Perspectief

Een en ander over de media en de zotten die erin werken

Archive for October 2008

In de wolken met een Leffe

with 3 comments

Na het Foo Camp en het BarCamp is er nu ook het klotekamp CloudCamp. Stuk voor stuk zijn het “unconferences”. In de praktijk wil dit zeggen dat het gewone conferenties zijn, maar dan niet in een chique hotel. En neen, ook niet – zoals de naam lijkt aan te geven – in een tentencomplex.

Er worden presentaties gegeven, waarbij PowerPoint niet wordt geschuwd, en er is al eens een panelgesprek. Dat wil zeggen dat je als deelnemer toch het grootste deel van de tijd moet zwijgen en luisteren – zoals bij een gewone conferentie, dus.

Dat is alvast mijn eerste indruk van het CloudCamp, dat vandaag voor het eerst in Europa plaatsvond, als we de editie in Groot-Brittannië tenminste even negeren. (Maar gezien de fletse liefde van de Britten voor Europa is dat niet eens ongepast.) Ik moest er wel wat vroeger vandoor dan gepland, waardoor ik het eigenlijke “unconference”-gedeelte heb gemist. De aanwezigen zouden namelijk worden opgesplitst in kleine groepjes, die rond één bepaald aspect konden discussiëren – vast het interessantste gedeelte, dus.

Wat alvast één groot verschil was met een klassieke conferentie: het evenement startte op tijd, de keynote speaker hield zich aan zijn spreektijd, en de deelnemers van het panelgesprek slaagden erin zich in een tijdbestek van één minuut voor te stellen. Als je die lui een minuut geeft, zijn ze doorgaans vertrokken voor een kwartier. Maar nu eens niet, dus – een verademing.

Ook origineel: blijkbaar werd het gebeuren gesponsord door Leffe. Behalve sinaasappelsap was dat biertje zowat het enige wat je er tijdens de breaks kon drinken. Het zal de discussies vast een pak levendiger hebben gemaakt. Ik had graag gezien hoe de aanwezige Amerikanen na een paar van die Leffes voor de dag kwamen. Volgens mij is daar nog gevochten (geweest) (geworden).

Tarry Singh, de keynote speaker en zowat de dichtstbijzijnde cloudguru, had blijkbaar iets sterker genomen dan Leffe. Ofwel lijdt hij aan een extreem geval van intellectueel ongeduld: bij alles wat hij vertelde, leek hij te denken – soms vertelde hij het er zelfs bij – dat zijn volgende idee nog véél interessanter was. En zodra hij daarover begon, zat hij alweer een statie verder. Spreken als een schaker, eigenlijk. En hij zei dingen als “Let the computer compute again.” En “deleveraging”, wat volgens mij alleen door boekhouders mag worden gebruikt. In speciale, voor de buitenwereld afgesloten ruimtes.

Al bij al een leuke boel daar op de Cloud-boot. Sommigen vonden het jammer dat er geen wifi was, maar volgens mij was dat een bewuste zet van de organisatoren. Want dan zit iedereen toch voortdurend zijn mails – of de waarde van zijn aandelen – te checken. En dan lijkt het weer wat meer op een gewone conferentie. En wie zit dáár op te wachten?

Written by perspectief

31 October, 2008 at 12:50 am

MySpace is dood

with 6 comments

Of tenminste toch klaar voor de long way down, denk ik. Het heeft zijn moment de gloire gehad – Arctic Monkeys en Lilly Allen zouden hiermee zijn doorgebroken, herinner je nog? (yeah right…) – en het is voor een flink pak geld verkocht aan News Corp, maar nu valt er niets boeiends meer over te vertellen.

Komt iemand er nog voor iets anders dan om naar de nummertjes te luisteren die beginnende artiesten er aanbieden? Als platform voor het delen van foto’s is het een ramp. En om te bloggen op MySpace moet je ook al over een flinke dosis masochisme beschikken. “Maar MySpace is vooral een community!”, hoor ik een verloren ziel opwerpen. Klopt, een kladversie van Facebook, zou je kunnen zeggen. En over Facebook gesproken, die zouden MySpace wel eens de doodsteek kunnen bezorgen als dit doorgaat. 

Vorige week kreeg ik ineens een nieuwsbrief van MySpace in de bus. Ik kan me niet herinneren dat ze dat ooit al eerder hebben gedaan, hoewel ik er al bijna drie jaar een account heb. Maar ze hadden dan ook heel wat Groot Nieuws te melden! (waarmee ze overigens lijken te bewijzen dat ze allesbehalve een community-site zijn)

Classifieds! Zoekertjes, dus. Oh ja, laten we eBay gaan beconcurreren, altijd een goed idee.

TheChannel! Filmpjes Die Bijna Allemaal Al (Lang) Op YouTube Staan. Al even briljant.

MySpace Trailer Park! Voorfilmpjes van nieuwe Hollywood-films. Twee jaar geleden inderdaad even megahot op het internet. Twee jaar geleden…

Behind –the-scenes-video van op de Warped Tour! Met 3OH!3, Forever the Sickest Kids, The Color Fred. “And more!”, mocht dat nog niet volstaan. Geen idee wie die jongelui allemaal zijn, maar hun groepsnamen voorspellen weinig goeds…

Kate Voegele Back-to-School Tour! Kate Wie?

LA Weekly Detour Fest! Tof. Als je in LA woont, tenminste.

Featured artist: Damien Jurado! Ook een geval van “Wie?”, maar daar dient deze rubriek natuurlijk voor. Vond ik na een korte luisterbeurt eigenlijk niet onaardig. Zeker fans van Duyster zullen dit wel appreciëren.

Maar dan: Featured comedian: Cheech and Chong. OK, als ze zó beginnen…

Als MySpace ooit de dieperik in gaat – en mijns inziens zal dat toch niet zolang meer duren – dan hebben de makers daar zelf alle schuld aan. Eén: ze hebben nog altijd niet door dat er meer internetgebruikers buiten de VS zijn dan exemplaren met een Amerikaans paspoort. Twee: de hoer van de platenindustrie spelen heeft zo zijn gevolgen. En drie: zijn de designers daar allemaal blind of zo? Mooie MySpace-pagina’s zijn verdorie als al even zeldzaam als betrouwbare beleggingsadviseurs. De lelijkheid van de meeste pagina’s is zelfs misdadig te noemen. (including…

Nee, ik zou die zooi niet missen mochten ze die plots van het net af flikkeren.

Written by perspectief

27 October, 2008 at 3:17 am

The Battle of the Nerds – the sequel

with one comment

Een sfeerbeeld van de ICT Quiz van 2007

Een sfeerbeeld van de ICT Quiz van 2007

Over quizzen gesproken: op 20 november is het weer zover. Dan vindt de tweede editie plaats van de onvolprezen ICT-quizDe eerste editie was een gigantisch succes, en dat moet op zijn minst worden geëvenaard, natuurlijk.

QuizIT 2008, zoals de denkwedstrijd tegenwoordig heet, verhuist van de oververhitte lokalen van Telenet naar de SAP Lounge in Brussel (zowat mijn stamcafé tegenwoordig…). Verder blijft alles min of meer bij het oude: groepjes van vijf hersenen sterk proberen zo goed mogelijk te antwoorden op vragen die op een of andere manier met computertechnologie te maken hebben. Maar die vragen zijn net als in een klassieke quiz ingedeeld in categorieën als film, sport, literatuur, muziek, geschiedenis, wetenschap, enzovoort. Je hoeft dus niet noodzakelijk een nVIDIA GeForce GTX 200 GPU van een 256MB 800MHZ Non-ECC 184pin Rambus kit te kunnen onderscheiden om hoog te eindigen. Vraag het maar aan de winnaars van vorig jaar:-)

De initiatiefnemers zijn alweer de onvermoeibare Stef Gyssels en Tim Nagels, en de opbrengst gaat ook dit keer naar de Cliniclowns. Voor journalisten en bloggers is het gratis, gewone mensen betalen 250 euro per team. Snel naar www.quizit.be dus om je in te schrijven.

Enne… let een beetje op met wat je zegt in de toiletten, ok?

Written by perspectief

22 October, 2008 at 1:30 am

In mijn poep

with 5 comments

Vrijdagavond gaan quizzen in de metropool Humbeek en zesde geëindigd. Ok, niet indrukwekkend, maar wij waren maar met drie, terwijl haast alle andere teams uit vijf leden bestond. We hebben nog overwogen om bij de jury te gaan pleiten om onze punten te mogen vermenigvuldigen met 1,6666666666667, maar dat was vóór we zagen met welke prijzen de winnaars naar huis zouden gaan…

Ach, quizzen, het is toch altijd wat. Schuldgevoel bijvoorbeeld (“Miljaar, dat had ik moeten weten!”), frustratie (“Ik Zou Het Duizend Keer Zeggen!”) en dorst (omdat je er al helemaal niets van bakt als je het op een zuipen zet). En koppijn, omdat honderden mensen de hele avond zo hard hun hersenen zitten te pijnigen dat Al Gore vaak persoonlijk komt klagen dat de zoiets de opwarming van de aarde aanzienlijk verergert.

Tijdens de quiz zelf zijn genante momenten ons gelukkig bespaard gebleven (de tip die ik enkele ex-collega’s van De Standaard aan de hand deed bleek bijvoorbeeld te kloppen, wat ons overigens een pint van die mannen opleverde – chique!). Maar tijdens de pauze beleefde ik helaas wel een persoonlijk “In mijn poep”-moment.

Ik wilde namelijk van de gelegenheid gebruik maken om te gaan plassen, maar vond aanvankelijk de toiletten niet. Een andere deelnemer was net als ik wat aan het rondkijken en we bespraken even de verschillende mogelijkheden. Gezamenlijk besloten we toen ons geluk – althans wat de toiletten betreft – een verdieping hoger te zoeken, wat een goed idee bleek. Even later stonden we naast elkaar aan de pissijnen, en om een ongemakkelijke stilte te vermijden, besloot ik de small talk wat verder te zetten.

“En, wil het een beetje lukken vanavond?”, vroeg ik achteloos.

“Goh, niet echt….”, stamelde hij. “Maar ik ben een tijdje geleden geopereerd en ik moet medicijnen nemen die euh…”

Ongeveer tegelijkertijd had hij door dat ik het eigenlijk over de quiz had, en besefte ik op mijn beurt dat hij probeerde te verklaren waarom er bij hem geen klaterende straal te horen was…

Je begrijpt vast dat wij daarna zwijgend onze business at hand hebben afgewerkt, en – zonder elkaar nog aan te kijken – stilletjes naar de veiligheid van de zaal beneden zijn gevlucht.

Quizzen, het is altijd wat.

Written by perspectief

19 October, 2008 at 1:46 am

Maak kennis met… Frank De Graeve

with 4 comments

Maar kijk eens wie we nu in onze kennissenkring mogen verwelkomen, zie! Niemand minder dan onze goede vriend Frank De Graeve!

 

 

Ik word al heel mijn leven verward met naamgenoten. Toen ik nog een jonge tiener was, merkte mijn moeder op een gegeven moment dat kennissen haar wat probeerden te vermijden of nogal kortaf waren toen ze elkaar op straat tegen het lijf liepen. Dat duurde tot ze te weten kwam dat een andere Frank De Graeve – overigens de zoon van de burgemeester destijds – in de gevangenis terechtgekomen was wegens baldadig gedrag. [update: dat blijkt niet te waar te zijn, cfr commentaar hieronder.] En velen dachten blijkbaar dat ik die snoodaard was (terwijl ik al terugdeins voor een beetje witteboordcriminaliteit).

De voorbije jaren kreeg ik dikwijls vragen omtrent podcasting voorgeschoteld, “want daar weet jij toch alles over, niet?” Nu is bescheidenheid niet mijn grootste troef, maar van podcasting weet ik nu eens werkelijk amper meer dan de ballen af. Ook hier bleek de verwarring te wijten aan de activiteiten – zij het iets minder illegale – van een naamgenoot. Ik liep al langer met het plan rond om eens contact met hem op te nemen (De plannen waar ik mee rondloop! Ik heb er haast een boodschappenkarretje voor nodig!), en toen ik hem vandaag op LinkedIn zag opduiken in dat veldje “People you may know”, heb ik hem maar uitgenodigd om te connecteren. Hij blijkt zich zowaar ook in het Gentse op te houden. Nu nog een paar pinten gaan drinken, zwaar op de vuist gaan, meegenomen worden door de politie en dan eens zien hoe ze dát proces-verbaal gaan opstellen, zie!

Overigens vind ik dat de Annen Nelissen ook als kennissen of vrienden geregistreerd moeten staan.

 Zijn er nog mensen die interessante naamgenoten hebben?

Written by perspectief

17 October, 2008 at 2:12 am

Beurscrisis treft IT-speak

with 4 comments

Ik schat dat in ruwweg de helft van alle interviews over zakelijke IT-projecten op een gegeven moment het wonderlijke begrip “cloud computing” valt. Het is veruit de stomste term die de computersector – die in deze nochtans een indrukwekkend palmares kan voorleggen – ooit heeft voortgebracht. Op een schier misdadige manier gesimplificeerd, komt het erop neer dat de computerprogramma’s van bedrijven niet langer draaien op de servers van het bedrijf zelf, maar ergens op een datacenter – hele zalen vol superkrachtige computers die via een snelle internetverbinding verbonden zijn met de bedrijven die er gebruik van maken – die gerust aan de andere kant van de wereld kunnen staan. Iedereen die zijn mail leest op Gmail.com of Hotmail.com doet met andere woorden een beetje aan cloud computing.

Maar daar wou ik het eigenlijk niet over hebben. Wel over de manier waarop medewerkers van IT-bedrijven zich vaak in duizend  bochten tegelijk wringen om de materie aan leken uit te leggen. Echte IT-specialisten gruwen namelijk van de simplificatie die ik hierboven gebruikte. Want het is niet helemaal correct, en als het niet helemaal correct is in IT, dan werkt het niet. Zo simpel is het voor hen. Als elke 0, x, >, % of = op de juiste plaats moet staan, dan wordt dat een mentaliteit, vermoed ik. Helaas maakt het er de communicatie met IT-experts niet eenvoudiger op.

Door de beurscrisis is de discussie er zowaar nog wat ingewikkelder op geworden. Critici van cloud computing werpen namelijk vaak op dat heel wat bedrijven nooit ofte nimmer hun computersystemen – inclusief de vaak gevoelige informatie over klanten, producten of zelfs concurrenten – gaan toevertrouwen aan een of ander bedrijf dat men enkel kent via de website en wat e-mails. De verdedigers van cloud computing hadden een geweldige analogie ontdekt om die kritiek te counteren. “Waar bewaar jij je geld?”, vroeg zo iemand dan. “Dat vertrouw je toch ook toe aan een bedrijf – soms zelfs maar een website – dat je nauwelijks kent? Sommige bedrijven hebben miljoenen dollars reserve op de bank staan – waarom zouden ze dan hun klantendatabase en e-mailsysteem niet aan een ander overlaten?”

Afgelopen donderdag hoorde ik een kerel van SAP deze “line of defense” nog gebruiken. Maar gelukkig was deze man niet de doorsnee-robot die je in deze sector helaas maar al te vaak tegen het lijf loopt, en had hij genoeg werkelijkheidszin om zichzelf te onderbreken met een gortdroog “Gee, that line used to work a whole lot better around a week ago…”

Written by perspectief

11 October, 2008 at 12:27 am

Bezweken voor Facebook

with 2 comments

“Ik zit hier nu een paar weken actief op en weet eigenlijk niet goed waarom,” laat mijn buurman en online buddy Bernard weten op de Facebook-pagina die ik van de week heb aangemaakt. Hij is vast niet de enige. Zeker voor wie ouder is dan zestien is het allemaal een beetje silly, natuurlijk.

Daarom dat ik ook zolang heb getwijfeld om tot dit clubje toe te treden. Maar ik was eigenlijk te nieuwsgierig, denk ik. Via via wist ik namelijk dat nogal wat oude vrienden een Facebook-profiel hadden (terwijl ze bijvoorbeeld geen zier geven om LinkedIn, waar ik al jaren gebruik van maak). Het lijkt me leuk om daar nog eens contact mee op te nemen, zeker nu we – volop werkend en kinderen opvoedend – veel te weinig buitenkomen (al dient in dit verband te worden opgemerkt dat we afgelopen zaterdag wel mooi op een privé-feestje stonden te pintelieren naast schoon volk als Tom Lanoye, Wim Helsen, Rick De Leeuw en Helmut Lotti, wat op een onnozele manier wel iets had, vond ik).

En kijk: de dag nadien kreeg ik van iemand die ik al in geen tijden meer had gezien prompt een uitnodiging om nog eens een pint te gaan pakken. Je ziet het: Facebook werkt! Ik kan het iedereen aanraden!

(Hmm, zouden die kerels al een pr-bureau hebben?)

Written by perspectief

10 October, 2008 at 12:04 am

Luna

with one comment

Voor onze klanten hebben we alles over – zelfs een trip naar Luxemburg. Ook na een dag die aaneenhangt van de meetings, en zélfs als wind en regen ons van de weg proberen te vegen.

Zo kwamen de fotograaf en ik dinsdagavond aan in Strassen, met nog net genoeg fut om ons naar de dichtstbijzijnde Italiaan te slepen. La Luna, heette het etablissement, waar vreemd genoeg een Oosterse jongedame en een donkere collega ons verwelkomden. Het menu en de wijnkaart waren ook best aantrekkelijk, maar helaas bleken enkel de escalopes en een verrassend geneeskrachtige Bardolino voorradig. Strassen loopt vól liefhebbers van de Italiaanse keuken, dat zie je zo.

Onze ebbenhouten dienster bleek ook nog in België te hebben gewoond.
“Chaussée de Charleroi, zestien jaar. Mijn ex-man woont er nog altijd. Daarom zit ik nu hier.”
“In Luxemburg.”
Eh oui. In Luxemburg.” Zucht. “Maar het valt hier echt wel mee, hoor. Alleszins beter dan Brazilië, waar ik vandaan kom.” Ze noemt een stad. Nog nooit van gehoord. Zo zijn er wel meer in Brazilië, vermoed ik.
“Mijn familie woont er nog altijd. Mais c’est grave, là-bas. Twee weken geleden is mijn broer er doodgeschoten.”
De fotograaf en ik kijken elkaar aan. Zei ze nu net: “Ik heb deze middag een nieuwe broek gekocht.”? Of was het “Overdag rijden hier veel vrachtwagens langs.” Wat zo klonk het alleszins. Zo losjes, emotieloos.
Eh oui. Hij stond in een bar toen er van op straat werd geschoten.” Ze wijst behendig verschillende delen van haar anatomie aan. “Des balles ici, ici, ici et ici.” Alsof ze er vlak naast had gestaan.
Eh oui. Mijn moeder heeft al zoveel meegemaakt. Daar wil ik ooit eens een boek over schrijven. Een broertje van me is gestorven toen hij zes maanden oud was. Vergiftigde melk, wat doe je eraan?”
Dat was twee.
“En een ander broertje is vlak voor onze deur doodgereden door een jeep. Zijn kop vloog langs één kant, zijn lijf ging een andere kant uit. Ik herinner me nog dat het bloed – zijn bloed – in mijn ogen spatte.”
Er was ook nog een vierde broer, maar ik ben al vergeten hoe die aan zijn einde is gekomen. Vast niet in zijn slaap. Nee, Luxemburg was halfway to paradise, als je die verhalen hoorde.

Toen ze even werd weggeroepen, keken de fotograaf en ik elkaar een tijdje aan. Was dit nu echt zo’n dieptragische figuur, of speldde ze ons wat op de mouw? Onmogelijk te zeggen. Voor alle zekerheid hebben we maar snel afgerekend.

Voor ze over haar zusters kon beginnen.

Written by perspectief

4 October, 2008 at 1:11 am

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.