Perspectief

Gedaan met lachen over het kneuterige gehalte van de Vlaamsche televisie, en het gezaag over hoe wij Vlamen – behalve toen het format van ‘De Mol’ aan zowat een ziljoen landen werd verkocht – geen rol van betekenis spelen in het internationale tv-wereldje. De Rode Pruik Uit ‘Emma’ is toch maar mooi een nieuwe carrière gestart in Duitsland. En gij nu! Rezpect!

Prima blog, overigens, van onze collega’s aan het Oostfront!

“Verbijsterd”, was hij naar verluidt, den dikken. “Moeten we nu gordijntjes voor de ramen van onze auto hangen, zoals in Rusland?”, vroeg hij zich af.

Wel, ik was ook verbijsterd. Maar dan vooral om het feit dat een toppoliticus met zoveel jaren ervaring, met een meer dan gemiddelde argwaan voor de pers, op een moment dat er een politieke crisis aan de gang is, die onder andere maar niet opgelost geraakt omdat de onderhandelaars niet discreet genoeg zijn, dat die man zomaar eventjes langs de persmeute passeert met zo’n cruciaal document open en bloot op zijn schoot. Ik bedoel: hoeveel kan zo’n kartonnen mapje om je papieren in weg te steken nu kosten, bij de Ava of zo ?

Volgens mij hebben alle verkopers van dat soort kantoormateriaal een mooie kans laten liggen om hier middels een top topical-avertentie op in te spelen. De fabrikant van het fototoestel daarentegen…

Zou hij daar ook verbijsterd over zijn?

Je moet het ze nageven, die lui van de PR-bureaus: ze kunnen zichzelf soms verdomd goed verkopen (terwijl je het aantal bedrijven dat tevreden is over zijn bureau op één hand kan tellen…). Neem nu dit persbericht van het Nederlandse LEWIS PR: 

CEO signaleert noodzaak voor PR

78 procent van de CEO’s ziet PR als cruciaal onderdeel van de bedrijfsvoering en bijna tweederde van de bedrijven heeft dit jaar zijn PR-budget verhoogd. Dit blijkt uit een onafhankelijk wereldwijd onderzoek, uitgevoerd in opdracht van LEWIS PR. In het onderzoek, uitgevoerd door marktonderzoeksbureau Brainjuicer, zijn 150 senior managers verantwoordelijk voor PR in de VS, UK en de EMEA-regio ondervraagd.
Het onderzoek wijst uit dat 96 procent van de bedrijven het belang van PR inziet. Daarnaast geeft bijna tweederde aan dat PR zichtbaarder is geworden als gevolg van de komst van Web 2.0. Een grote meerderheid van deze groep ervaart deze ontwikkeling als positief. Zij beschouwen Web 2.0 als een nieuw kanaal waarin het gemakkelijker is geworden om bepaalde doelgroepen te bereiken.
(…)
Meer dan de helft van de respondenten verwacht dat hun PR-budgetten voor volgend jaar verhoogd zullen worden en van de managers die Web 2.0 technologieën adopteren verwacht zelfs 83% een verhoging van het PR-budget. Als voornaamste Web 2.0 technologieën worden RSS feeds, blogs, news sharing en social bookmarking sites genoemd.
(…)
Het onderzoek van Brainjuicer is afgelopen juli uitgevoerd. Resultaten van het onderzoek zijn te vinden op www.lewis360.com.

Gedaan dus met al die horrorverhalen over blogs en wiki’s en wat nog allemaal voor dingen die het werk van de klassieke PR-lui bedreigen. Integendeel: web 2.0 is een zegen. Vooral omdat het ervoor zorgt dat de budgetten omhooggaan, natuurlijk.  

Ik ben benieuwd of er ook maar één journalist iets zal schrijven op basis van dit persbericht. Misschien dat een of andere idioot er zijn blog over begint, ja. Ahum. Maar het is ook niet het (hoofd)doel dat erover geschreven wordt. Dit is gewoon een boodschap aan alle bedrijven waar men twijfelt aan de huidige PR-uitgaven (“Als de Jos nu eens zou beginnen bloggen, dan zouden de journalisten toch ook op de hoogte blijven van wat hier gebeurt, toch? En wat kost dat? Tien keer niets!”): don’t even think about it. Doe zoals de meerderheid van de CEO’s die we hebben ondervraagd, laat je niets wijsmaken, hier met die hap!

Als heel die Web 2.0-hype al één ding heeft opgeleverd, dan is het een waslijst van nieuwe termen. De redactie van Van Dale zal blij zijn. Ik heb er vandaag twee nieuwe gevonden:

1. Flog: bestaat blijkbaar al een tijdje, want je vindt ‘m al op Wikipedia. Daar vind je verschillende mogelijke betekenissen, waaronder: afkorting voor fake blog. Pietel gebruikte ‘m vandaag in een post over Fake Jean-Luc Dehaene. Als dat geen nieuwe rage is, al die fake blogs, waarbij in ons land een onrustwekkende voorkeur voor CD&V-politici wordt tentoongespreid (zie ook Fake Yves Leterme – in Wallonnië onthaald als “Merde! Il y a deux exemplaires de ce faux type?”). Een overzicht van zowat alle fake blogs vind je hier (al moet je wel een paar links volgen om aan een volledige lijst te geraken). Als er geen fake blog over jou bestaat, stel je dus niets voor. Slecht nieuws dus voor… (lange lijst geschrapt op juridisch advies).

2. Whitecast: Gloednieuw! Vandaag opgevangen op een persconferentie van Manpower over de tewerkstelling van 50-plussers. (Zijn er 45-jarigen in de zaal? Proficiat: u bent nét halfweg uw loopbaan – 20 jaar achter de rug, nog 20 te gaan! Courage!) Maar terzake: een whitecast is volgens de mensen van Manpower een podcast waarin de inhoud van een whitepaper op een bevattelijke wijze wordt uiteengezet en toegelicht. En toen zei er iemand in de meeting waarop het idee werd besproken, op de overdreven enthousiaste toon waarop dat soort mensen praten: “Ja! En we noemen het… een whitecast!”, waarop al de andere aanwezigen vloekten omdat zij daar niet waren opgekomen. Deel 1 vind je hier en deel 2 even verder. Je hoort een dialoogje in mensentaal over de kwesties die in de whitepaper in academische termen worden omschreven. Het heeft wel iets, al had de intro heel wat korter gekund. Wat vind jij?

Al heel de dag ziek. Misschien iets opgedaan toen ik gisteren – In Mijn Eigen Huis! – werd aangevallen door een vleermuis. Nou ja, aangevallen, ze vloog gewoon wat rond nadat ze in volle snelheid dwars door een gesloten raam (met dubbel glas!) was gevlogen. Eigenlijk is dat ook niet waar (ik ijl, sorry); de kat heeft het beestje wellicht binnengebracht. Het is niet de eerste keer – geen flauw idee hoe ze erin slaagt die kerels te vangen. Rap vliegen dat die kunnen!

In elk geval stond ik gisteren weer met een badlaken te zwaaien op de overloop en in de living om het diertje naar buiten te jagen, door de wijd openstaande tuindeuren. Dat vertikte dit exemplaar echter met veel overtuiging, maar gelukkig was hij na verloop van tijd zo uitgeput dat ik hem gewoon van het plafond kon plukken.

Misschien heb ik dus een kou gevat door ’s avonds laat in mijn T-shirtje rond te lopen met alle deuren open, ik weet het niet. Misschien heeft het monster me gebeten en verander ik nu geleidelijk aan in een vleermuis. Cool. Heb altijd al eens aan het plafond willen hangen & do the wild thing. Eat your heart out, Kama Sutra connoisseurs!

De bewijzen:

Niet bepaald National Geographic-materiaal, ik weet het, maar PROBEER JIJ MAAR EENS ZO’N BEEST DEFTIG TE KADREREN EN TE BELICHTEN ALS HET MET EEN ROTVAART ROND JE OREN FLADDERT! (Sorry, de koorts weer. Tijd om naar bed te gaan.).

Negeren. Zoals bij een lastig kind: gewoon even doen alsof ze er niet zijn. Zeg gewoon tegen jezelf: “Waarom zou ik hier alweer als een gek voorbijrazen? Waarom stop ik niet eens om te genieten van de prachtige omgeving? Kijk eens wat een mooi struikje daar? Oh, en die railing ziet er ook niet mis uit. Tiens, wat staat hier op die vrachtwagen? Gyselinck en.. zaan?“

Om maar te zeggen dat het vanavond weer flink van dattum was. Een uur en drie kwart om van Turnhout naar Gent te geraken. Stilstaan en slabakken vanop de E313 tot aan de Kennedytunnel. Grrr…

Op de E313 zat ik opeens achter een knalgele schoolbus met gigantische Stubru-stickers op (Dat je dáár geen foto’s van hebt genomen, klungel! – nvdr), wat na enig deductiewerk de bus bleek te zijn waarmee Flip Kowlier het land aan het rondreizen was om zijn nieuwe cd voor te stellen. Wegens toch niets beters te doen, heb ik maar een sms’je gestuurd naar Studio Brussel om te vragen of Kowlier geen concertje op het dak van die bus wou geven. Kwestie van het fileleed wat te verzachten (dat negeren lukte niet zo goed, moet ik eerlijk toegeven…). En ja hoor, nog geen vijf minuten later hoorde ik Tomas De Soete mijn berichtje voorlezen. En hij vond het nog een goed idee ook. “Straks eens aan Flip vragen!”, voegde hij eraan toe. Kijk, op een mega-lullige manier vond ik dat dus eigenlijk redelijk… euh, opwindend. Een aanrader, dames en heren. Echt eens doen!

Dus jij weet alles af van computers, zeg je? Wel, nu kan je dat ook eens bewijzen. Als je durft, tenminste…

Op 18 oktober organiseren mijn collega Stef Gyssels, adjunct-hoofdredacteur van Smart Business Strategies, en Tim Nagels van het PR-bureau Quadrant Communications (en voormalig hoofdredacteur van Business ICT),  namelijk een grootschalige ICT-quiz, met de steun van de BJIT (het clubje van de Belgische computerjournalisten). Een en ander vindt plaats in de Telenet-kantoren in Mechelen en wordt gepresenteerd door Peter Hinssen. De opbrengst gaat integraal naar de organisatie achter de cliniclowns, die plannen heeft om de succesvolle ziekenhuisbezoeken uit te breiden met een online-luik.

De ICT Quiz 2007 is volgens de initiatiefnemers de eerste “real-life” quiz over computer- en telecommunicatietechnologie. De vorige werden wellicht door robots en mainframes uitgevochten (stel u daarbij een zwartwit-versie van Transformers bij voor. Of zoiets.). Het is ook een volledig papierloze quiz – de teams moeten de vragen beantwoorden via een pc, waarop de quizsoftware draait. Alle antwoorden worden draadloos naar een centrale server gestuurd en daarop meteen verwerkt.

Ondanks het onderwerp – en de misdadig misleidende titel van deze posting – is de ICT Quiz 2007 niet (alleen) bedoeld voor nerds of techneuten. Alle vragen houden weliswaar verband met ICT, maar ze kunnen niettemin ook over sportevenementen, films, literatuur, muziek en geschiedenis gaan.

Meer moet je ongetwijfeld niet weten om meteen naar de website te trekken en je in te schrijven (met een secuur samengesteld team van in totaal vijf whizkids). Je vindt er ook een blog waarop je de aanloop kan volgen, en waarop je kan lezen dat onder andere Microsoft België al een team heeft ingeschreven. Nu, als dat geen  incentive is, dan weet ik het ook niet meer, hoor.

Wat doe je als fotoredacteur, die voor een bepaald artikel een beeld moet leveren dat echter met de beste wil van de wereld binnen de deadline niet te vinden of te maken valt? De oplossing: je trekt naar de fotostudio en je toont hoe creatief je kan zijn. En je toont meteen zelfs wat meer…

Het doel heiligt de middelen? Absoluut, zolang de waarheid geen geweld wordt aangedaan. En het mooie foto’s oplevert.

Ik heb het gehad met Twitter. Boem! Paukenslag! Zeven firma’s falliet in de VS! Of niet, natuurlijk…

De mensen die ik volgde, doen keihard hun best om interessante, grappige en occasioneel zelfs opwindende berichtjes te bedenken, maar het blijft een tsunami van trivia. En die kan ik best missen. Ik zie nu alweer mijn achterstand in Humo’s oplopen, heb al weken niet meer in het boek gelezen waar ik deze zomer in begonnen was (The Amazing Adventures of Kavalier en Clay van Michael Chabon, als je dan toch alles wil weten. Een aanrader. Stond hier al zes of zeven jaar in de boekenkast te lonken. Als je het hebt gelezen, of toevallig ook aan het lezen bent, ga dan zeker ook eens naar The Amazing Website of Kavalier & Clay), en binnenkort begint Het Nieuwe TV-Seizoen.

Het feit dat Twitter zelf of Twitteroo, de Windows-client waarmee ik de berichtjes binnenkreeg, al een hele week kuren heeft, maakte het alleen maar gemakkelijker. Weg met die handel! Ander’ en betere!

Oh, als er iemand nog een twitter.com/yvesleterme-account nodig heeft, laat het maar weten, hé? Na vandaag krijg ik er vast niet veel meer voor, zeker? :-)

“Einde oefening” luidt de titel van de laatste posting op Bruno’s Blogboek. Zijn last post, als het ware. Alhoewel, Bruno is nogal onvoorspelbaar – and I mean that in a good way – dus het zou me niet verwonderen als hij terug ergens opduikt in geschreven (of schrijvende) vorm.

Helemaal verbaasd ben ik niet door zijn beslissing om ermee te kappen. De vele, ronduit ergerlijke postings die enkel uit een titel bestonden bewezen hoe moeilijk het was voor iemand met zijn job(s) om dagelijks tijd vrij te maken om een bericht online te zetten. Want als je het goed wil doen, als je er iets mee wil bereiken, dan gebeurt dat niet in een half uurtje, zoals hij soms beweerde. Dan zit je een hele tijd aan je klavier te broeden op de juiste formulering van je ideeën, die eigenlijk pas vorm krijgen terwijl je aan het schrijven bent (en tijdens dat proces voortdurend veranderen, maar dat is normaal). Schrijven helpt je denken, maar denken helpt je allesbehalve sneller schrijven.

Ik hoop dat het hem – behalve een zekere bekendheid (en ongetwijfeld enkele lucratieve aanbiedingen als columnist) – iets heeft opgebracht. Dat het hem heeft geholpen om zijn gedachten te ordenen, prioriteiten vast te leggen, het harde werk van de schrijvende pers te appreciëren, ik zeg maar wat.

En toen werd de discussie over het nut van een CEO-blog opeens totaal irrelevant…