Perspectief

Eigenlijk door hun eigen advertentieverkopers…

 Heeft dit ook maar een beetje zin? Denken ze bij Microsoft: “Hmmm, misschien zijn er wel een paar bezoekers van Macworld.com die twijfelen aan hun keuze voor de Mac? Kom, we gaan ze eens proberen overtuigen om een Vista-pc in huis te halen!”

Of is het gewoon een beetje de Maccers jennen? Mijn geld op dat laatste.

Ik heb enorm veel respect voor de lezers van De Standaard. Wellicht zijn het de meest intelligente, kritische en weerbarstige lezers die de Vlaamse media moeten trotseren.

En daarom begrijp ik niet waarom ze de iPhone van Apple hebben verkozen tot Product van 2007. Van de circa 10.000 deelnemers heeft zowat een derde op Steve Jobs’ nieuwste speeltje gestemd. Wellicht heeft nog geen derde daarvan ooit al eens een iPhone van dichtbij gezien, laat staan gebruikt. Met andere woorden: ze hebben hun oordeel volledig gebaseerd op wat er in de pers en op blogs over het ding werd geschreven. Leesvoer genoeg, natuurlijk, maar helaas zijn heel wat van die artikels en blogpots geschreven door mensen die nog geen iPhone van een afstandsbediening kunnen onderscheiden.

Begrijp me niet verkeerd: de iPhone is een knap toestel, maar ook niet meer van dat. Net zoals de iPod geen onaardige mp3-speler is. Het succes van die dingen, hun status als cultureel fenomeen, is buiten alle proporties. Het zijn wereldwijde hypes, die voor een deel gevoed worden door Apple zelf, maar zelf de meest gewiekste pr-afdeling ter wereld is niet in staat om zoiets zonder hulp voor mekaar te krijgen. Om een of andere reden doet een groot deel van de wereld gewillig – en onbezoldigd – mee.

Voortdurend wordt het strakke design van de toestellen geloofd. Het is symptomatisch voor deze oppervlakkige tijden dat we alles ok vinden dat er goed uitziet – zie ook, ik zeg maar wat: Goedele Wachters – en daarbij enthousiast de ogen dichtknijpen voor mogelijke gebreken. Wie met de iPhone bijvoorbeeld probeert te surfen, is daarna bijvoorbeeld spontaan geneigd om die “i” eraf te krabben, want om het internet te verkennen, zijn veel betere alternatieven voorhanden. (Welke letters je van Goedele Wachters zou willen afkrabben, kan ik je helaas niet vertellen, want haar heb ik nog niet onder handen kunnen nemen.)

Het gebruiksgemak is uiteraard wel een terechte troef (van de iPhone, welteverstaan, en wil je nu eens ophouden over Goedele Wachters?) , maar is dat voldoende om product van het jaar te worden? Nokia heeft in de N95 zowaar een gps-apparaat ingebouwd - een veel indrukwekkender prestatie, als je het mij vraagt - maar dat toestel wordt niet eens genomineerd. De Nintendo Wii heeft de grote massa op een totaal andere manier naar computerspelletjes doen kijken, maar moet het afleggen tegen een gsm die er niet onaardig uitziet.

“Don’t believe the hype”, luidt de wijze raad die Public Enemy ons zo’n twintig jaar geleden al aan de hand deed. Wedden dat het niet in Steve Jobs’ playlist staat?

Het is daar blijkbaar bijzonder onveilig, zoals blijkt uit het beeld dat bij dit artikel staat…

In deze dagen van duisternis en kilte is het goed om eens in alle sereniteit, in alle eerlijkheid tegen onszelf en zonder angst voor de confrontatie terug te blikken op het voorbije jaar. Wat hebben we ervan terechtgebracht? Wat hebben we verwezenlijkt? Wat kon beter? Wat hebben we nog fouter aangepakt dan Yves Leterme met een overdosis Panadol en Actifed achter de kiezen? Waaruit bleek eens te meer dat onze ambities zich verhouden tegenover onze mogelijkheden als de Pyreneeën tegen de Vlaams’ Ardennen? (Wat een belachelijke naam eigenlijk, die Vlaamse Ardennen. Ben je er al eens geweest? Ook spontaan gedacht: “Goh, dat zijn hier precies de Ardennen, maar dan Vlaams?”) Wat zouden we anders doen als we de kans kregen? En zou dat beter zijn? En wanneer gaan we stoppen met in Sinterklaas te geloven?

Zo. Dat hebben we ook alweer gehad. Wat een gedoe toch altijd.