Perspectief

Als ik op het internet rondhang, kom ik heel af en toe eens op een site, een artikel of blogpost die ik wel de moeite vind om te delen met de rest van de mensheid (ach, jullie mogen ook al eens wat, nietwaar?), maar doorgaans zie ik er tegenop om dat allemaal netjes te regelen. Ik bedoel: del.icio.us nog aan toe, enzovoort, enzoverder. Maar de update van Firefox deed me nog eens grasduinen in de add-ons en daar zag ik Clipmarks staan. Tjonge, wat ziet dat er netjes uit zeg. Meteen proberen, dacht ik zo. Et voila! Perfect is het allemaal niet - je kan bijvoorbeeld geen trefwoorden of in je commentaar hyperlinks toevoegen - maar ik kan hier best mee leven. Nu jullie nog…

clipped from clipmarks.com Save your clips privately or add them to the public library Use ClipSearch to find what you or others have clipped Post clips directly to your blog with Clip-to-Blog™ Email clips to your friends Print just the pieces of the page you want Watch the demo on the right to see how it works, or keep reading to learn more…

Paradox van de week: hoewel tijdgebrek de voornaamste reden is waarom de meesten onder ons minder bloggen dan ze zouden willen, wordt er uitgerekend in de vakantie - wanneer we dus “eindelijk wat tijd hebben voor onszelf”, weetjewel? - minder geblogd dan anders. Sommige blogs liggen bijna helemaal stil, voor anderen is de vakantie het moment waarop de twijfel keihard toeslaat (gelukkig nét niet hard genoeg :-)). Vreemd…

Bij mij heeft het louter een praktische reden: omdat ik overdag vaak veel tijd verlies met het transport van de kids en van mezelve, slaaf ik op werkdagen zowat elke avond nog een paar uurtjes verder. Af en toe pauzeer ik dan even om enkele blogs te volgen of zelf wat te verkondigen. Maar nu ik vakantie heb, komt het er haast niet van om die stomme computer aan te zetten. En als ik het dan eens doe, zie ik zoveel mails en rss-feeds passeren dat er van bloggen niet veel meer in huis komt. Er viel de voorbije dagen nochtans veel te melden: over de rol van de (sport)journalisten in de dopingaffaires tijdens de Tour (hamvraag: waarom zijn er in ons land geen onderzoeksjournalisten die zich met sport bezighouden - of moeten we dat handvol onsamenhangende verhalen over de gokchinees daartoe rekenen?), over de berichtgeving over de moeizame formatiegesprekken (hamvraag: doet Leterme het nu echt zo slecht of is dat het beeld dat journalisten zo graag van hem ophangen - de man heeft nooit noemenswaardige inspanningen gedaan om zich populair te maken bij de pers, dus met politieke voorkeur hoeft dit niet eens iets te maken te hebben - en in dat laatste geval, zitten we dan niet met een probleem? Niet dat ik niet geniet van de Gal van Hertoginnendal, hoor… :-)), over de Gentse Feesten, die nagenoeg volledig aan mij voorbij zijn gegaan en ik dus maar virtueel heb gevolgd, over computers ook een en ander (maar dat ben ik vergeten) en uiteraard over de zin van het leven (maar toen was ik zat)…

Ach, de wereld draait door (goed programma, overigens), of zoals een voormalige collega bij De Standaard verdacht vaak noteerde uit de mond van mensen die hij interviewde: de honden blaffen, maar de karavaan trekt voorbij. Schoon, hé?

Er zitten nogal wat poëten onder de internetgebruikers, en de meesten weten het van zichzelf niet eens. Neem nu het volgende mailtje, dat ik kreeg toen er vanop het verkeerde e-mailadres een mailing werd uitgestuurd, waarna zowat iedereen op alle redacties mailtjes kreeg in deze trant:

Onderwerp: ik wens van u geen email

Bericht:        Ik wens geen email meer in welke vorm dan ook.

Een kniesoor zou opmerken dat er niet zo héél veel vormen zijn waarin je e-mail kunt krijgen - of niet krijgen, as the case may be - en dat we de man in kwestie een e-mail hebben gestuurd en gelukkig geen email.  Maar laten we dat even negeren en gewoon genieten van de eenvoud, kordaatheid en de onhoorbare diepe zucht die in dit bericht schuilt. 

Leuke quote in een documentaire over Second Life, die vandaag te zien was in Panorama op Canvas (en voor de rest weinig te vertellen had wat ik nog niet wist, maar soit): “The wisdom of the crowd can quickly become the stupidity of the mob.” Komt van ene Kevin Kelly, een van de oprichters van Wired - en klopt als een bus, natuurlijk.

… zouden enkele van mijn ex-collega’s bij De Standaard Online zeggen. Tijd om versie 2.0 van mijn blog te lanceren, dit keer in een “serieus” formaat. Ik ben er in het najaar van vorig jaar mee begonnen omdat ik vond dat je anno 2006 niet over het internet en nieuwe media kan schrijven zonder er van te proeven. En als toen nog kersvers ex-Microsoftie en als bijna hoofdredacteur van Windows Vista Magazine, deed ik dat natuurlijk in… Windows Live Spaces. Waddee mistaaike to maaike! Spaces is wel leuk als je het echt ziet als een online dagboek, maar zodra je die puberale ambities probeert te overstijgen en bloggen bijvoorbeeld ziet als een nieuwe manier om te communiceren met de rest van de wereld, dan schiet het helaas te kort. Vooral het feit dat mensen moeten inloggen met een Windows Live ID voor ze kunnen reageren op je posting vormt een serieuze belemmering, heb ik de indruk. Ook mijn vroegere baas heeft dat op een gegeven moment ondervonden. Vreemd genoeg heeft het hem - de ex-directeur van Microsoft België dus - bijna een jaar gekost om dat te ontdekken…  

Vandaar deze overstap. Meteen ook een goed moment om eens goed na te denken over mijn blogactiviteiten. Mijn aanvankelijke bedoeling was om langs deze weg mijn visie op de media weer te geven. Toen ik mediaredacteur was op de krant heb ik namelijk op een andere manier naar de sector leren kijken, en ik dacht dat even voort te zetten. Helaas, pindakaas, daarvoor word ik veel te veel opgeslorpt door mijn huidige job én het jongleren met twee heel jonge kindjes. Zomaar een dagboek bijhouden over wat het dagelijks leven, is echter ook geen optie, al hou ik wel van het genre, zeker als het goed gedaan is. Wat het dan wel wordt, dat zien we dan wel. Gewoon een beetje wat me bezighoudt, zeker? Voor wie daar een boodschap aan heeft…

Suggesties, iemand?