de BGGD’S (Brussels Girls Geek Dinners). Intussen is het al zover gekomen dat er geek meets in het leven worden geroepen die enkel voor mannen bestemd zijn. Terwijl de overdaad aan mannelijke geeks op technische events net de aanleiding was voor die girl geek dinners! Waar zijn we dan mee bezig?

 

Gedaan dus met dat separatisme! Gedaan met de “sjakosjen”! Maak er gewoon twee gescheiden evenementen van: de “echte” BGGD’s for women only (ik kan me voorstellen dat dat eens leuk kan zijn, en ik zou niet weten wat mannen bijvoorbeeld konden gaan doen op de “Lipstick Edition”), en een editie waarop beide geslachten welkom zijn. De Belgian Unisex Geek Dinners zou hier bijvoorbeeld een geschikte naam voor zijn, al levert dat een afkorting op die hopelijk niet op het eten slaat dat die avond wordt geserveerd… Of noem het desnoods BGD-XX en BGD-XY – veel geekier dan dat kun je volgens mij niet gaan.

Voila, de wereld weer van een prangend probleem verlost. Next!

De vijand achterna

Je moet al een regelrechte fascist zijn – of bijvoorbeeld een fortuin hebben vergaard via traditionele media – om geen sympathie te hebben voor burgerjournalistiek. Wat mij betreft, blijft het echter bij sympathie. Ik ben namelijk allesbehalve onder de indruk van wat ik onder die noemer allemaal al heb zien verschijnen. En daar is helaas nauwelijks verandering in gekomen na het debat vanavond, ter afsluiting van BlogBoat 1.0 – Citizen Journalism, scenarios for the future. 

 

Dat Han Soete, die er Indymedia.be vertegenwoordigde, op vrij karikaturale wijze het verschil tussen zijn organisatie en de gevestigde media beschreef, heeft natuurlijk niet echt geholpen. “Als er ergens een sociaal conflict is of zo,” vertelde hij, “dan laten wij niet de pr-verantwoordelijke van de onderneming aan het woord, maar de actievoerders, de mensen die de strijd voeren. Wij zijn het die de mensen die in bomen kruipen aan het woord laten.”

Excuseer? Hoe vaak en hoelang komt de pr-verantwoordelijke van een bedrijf in beeld als pakweg het VRT-journaal verslag uitbrengt van een sociaal conflict? Lang niet altijd – vaak omdat zo’n bedrijf ten onrechte de pers niet te woord wil staan – terwijl de actievoerders wel altijd hun zeg mogen en willen doen. En hoe vaak zijn de actievoerders van het Lappersfortbos niet aan het woord gelaten toen ze aan de takken van de bomen hingen te bengelen? Zo uitzonderlijk is Indymedia dus helemaal niet.

En sinds wanneer is het verkeerd om een pr-verantwoordelijke aan het woord te laten als er zo’n conflict uitbreekt? Is je verslag dan zoveel rechtvaardiger als je maar één partij zijn zeg laat doen? De klassieke verdediging op deze kritiek is dat burgerjournalistiek een aanvulling wil zijn op klassieke media, om een kant van het verhaal te laten horen die in kranten of op radio en tv niet aan bod komen. Dat is, zoals ik hierboven al vermeldde, gewoonweg onjuist en bovendien geeft dat je niet het recht om een van de basisprincipes van goede journalistiek – woord versus wederwoord – aan je laars te lappen. Zeker niet als je “onvolledigheid” en “vooringenomenheid” als de tekortkomingen van de klassieke media ziet waar je een antwoord op wil bieden. The pot calling the kettle etc.

Wat ik wel van dit debat heb opgestoken, is dat mensen die hun energie in dergelijke uitingen van burgerjournalistiek stoppen eens moeten nadenken of ze wel voor de juiste aanpak kiezen. Bij heel wat mensen die hiermee bezig zijn, leeft de gedachte – niet geheel onterecht – dat de klassieke media heel sterk worden gestuurd door PR- of marketingspecialisten. Maar waarom hanteren ze dan niet gewoon dezelfde methode als “de vijand”? Als PR zo’n invloed heeft, waarom onderneem je dan geen PR-acties om de zaak waarvoor je wil vechten onder de belangstelling te brengen? Waarom bouw je dan geen relaties op met journalisten die je zaak genegen zijn – en dat zijn er wellicht meer dan je zou denken – zodat je hun kijk kunt beïnvloeden… en daardoor ook hun verslaggeving. Voedt journalisten met de informatie die ze niet krijgen van de instanties waar je een appeltje mee te schillen hebt. Vertel hen jouw verhaal op een overtuigende manier, zoals goede PR-mensen dat doen, en er zal zeker iets van blijven hangen – en in de coverage sluipen.

Een eigen medium lanceren, geloofwaardigheid opbouwen, een publiek opbouwen: dat is op zich al een hachelijke onderneming. En in deze tijden van information overload is het moeilijker dan ooit om een groot, loyaal publiek aan je te binden. Ik hoorde Soete zeggen dat Indymedia.be per maand zo’n 100.000 unique visitors over de vloer krijgt. Dat is niet onaardig, maar dat zijn grotendeels vast bekeerden – mensen die vast al hun ideeëngoed delen. Als ze er erin zouden slagen om pakweg een journalist van De Standaard een verhaal te laten brengen vanuit de invalshoek die zij belangrijk vinden, waarin dus aspecten aan bod komen die zij missen in de gebruikelijke berichtgeving, dan komt dat meteen bij een publiek terecht dat drie à vier keer zo groot is. Op één dag tijd! En waarvan een groot deel niet vertrouwd zal zijn met de betrokkenen of aspecten die op deze manier in de spotlights komen te staan. Daar bereik je volgens mij dus gewoon veel meer mee.

Nu, dat aspect is vanavond helaas niet aan bod gekomen. Hoewel er geregeld boeiende dingen werden verteld, stelde het debat volgens mij niet zoveel voor. Wat een idee ook om – zeker in dit web 2.0-tijdperk – te kiezen voor zo’n klassieke opstelling: drie experts en een moderator op een podium, en het publiek als in een theatervoorstelling in de zaal. Dat is gewoon vragen om weinig participatie van het publiek – wat dan weer in schril contrast stond met het onderwerp.

Wat ik uit de presentatie van Dan Gillmor, de expert inzake citizen journalism, wel heb geleerd, is dat er aan de klassieke ingrediënten van goede journalistiek – objectiviteit, betrouwbaarheid, enzovoort – best nog eentje mag worden toegevoegd: transparantie. Daar ben ik het volledig mee eens. Als De Standaard bericht over Umicore, zou onder dat artikel wat mij betreft altijd moeten worden vermeld dat de krant deel uitmaakt van een concern dat geleid wordt door de voorzitter van Umicore. Als De Morgen of Knack over de VTM schrijven of kritiek uiten op de VRT, dan mag daar gerust bij worden vermeld dat deze publicaties worden uitgegeven door een van de aandeelhouders van de VMMa, het moederbedrijf van de VTM. Laat de lezer in zulke gevallen zelf zijn conclusies maar trekken, maar hij heeft het recht dat te weten.

En tot slot: het is meer dan ooit noodzakelijk dat we verschillende media raadplegen als we op een deugdelijke manier geïnformeerd willen blijven over wat er in de wereld gebeurt. We moeten dus met z’n allen multi-mediafreaks worden.

In de wolken met een Leffe

Na het Foo Camp en het BarCamp is er nu ook het klotekamp CloudCamp. Stuk voor stuk zijn het “unconferences”. In de praktijk wil dit zeggen dat het gewone conferenties zijn, maar dan niet in een chique hotel. En neen, ook niet – zoals de naam lijkt aan te geven – in een tentencomplex.

Er worden presentaties gegeven, waarbij PowerPoint niet wordt geschuwd, en er is al eens een panelgesprek. Dat wil zeggen dat je als deelnemer toch het grootste deel van de tijd moet zwijgen en luisteren – zoals bij een gewone conferentie, dus.

Dat is alvast mijn eerste indruk van het CloudCamp, dat vandaag voor het eerst in Europa plaatsvond, als we de editie in Groot-Brittannië tenminste even negeren. (Maar gezien de fletse liefde van de Britten voor Europa is dat niet eens ongepast.) Ik moest er wel wat vroeger vandoor dan gepland, waardoor ik het eigenlijke “unconference”-gedeelte heb gemist. De aanwezigen zouden namelijk worden opgesplitst in kleine groepjes, die rond één bepaald aspect konden discussiëren – vast het interessantste gedeelte, dus.

Wat alvast één groot verschil was met een klassieke conferentie: het evenement startte op tijd, de keynote speaker hield zich aan zijn spreektijd, en de deelnemers van het panelgesprek slaagden erin zich in een tijdbestek van één minuut voor te stellen. Als je die lui een minuut geeft, zijn ze doorgaans vertrokken voor een kwartier. Maar nu eens niet, dus – een verademing.

Ook origineel: blijkbaar werd het gebeuren gesponsord door Leffe. Behalve sinaasappelsap was dat biertje zowat het enige wat je er tijdens de breaks kon drinken. Het zal de discussies vast een pak levendiger hebben gemaakt. Ik had graag gezien hoe de aanwezige Amerikanen na een paar van die Leffes voor de dag kwamen. Volgens mij is daar nog gevochten (geweest) (geworden).

Tarry Singh, de keynote speaker en zowat de dichtstbijzijnde cloudguru, had blijkbaar iets sterker genomen dan Leffe. Ofwel lijdt hij aan een extreem geval van intellectueel ongeduld: bij alles wat hij vertelde, leek hij te denken – soms vertelde hij het er zelfs bij – dat zijn volgende idee nog véél interessanter was. En zodra hij daarover begon, zat hij alweer een statie verder. Spreken als een schaker, eigenlijk. En hij zei dingen als “Let the computer compute again.” En “deleveraging”, wat volgens mij alleen door boekhouders mag worden gebruikt. In speciale, voor de buitenwereld afgesloten ruimtes.

Al bij al een leuke boel daar op de Cloud-boot. Sommigen vonden het jammer dat er geen wifi was, maar volgens mij was dat een bewuste zet van de organisatoren. Want dan zit iedereen toch voortdurend zijn mails – of de waarde van zijn aandelen – te checken. En dan lijkt het weer wat meer op een gewone conferentie. En wie zit dáár op te wachten?

The Battle of the Nerds – the sequel

Een sfeerbeeld van de ICT Quiz van 2007

Over quizzen gesproken: op 20 november is het weer zover. Dan vindt de tweede editie plaats van de onvolprezen ICT-quiz.  De eerste editie was een gigantisch succes, en dat moet op zijn minst worden geëvenaard, natuurlijk.

QuizIT 2008, zoals de denkwedstrijd tegenwoordig heet, verhuist van de oververhitte lokalen van Telenet naar de SAP Lounge in Brussel (zowat mijn stamcafé tegenwoordig…). Verder blijft alles min of meer bij het oude: groepjes van vijf hersenen sterk proberen zo goed mogelijk te antwoorden op vragen die op een of andere manier met computertechnologie te maken hebben. Maar die vragen zijn net als in een klassieke quiz ingedeeld in categorieën als film, sport, literatuur, muziek, geschiedenis, wetenschap, enzovoort. Je hoeft dus niet noodzakelijk een nVIDIA GeForce GTX 200 GPU van een 256MB 800MHZ Non-ECC 184pin Rambus kit te kunnen onderscheiden om hoog te eindigen. Vraag het maar aan de winnaars van vorig jaar…

De initiatiefnemers zijn alweer de onvermoeibare Stef Gyssels en Tim Nagels, en de opbrengst gaat ook dit keer naar de Cliniclowns. Voor journalisten en bloggers is het gratis, gewone mensen betalen 250 euro per team. Snel naar www.quizit.be dus om je in te schrijven.

Enne… let een beetje op met wat je zegt in de toiletten, ok?

In mijn poep

Vrijdagavond gaan quizzen in de metropool Humbeek en zesde geëindigd. Ok, niet indrukwekkend, maar wij waren maar met drie, terwijl haast alle andere teams uit vijf leden bestond. We hebben nog overwogen om bij de jury te gaan pleiten om onze punten te mogen vermenigvuldigen met 1,6666666666667, maar dat was vóór we zagen met welke prijzen de winnaars naar huis zouden gaan…

Ach, quizzen, het is toch altijd wat. Schuldgevoel bijvoorbeeld (“Miljaar, dat had ik moeten weten!”), frustratie (“Ik Zou Het Duizend Keer Zeggen!”) en dorst (omdat je er al helemaal niets van bakt als je het op een zuipen zet). En koppijn, omdat honderden mensen de hele avond zo hard hun hersenen zitten te pijnigen dat Al Gore vaak persoonlijk komt klagen dat de zoiets de opwarming van de aarde aanzienlijk verergert.

Tijdens de quiz zelf zijn genante momenten ons gelukkig bespaard gebleven (de tip die ik enkele ex-collega’s van De Standaard aan de hand deed bleek bijvoorbeeld te kloppen, wat ons overigens een pint van die mannen opleverde – chique!). Maar tijdens de pauze beleefde ik helaas wel een persoonlijk “In mijn poep”-moment.

Ik wilde namelijk van de gelegenheid gebruik maken om te gaan plassen, maar vond aanvankelijk de toiletten niet. Een andere deelnemer was net als ik wat aan het rondkijken en we bespraken even de verschillende mogelijkheden. Gezamenlijk besloten we toen ons geluk – althans wat de toiletten betreft – een verdieping hoger te zoeken, wat een goed idee bleek. Even later stonden we naast elkaar aan de pissijnen, en om een ongemakkelijke stilte te vermijden, besloot ik de small talk wat verder te zetten.

“En, wil het een beetje lukken vanavond?”, vroeg ik achteloos.

“Goh, niet echt….”, stamelde hij. “Maar ik ben een tijdje geleden geopereerd en ik moet medicijnen nemen die euh…”

Ongeveer tegelijkertijd had hij door dat ik het eigenlijk over de quiz had, en besefte ik op mijn beurt dat hij probeerde te verklaren waarom er bij hem geen klaterende straal te horen was…

Je begrijpt vast dat wij daarna zwijgend onze business at hand hebben afgewerkt, en – zonder elkaar nog aan te kijken – stilletjes naar de veiligheid van de zaal beneden zijn gevlucht.

Quizzen, het is altijd wat.

Voorwaar

En God sprak en zeide met luider stemme (en met een keiwijs galmeffect):

Heb jij mijn sleutels hier nergens zien liggen?

Macworld-site gehackt door Microsoft

Eigenlijk door hun eigen advertentieverkopers…

 Heeft dit ook maar een beetje zin? Denken ze bij Microsoft: “Hmmm, misschien zijn er wel een paar bezoekers van Macworld.com die twijfelen aan hun keuze voor de Mac? Kom, we gaan ze eens proberen overtuigen om een Vista-pc in huis te halen!”

Of is het gewoon een beetje de Maccers jennen? Mijn geld op dat laatste.

Saaist van het Jaar

Alle redacteurs (én bezoekers) van Gentblogt, Groepsblog
van het Jaar 2007 (copyright foto: Michel Messens)

Op die sukkels van Clickx kun je echt wel rekenen als het erop aan komt om een en ander op professionele wijze in de soep te laten draaien. Zeg nu zelf, wat verwacht je als je een prachtige theaterzaal binnenstapt, waar – gratis! – alcohol wordt geschonken en de beschikbare ruimte zo benepen is dat de ego’s er tegen elkaar opbotsen als cavia’s in een droogzwierder? Wat moet zoiets opleveren, tot vermaak van elk en iedereen? Op zijn minst toch een klein beetje drama, toch?

Maar nee hoor, niet als deze luitjes erover beslissen. Het resultaat: urenlang hebben we met z’n allen zitten te koekeloeren naar een nauwelijks uitgewerkt decor, waarop een gewezen steracteur op zijn retour en een “allround entertainer” van lokaal niveau de ceremonie in goede banen probeerden te leiden.

Het bleek een vijfvaksbaan van Italiaanse oorsprong. De ene na de andere loser kwam er – vaak met nauwelijks onverholen tegenzin – naar voor gesloft om er eerst een commercieel ingesteld lid van de organisatie af te lebberen, en daarna met een schabouwlijke lijst onder de arm weer af te druipen. En voorbij waren die vijftien nanoseconden van roem.

Werd af en toe van de gelegenheid gebruik gemaakt om jarenlange vetes voor eens en voor altijd te beslechten? Werden er welgemeende fuck you’s de zaal in geslingerd, waar prompt geweeklaag en tandengeknars opsteeg? Werden onterechte winnaars van het podium gejaagd door een regen van bierglazen (nee, want die mochten de zaal niet in, tsss…)? Werd het kaf van het koren gescheiden als waren het Palestijnse families in de bezette gebieden? Verlieten de triestigaards die nog grotere losers bleken te zijn dan de labbekakken die wél met zo’n plastieken onding naar huis mochten wild schoppend en slaand de zaal, daarbij de goorste bedreigingen in de richting van de laureaten, organisatoren en hun naaste familieleden slingerend?

Nope.

Er werd geduldig geapplaudisseerd, beleefd gelachen, vriendelijk naar elkaar gezwaaid en zelfs gebeesd dat het geen naam had. Naar verluidt was er ’s anderendaags zelfs meer animositeit tijdens de uitreiking van de Nobelprijzen voor de vrede. Dat wil al wat zeggen.

Echt waar: meestal werd er niet eens een poging gedaan om te verbergen dat de winnaars dit jaar per opbod werden toegekend. De webmaster van Belgische Bieren: “Mijn lievelingsbier? Een Carlsbergsken. Wat zeg je, West-Vleteren? Nog nooit gedronken, sorry.” Ik stond naast de jongen aan de bar toen het spel afgelopen was. Hij bestelde een cola.

Winnaar bij de community-sites: Seniorennet. Pascal Vyncke kon zijn prijs zogezegd niet komen afhalen. Tiens, tiens, hoorden we dat vorig jaar ook niet toen die “twee meisjes” als winnaar uit de bus kwamen? En waren zelfs de grootste twijfelaars toen niet eindelijk overtuigd dat die “twee meisjes” eigenlijk niet echt waren, net zoals ook Pascal Vyncke niet echt kan zijn? Geef toe: zo’n succesrijke en knappe (die voetjes!) webmaster, auteur, televisiemaker en uitgever – en toch zo sympatiek, dat gelooft toch niemand?

De zender één als tv/radio-site van het jaar, die van FC De Kampioenen beste fansite en Sporza als sportsite van het jaar? Aimé en Bettina zijn wellicht uit gewoonte blijven dóórstorten op de rekening van de organiatoren, ook al is beider parkeerplaats aan de Reyerslaan al lang niet meer dan een fijne herinnering.

Het grootste bewijs dat die gangsters van Clickx werkelijk alles doen voor de poen: Het Laatste Nieuws mocht winnen in de categorie Kranten & tijdschriften. Toffe collega’s, hoor, die van De Standaard Online en Het Nieuwsblad.be, maar een beetje krap qua budget, blijkbaar. Schaamte, dat woord bestáát niet in het Kempisch, mijnheer (vraag het maar aan Tom Boonen!).

Was er dan heel de avond helemáál niets leuk te beleven, vraag je je nu misschien af? Wel: neen.

Of het moest het interviewtje met Joke van Onnozelheid Mag geweest zijn, de enige die drie zinnen met alles erop en eraan ook live kon formuleren. Al viel ze op het einde wel een beetje in herhaling. Herhaling. Herhaling. Heb je’m? Dan had je maandag vast je lol niet opgekund.

En later kunnen we onze kleinkinderen vertellen dat we de legendarische Michel Vuylsteke zowaar eens een mop hebben horen vertellen. Dat komt er natuurlijk van als je Lucas Van den Eynde inhuurt tegen het standaardtarief en niet wil afdokken voor de all-in-formule, waarbij hij zélf voor de grappige tussenkomsten zorgt in plaats van ze op irritante wijze uit het publiek proberen los te peuteren. En Maarten Schenk was er ook nog natuurlijk, als een soort digitale dinosauriër, de laatste als dusdanig herkenbare nerd. Een T-shirt dat oplicht als er een wifi-connectie is, kan wat dat betreft uiteraard aardig helpen. En nee, dat je samen met twee drinkebroers het Chiro-lied ten berde bracht op het podium van het NTG is volgens mij écht niet wat Bert Anciaux bedoelde met cultuurparticipatie.

Over Bert Anciaux gesproken: waar was ik? Ah, juist: de andere usual suspects waren er uiteraard ook allemaal. De Asfaltkonijnen begonnen net niet te wenen toen bleek dat ze wéér niets hadden gewonnen. Ook die kerels van Stew lijken wel gedoemd om voor de rest van hun dagen reportages te maken over evenementen waar ze zelf niet aan de bak kwamen. Gelukkig was Mixette er nog om hen te filmen terwijl ze de Asfaltkonijnen met de camera volgden! En Pietel was daar maar dapper foto’s aan het maken tot Bert van X-Pose hem in het oor kwam fluisteren dat het lenskapje er nog op zat. En al de rest zat natuurlijk vrolijk te twitteren dat ze… euh, aan het twitteren waren.

Boeiende lui, hoor, die voortrekkers van de internetgeneratie. Vooral op een maandagavond.

Everybody WHAT?

Disclaimer: ik heb ooit nog voor de Dark Side gewerkt en hoewel mijn vertrek er niet bepaald harmonieus is verlopen, hou ik daar best goede herinneringen aan over en heb ik daar heel fijne mensen leren kennen. Af en toe kan ik weliswaar zelfs in mijn ondergoed nog een metaaldetector doen afgaan op de luchthaven (genant? bwah…), maar voor de rest is er maar weinig dat nog aan mijn lidmaatschap van de Borg herinnert…

Mijn voormalige vrienden lanceren binnenkort hun unified communications-oplossing, waar ze nogal veel van verwachten. Daar hoort natuurlijk een leuke website bij (gentlemen, start your silverlight), maar die heeft een beetje een ongelukkige url gekregen, vind ik toch:

http://everybody.knowsuc.be

Komaan zeg. Doen die erom, of zo? Of zet er niemand anders spontaan die “k” helemaal achteraan in plaats van vooraan dat middelste woord? Of willen ze gewoon – en eigenlijk niet al té subtiel – even tonen hoe machtig ze nog wel zijn, ook al heeft Neelie ze fluks in het kruis (en de kluis) gegrepen? Zo van: “Ok, het is mooi geweest. Nu gaat iedereen nog eens lekker slikken wat we ze door de strot rammen!”.

En dan zijn ze verwonderd dat hun favorability rating zo laag ligt en dat ze als “overly agressive” worden gepercipieerd. Du-huh!

Shite van het jaar: het bedrog!

Right. Twee weken heb ik gezwegen (het Allerheiligen-weekend niet meegerekend, want dan zwijgt iedereen met een beetje verstand toch, niet?). Twee weken.

Maar nu is mijn geduld ten einde. Ze hebben erom gevraagd. Je raadt het al: “ze” zijn natuurlijk: de gangsters van Clickx.  Toen ze me enkele weken gedwee, aandoenlijk bibberend en lichtjes stamelend kwamen melden dat de winnaars van de Site van het Jaar dit jaar in Gent zouden worden gevierd, leek het me klaar als een klontje. De smoking was al gestoomd (en, toegegeven, met een maatje of twee uitgenomen), het tarief voor exclusieve interviews aanzienlijk opgetrokken (“Maar alleen Roularta-bladen gaan dat kunnen betalen!”, piepte mijn manager. Heb ‘m uiteraard met een “So what?” de straat op gejaagd, maar hij bracht me toch wat aan het twijfelen…) en de kapper was al naarstig in de proefdrukken van de nieuwste Wallpaper* – het juni-nummer, meen ik – aan het bladeren voor wat inspiratie. Kortom: dat zootje freeloaders dat op zo’n prijsuitreiking afkomt als de doorsnee Wetstraat-journalist op Jean-Marie Dedecker ging op 10 december eens zien hoe je een overwinning in stijl viert.

Maar toen er al een hele week geen levende ziel te bekennen viel ter hoogte van de Clickx-redactie – terwijl er van een eenvoudig “Allez, proficiat!” toch niemand is doodgegaan (die ene onnozelaar is gewoon op dat bierglas gevallen, ok?) – begon ik een beetje onraad te ruiken.

(Zo ziet de Clickx-redactie er dus uit als er iets aan de hand is:)  

En ik kan je verzekeren: de geur van onraad lijkt verdacht veel op de geur van verraad: een beetje zurig, met een duidelijk aroma van afgunst, aangezet met een vleugje angstzweet en een snuifje – hoe zal ik het zeggen? - schijterigheid.

En toen kwam de aap uit de mouw. Enfin, toen kwam de hoofdredacteur uit de kartonnen doos waarin volgens het opschrift een 22-inch monitor van Viewsonic hoorde te zitten. “Heu ja, waarde collega, kijk, euh…”, begon hij. “We kunnen er ook niet aan doen, hoor. Wij… euh, wij vinden jouw blog natuuuuuuuuuuuurlijk de beste blog van het jaar! Absoluut. In alle categorieën zelfs, misschien met uitzondering van Groepsblog… Al-al-alhoewel, wacht, nee, ook in die categorie, ja, toch wel. Sorry. Maar euh… Luister, ik zal het zeggen zoals het is: het gaat over geld. Je weet het: het gaat niet zo goed meer met Clickx. Als we nog vijftien nummers per editie verkopen, zijn we al content. Zo erg is het, echt waar. Tja, dan moeten we natuurlijk op zoek naar alternatieve bronnen van inkomsten, nietwaar? En die Site van het Jaar, geloof me, da’s een echte goudmijn. Je moest eens weten wat we hier al hebben zien binnenkomen sinds we de nominaties bekendgemaakt hebben. Kijk, hier: Bart Van Belle van Youth Sentiment: 2.000 euro! En Jimmy Kets: die stuurde ons al het materiaal op dat hij gewonnen heeft met de Nikon Press Photo Awards – “Moet die Japansen brol toch niet hebben”, schrijft hij, maar voor ons is dat natuurlijk wel schoon gerief, natuurlijk. De mannen van Asfaltkonijn doen nog straffer. Ik weet het, het zou een totaal onterechte winnaar zijn, maar ze hebben me vorige week wel de sleutels in mijn handen gestoken van die Chevrolet Captiva, waarmee ze na de uitreiking van de bwards twee weken mee mochten rijden – en die ze uiteraard nooit hebben teruggegeven! Wat wil je, ze hebben er Clo mee naar huis gevoerd na die bwards en euh… Maar soit, we dwalen af. Kijk hier, nog een mooie: een gratis schrijfcursus voor de hele redactie van Clickx van ene Michel Vuylsteke. Weliswaar als we hem niet als winnaar uitroepen, maar toch mooi meegenomen, nietwaar? Dat kunnen we hier allemaal toch best… Nee, nee, jij niet, natuurlijk, jij niet. Dat was maar bij wijze van… Goh, moet je hier kijken: 10.000 euro van Disk Idee (“Hebben we vijf massatests voor moeten verkopen aan de hoogst biedende”), 7.500 euro van Resto.be (“Ons eigen tarief voor een goed recensie, volstaat dat?”), 12.000 euro van Anderlecht Online (“Ja, we hebben er wat voor over om nog eens iets te winnen”) en hier – niet te geloven: 50.000 euro van Humo. Wat stond daar ook alweer bij? Ah ja: “de integrale onkostennota voor de eerste week van november van Aimé Van Hecke”. Over opoffering gesproken!”

Enfin, zo ging het nog een tijdje door (“11.11.11 – waarom hebben die zoveel stickers verkocht dit jaar, denk je?”) en door (“Basket Jeppe Eppegem? Heu, da’s mijne nonkel.”), tot het er uiteindelijk nog uitkwam ook: “En daarbij: jij kan niet meedoen, want je bent een werknemer van deze uitgeverij en dat zou nogal eens naar belangenvermenging kunnen ruiken, vindt de baas. Nèm.”

Ik heb ‘m uiteraard meteen iets héél anders laten ruiken. Belangenvermenging, belangenvermenging… Wie zit er achter Gamespot.be en ZDNet.be, denk je? Ik ben eens benieuwd wat die hebben geboden…

Wacht maar, ze zijn nog niet van me af, die bende amateurgangsters!