“Einde oefening” luidt de titel van de laatste posting op Bruno’s Blogboek. Zijn last post, als het ware. Alhoewel, Bruno is nogal onvoorspelbaar – and I mean that in a good way – dus het zou me niet verwonderen als hij terug ergens opduikt in geschreven (of schrijvende) vorm.

Bruno blogde

Helemaal verbaasd ben ik niet door zijn beslissing om ermee te kappen. De vele, ronduit ergerlijke postings die enkel uit een titel bestonden bewezen hoe moeilijk het was voor iemand met zijn job(s) om dagelijks tijd vrij te maken om een bericht online te zetten. Want als je het goed wil doen, als je er iets mee wil bereiken, dan gebeurt dat niet in een half uurtje, zoals hij soms beweerde. Dan zit je een hele tijd aan je klavier te broeden op de juiste formulering van je ideeën, die eigenlijk pas vorm krijgen terwijl je aan het schrijven bent (en tijdens dat proces voortdurend veranderen, maar dat is normaal). Schrijven helpt je denken, maar denken helpt je allesbehalve sneller schrijven.

Ik hoop dat het hem – behalve een zekere bekendheid (en ongetwijfeld enkele lucratieve aanbiedingen als columnist) – iets heeft opgebracht. Dat het hem heeft geholpen om zijn gedachten te ordenen, prioriteiten vast te leggen, het harde werk van de schrijvende pers te appreciëren, ik zeg maar wat. :-)

En toen werd de discussie over het nut van een CEO-blog opeens totaal irrelevant… 

About these ads