Perspectief

The Cappaert Sisters zijn niet meer. Geen paniek: de zoetgevooisde zussen Annelies en Sarah liggen (nog) niet onder de zoden, maar ze zijn veranderd van groepsnaam. Rijkelijk laat, als je het mij vraagt: The Cappaert Sisters was ongetwijfeld gewoon een bijnaam die Jean Blaute hen op een gegeven moment heeft gegeven tijdens de opnames van het VTM-programma X Factor – enigszins verwijzend naar The Andrew Sisters, allicht – en was een even geschikte groepsnaam als de Porsche Paprika voor een automodel.

Maar nu heten ze dus A Butterfly Mind. A Butterfly Mind? Een van de twee zussen beweert dat ze iemand die uitdrukking ooit heeft horen gebruiken en dat ze is blijven hangen. Nu, voor zover ik weet, werd deze uitdrukking origineel en daarna geregeld gebruikt als een omschrijving voor de geniale, edoch buitensporig lichamelijk gehandicapte wetenschapper Stephen Hawking: “a butterfly mind trapped in a diving bell body”.

Als het Cappaert-meisje die omschrijving ooit ergens heeft opgepikt, dan stijgt ze weliswaar in mijn waardering (qua zangtalent en attitude zat het al snor met die meiden, vind ik), al blijft het een vreemde inspiratie voor de naam van een groepje dat – we moeten daar eerlijk in zijn – weinig toevoegt aan ons inzicht over het universum, de wisselwerking der dimensies, het ruimte-tijdcontinuüm en het onderhoud van elektrische rolstoelen. Ik vrees dus eigenlijk dat ze ooit iemand heeft misverstaan die over de film A Beautiful Mind bezig was. Met dat West-Vlaams kun je dat soort stoten tegenkomen, nietwaar? Niettemin: fijn groepje.

copyright foto van de zusjes Cappaert: Lieve Blanquaert

Deze namiddag verscheen Mark Vanlombeek nog eens op het scherm. Niet op televisie, weliswaar, maar zowaar op dat van mijn pc. De VMMa wil duidelijk niet onderdoen voor al het crossmediale geweld dat de VRT de laatste tijd tentoonspreidt en organiseerde deze namiddag een online persvoorstelling. Gezien het onderwerp was dat geen slecht idee: ze kondigen aan dat iWatch – de dienst waarmee je via digitale televisie gemiste programma’s van VTM, Kanaaltwee en Jim kunt opvragen – nu ook op het internet beschikbaar is. Uiteraard niet gratis; betalen doe je via je gsm.

Hopelijk wordt dit geen trend, dit soort virtuele persconferenties. Er wordt onder journalisten nogal neergekeken op de “klassieke” persconferentie, en vaak zijn ze inderdaad zo saai en irrelevant dat je jezelf betrapt op allerlei grafisch enthousiast uitgewerkte fantasieën waarin de spreker op een wrede wijze aan zijn einde komt, maar ze hebben ook hun voordelen. Voor de onervaren (en helaas ook voor de luie) journalist: tijdens de vragenronde zijn er altijd enkele concullega’s die hun kennis omtrent het onderwerp eens menen te moeten etaleren door middel van een goed voorbereide, kritische vraag. Niemand die je tegenhoudt om vraag en antwoord ook in jouw artikel op te nemen. Voor de budgettair minderbedeelde journalist: free food! Voor de rest: waar anders kunnen we dan zagen over onze niet-begrijpende bazen, de mensonterende werkdruk waaraan we worden blootgesteld, de vermeende affaires van collega’s X en Y, de op til zijnde carrièrewijzigingen van menig woordvoerder, producer, presentator, politicus, enzovoort?

Met andere woorden, beste PR-verantwoordelijken: laat varen, die plannen voor virtuele persconferenties. Ze brengen het sociaal leven van de journalist in gevaar. En die mensen hébben het al niet gemakkelijk. Dank u.

Een beetje ongelukkige combinatie van het artikel op de linkerpagina (een collage van enkele mooie beelden van Michiel Hendryckx) en de advertentie onderaan de rechterpagina, gespot in De Standaard van afgelopen maandag. Een gevolg van de strikte scheiding van redactie en sales, zegt u? Tarara, met de nieuwe opmaaksystemen zien de eindredacteurs, die de pagina’s samenstellen, doorgaans voor wie advertentieruimtes bedoeld zijn, en vaak komt de advertentie zelf in de loop van de dag ook tevoorschijn in de opmaakmodus. Gewoon niet bij stilgestaan dat die twee toch een beetje veel met elkaar vloeken, zeker door het beeld van de advertentie (een auto in de stad) en de slogan “Maak uw eigen regels.” Met andere woorden: met deze auto mag je ook op een autoloze of autoluwe zondag de baan op, zo lijkt het wel. Of zou dat net zo zijn verkocht aan de adverteerder?

Rustig, De Graeve, neem nog een pilletje tegen zoveeel cynisme… 

Ok, ik beloof dat ik nooit meer over een tv-serie – of wat dan ook – zal oordelen voor ik er iets van heb gezien, want na het bekijken van de eerste aflevering moet ik toegeven dat Weeds (Vijftv, maandagavond) me verdomd goed is bevallen. Wat ik vooral geslaagd vond, is dat ze in de eerste aflevering eigenlijk geen enkele moeite te doen om de voorgeschiedenis te schetsen. Je kent het wel: een aantal doorgaans ongeloofwaardige feiten die leiden tot de lichtjes bizarre situatie waarin de serie van start gaat – zie Six Feet Under, Desperate Housewives, enzovoort. Gelukkig maar, want in deze serie krijg je dat gegeven – modale huisvrouw wordt wiet-dealer nadat haar man is gestorven – toch niet op een zinnige manier verkocht.

Nog meer troeven: de hippe soundtrack, de intelligente én effecicënte humor, én Mary-Louise Parker. De naam zei me aanvankelijk niet zoveel, en toen ik haar op het scherm zag verschijnen, kon ik haar aanvankelijk ook nog niet thuisbrengen, maar de IMDb bracht zoals gebruikelijk weer raad. We kennen haar natuurlijk allemaal – ja toch? – als Amy Gardner uit The West Wing.

Enfin, bij deze nog een mea culpa of tien. Voor wie daar iets aan heeft: ik ben me nu helemaal naakt aan het flaggeleren met katwilgetwijgen.

Persbericht :Aandacht voor topsalarissen misplaatst

Slordig, natuurlijk, die spatie die vóór het deelteken staat in plaats van erna. Eigenlijk is dus een beetje misplaatst. Maar soit, dat is nog niet het ergste. Inhoudelijk was het ook al flink foute boel. Zo begon het met:

De voortdurende aandacht in de politiek en media voor exorbitante salarissen in de publieke sector is misplaatst. De oorzaak van de achterblijvende professionalisering in deze sector ligt namelijk niet bij het senior management, maar bij het operationele management van deze organisaties.

Right. Met de would-be zonnekoningen die zich verplaatsen met auto’s die zo lomp zijn dat ze een professionele chauffeur nodig hebben om ermee te manoeuvreren, maandelijkse onkostennota’s indienen die het BNP van menig ontwikkelingsland overschrijden, maar vooral de pretentie hoog houden dat zij en zij alleen in staat zijn om ondernemingen of overheidsdiensten te doen schitteren in het ochtendlicht, terwijl de rotzooi zich achter hen opstapelt – met die heertjes is dus niets fout. Het zijn de mensen die voor hen werken die een “achterblijvende professionalisering” kan worden aangewreven.

Maar het meest frappante vond ik toch dat ondertoontje in die eerste zin. In een bericht aan journalisten zomaar eventjes schrijven dat de voortdurende aandacht die zij besteden aan een onderwerp “misplaatst” is: faut le faire. Dus eigenlijk willen ze zeggen:

Beste journalist,

Het stoort ons ma-te-loos dat jullie maar blijven schrijven over de exorbitante salarissen in de publieke sector. Telkens als het onderwerp ter sprake komt tijdens onze lunches in de Villa Lorraine smaakt de foie gras meteen heel wat minder. Die lui verdienen veel, maar niet dat u daar zo blijft over doorbomen. Dat zijn ook maar mensen, hoor. Allez, de meeste toch. Nee, onze opdrachtgevers zijn hele joviale kerels.
En de lezer interesseert dat allemaal niet, dat schat u helemaal verkeerd in.
Stelletje amateurs! Lafhartige cryptocommunisten!
Bon. Zou u dan nu zo vriendelijk willen zijn om een artikel te schrijven op basis van ons persbericht? Het gaat over een onderzoek dat veel geld heeft gekost. De lonen van die onderzoekers staan totaal niet in verhouding tot hun professionalisering, maar ja, je kan niet alles zelf doen, hé? Anders komt onze wekelijkse lunch in de Comme Chez Soi nog in het gedrang. Stel je voor! Mocht het ooit zover komen, dan sturen we u daar zeker een persbericht over.
Nog een prettige dag verder!

Als je je ergert aan journalisten, dan ga je beter niet voor een PR-bureau werken, denk ik dan… 

Waar? Waar?

In Nederland.

Wanneer? Wanneer?

Zowat altijd als ik er eens langs den ijzeren weg passeer, verdorie.

Ik moest vandaag in Utrecht zijn. Uiteraard onder invloed van de zoveelste fantastische “Wat is uw excuus?”-campagne laat ik de auto thuis en neem ik de trein. Twee keer drie uur sporen, maar goed, er kan intussen wat gewerkt worden, denk je dan.

Dat laatste klopt al niet, want je moet ook overstappen en je komt op treinen terecht waar geen zitplaats meer vrij is. Daar gaat je tijdwinst al.

En op de koop toe was er ergens een “aanrijding” gebeurd, waardoor “een aantal treinen” helaas niet zouden rijden, uiteraard inclusief de eerste rit van mijn driestappenplan om terug te keren. Je kijkt dan op de borden naar alternatieven en gaat wat op de computer tokkelen in het kantoor van de internationale reizen – aanschuiven heeft gezien de immense wachtrij toch geen zin – om doodleuk tot de conclusie te komen dat je gewoon een uur later pas de trein kunt nemen. In totaal dus zeven uur op allerlei treinen gezeten en in kille, lelijke en vuile stations rondgehangen om enkele uurtjes in Utrecht te zijn. Tussen honderden nerveuze tot ontredderde, maar allemaal overduidelijk pisnijdige andere slachtoffers.

Een paar maanden geleden had ik iets gelijkaardigs voor toen ik eens naar Schiphol moest. Toen had ik blijkbaar al geluk dat de bus waarmee ik ter plaatse op mijn bestemming wilde geraken nergens tegenaan was geknald.

De volgende keer neem ik gewoon een taxi. Vanuit Gent. Ik zweer het je.

Een standbeeld, en snel een beetje! Want heeft de ijzeren dame van Europa net niet die walgelijk misdadige… euh, misdaadorganisatie die Microsoft heet klein gekregen? Op de knieën, in het zand, toontje lager, enzovoort, enzoverder? Hoera! Nu wordt alles beter!

Nu zullen grote Amerikaanse ondernemingen wel twee keer nadenken voor ze misbruik gaan maken van hun dominante positie, hoor. Ik heb uit goede bron vernomen dat ze bij Apple nu al de code voor iTunes in een gelikt lettertype aan het zetten zijn, zodat ze die straks kunnen uitdelen aan al wie graag hun dominante positie als verkoopplaats van digitale muziek wil bedreigen. En hou deze site maar goed in de gaten, want daar zal Google naar verluidt binnenkort de algoritmes publiceren waarmee ze momenteel elke andere zoeksite in de schaduw stellen en daardoor bedrijven met aanvullende diensten tot deals kunnen dwingen waar alleen Google beter van wordt. Het paradijs is niet ver meer, beste gelovigen, geprezen zij Neelie Kroes!

Ik ben de laatste om Microsoft hier een beetje te zitten verdedigen – ik heb dat in het verleden al veel te vaak moeten doen. Dat bedrijf is een meedogenloos, hongerig, oncontroleerbaar monster dat zijn concurrenten verpulvert en oppeuzelt als het daar de kans toe krijgt, intussen het absolute maximale rendement uit zijn personeel perst en nietsontziend elke opportuniteit op hogere winsten achterna jaagt, kwijlend en grommend als een weerwolf met mond- en klauwzeer. Waarin het niets, maar dan ook niets verschilt met elke andere onderneming van hetzelfde kaliber, in om het even welke andere bedrijfstak, om het even welk land en met om het even wie aan het hoofd ervan. Niets om sympathie voor te hebben, dat spreekt voor zich, maar om er nu de baarlijke duivel van te maken, zoals Kroes en co de laatste jaren hebben gedaan, dat is pure volksverlakkerij. Er is bij mijn weten nog niemand gestorven omdat Media Player in Windows ingebakken zit, of wel?

Wat me aan deze zaak geweldig stoort, is dat de modale burger nu haast het gevoel heeft dat Neelie Kroes persoonlijk waakt over het welzijn van de Europese consument en ons eens zal beschermen tegen die vermaledijde Amerikaanse monopolisten en hun legertje walgelijke lobbyisten. Amehoela! Deze zaak is aanhangig gemaakt door enkele concurrenten van Microsoft, die daarvoor een al even vunzig legertje lobbyisten hebben ingeschakeld. De uitspraak is namelijk vooral een goede zaak voor… een handvol andere Amerikaanse multinationals, zoals Sun, IBM, Oracle, enzovoort. Wat zullen die blij zijn dat de Europese Commissie bestaat.

Hoe de modale consument er beter van zal worden, mag Neelie me altijd eens komen uitleggen. “Betere keuzemogelijkheden, meer research en innovatie, en lagere prijzen”, hoorde ik haar ik het televisienieuws vertellen. Even overlopen:

“Betere keuzemogelijkheden”? Nog betere besturingssystemen dan het alom bejubelde MacOS X? Waar? Waar?

“Meer research en innovatie”? Er is bij mijn weten maar één IT-bedrijf dat meer uitgeeft aan R&D dan Microsoft, en dat is IBM. Voor wie zich die onzalige episode nog herinnert: die hebben ooit OS/2 Warp op de wereld losgelaten. Ik krijg nog steeds koude rillingen als ik eraan terugdenk.

“Lagere prijzen”? Linux is verdorie gratis, en toch kopen de mensen nog liever Windows of MacOS X.

Ik ben overigens benieuwd welk besturingssysteem Neelietje op haar pc heeft draaien. En met welke software ze de nieuwsclips aan het bekijken is waarin ze heldhaftig met de scalp van Microsoft staat te zwaaien.

En de dossiers over de veel minder bekende bedrijven die door hun bedenkelijke praktijken nochtans levens in gevaar brengen of het milieu onherroepelijke schade toebrengen – met welke software zou ze die in een mapje stoppen waar alleen haar opvolger ze (hopelijk) ooit zal terugvinden?

Luister, ik wil geen hetze beginnen tegen de mensen achter de nieuwe verkeerscampagnes van de Vlaamse overheid, maar ze moeten zich dan wel een beetje gedragen, vind ik. Nadat ze de openbare weg – waarvan ik wekelijks helaas honderden kilometers te vreten krijg – al grondig hebben vervuild met idiote, nutteloze en lelijke borden, krijgen we nu ook een debiel tv-spotje te slikken. Over hoe geweldig carpoolen wel niet is. Gepresenteerd door Hans Otten.

Twee bedenkingen:

1. Voor sommige mensen is carpoolen inderdaad een interessante manier om zich naar het werk te verplaatsen. De kans is groot dat die mensen dat dan ook doen. Niet zozeer omdat ze er het milieu mee willen redden of de andere weggebruikers minder in de weg willen lopen, maar gewoon omdat je er je brandstofrekening mee kan verlichten. Voor andere mensen is carpoolen om allerlei redenen niet interessant. Tv-spotjes of om het even welke andere campagne gaan daar geen fluit aan veranderen.

2. Hans Otten moet ons dus aan het carpoolen zetten. Ik heb niets tegen de man persoonlijk, maar ik zie hem toch niet meteen zijn fors uit de kluiten gewassen brulbak – ik stel me bij Otten een SUV van jewelste voor, zo’n echte alpha male egobooster, correct me if I’m wrong – op de carpoolparking achterlaten en dan met enkele toffe collega’s naar Zaventem tuffen. 

Nee, vrienden, wat ik wel eens zou willen weten: wat is uw excuus om met zulke gammele rukideeën voor de dag te komen? Wordt het niet eens tijd om die grijze blubber aan het werk te zetten om acties te bedenken die op zijn minst een kans op slagen hebben om de verkeerssituatie enigszins aangenamer, veiliger of efficiënter te laten verlopen?

Achteraf gezien is het eigenlijk maf dat ik er – als boekskesfanaat - nog niet eerder naar op zoek was gegaan, of dat ik er nog niet eerder over had gelezen op een of andere blog, maar er bestaat dus stomweg een tijdschrift voor bloggers. Excuseer, voor bloggers en podcasters, want het heet dus… euh, Blogger & Podcaster.

Als je in de VS woont, kan je je gratis abonneren op de papieren editie. De rest van de wereld moet het met de digitale versie stellen (klik op de cover op de homepage om ze te openen in de flipper, een virtuele bladertool). Die is niet onaardig om je een beeld te vormen van het blad, maar de artikels kun je op deze manier niet comfortabel lezen. Daarvoor zul je ze moeten uitprinten, vrees ik.

Het blad ziet er niet slecht uit, al proppen ze vaak verdomd veel tekst op één pagina. Ik heb de indruk dat de initiële lay-out wel door een echte professional werd ontworpen, maar dat de hoofd- of eindredacteur er sindsdien zijn of haar goesting mee doet. Of het inhoudelijk iets voorstelt, kan ik je niet vertellen: ik heb nog geen tijd gehad om er uitgebreid in te lezen.

Een maf gegeven, natuurlijk, zo’n blad voor bloggers. Alles (of toch bijna alles) wat erin staat, hadden ze even goed… in een blog kunnen gieten. Ik zie maar één reden waarom ze er toch een echt blad van hebben gemaakt: om meer te kunnen vragen voor de advertenties. De tarieven voor een gedrukte publicatie liggen nu eenmaal (voorlopig?) veel hoger dan voor een online titel.

Vandaar wellicht ook de keuze voor de dubbele titel. Zowat alle advertenties lijken gericht op podcasters: voor microfoons, digitale recorders, enzovoort. Maar een blad voor podcasters zou wellicht iets té niche zijn geweest, vandaar dat ze er de bloggers aan hebben toegevoegd. Met als bijkomend voordeel dat die dan ook nog eens gegarandeerd – en gratis! – promotie zullen maken voor het blad (wat ben ik hier anders weer aan het doen, denk je?). Terwijl bloggers en podcasters in de meeste gevallen natuurlijk twee verschillende mensensoorten zijn, die je moeilijk met één blad kunt aanspreken.

Nee, dé ontdekking van de week is dit wellicht niet. Maar laat ik er toch maar eens een beetje in lezen…

Fijn dat je zulke fans hebt die het voor je opnemen, nietwaar? Voor wie de laatste dagen vooral de nieuwe programma’s van Radio 1 heeft proberen te volgen: Britney Spears heeft op de MTV Video Music Awards haar comeback gemaakt. (Of haar definitieve afgang, daar ben ik nog niet volledig uit.) (Vooral omdat het me eigenlijk geen reet kan schelen.) Maar soit, sommige media hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om Britbrit nog eens enthousiast neer te sabelen. En daar kan deze fan dus niet mee lachen.

Hij is blijkbaar niet de enige nutcase die de carrière van de gepruikte troela volgt. Deze mag er ook best wezen… 

Waarbij je je natuurlijk altijd moet afvragen: hoe echt, hoe authentiek is dit allemaal? Hoe plezant moet het niet zijn om de halve wereldbevolking op het verkeerde been te zetten met één onnozel filmpje op YouTube?